ਸਵ੍ਯੇਨਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਕਰੇਣ ਕਾਲੀਂ ਵਪੁषਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਾਲਪ੍ਰਦਾਂ ਗਦਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਜੋ ਸਭ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਕਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਭੁਜੈਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਨਿ ਭੁਜਗਾਰਿਧ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਦਧਾਰਾਯੁਧਜਾਤਾਨਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਦੀਨਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੋਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਬਾਣ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਸ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਭੁਵਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਭੁਜਗਭੋਜਨਮ੍ ਪਵਨਾਧਿਕਸਂਪਾਤਂ ਗਗਨਕ੍ਸ਼ੋਭਣਂ ਖਗਮ੍
ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਆਪ ਤੋਂ ਜਣਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਹੈ।
ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਦਨੇ ਨਿਵਿष੍ਟੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ਅਮृਤਾਰਮ੍ਭਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ਰਿਮ੍ ਇਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਜ੍ਰੇਣ ਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਿਨਂ ਬਲਿਨਂ ਚੈਵ ਤਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡਲਭੂषਣਮ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਪਤ੍ਰਵਸਨਂ ਧਾਤੁਮਨ੍ਤਮਿਵਾਚਲਮ੍
ਉਹ ਚੁੜ੍ਹੀ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਤਪਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ੍ਫੀਤਕ੍ਰੋਡਾਵਲਮ੍ਬੇਨ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਮਤੇਜਸਾ ਭੋਗਿਭੋਗਾਵਸਕ੍ਤੇਨ ਮਣਿਰਤ੍ਨੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਾਂਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ। ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਤਨ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਰੁਪਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਦਿਵਿ ਲੀਲਯਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪਾਭ੍ਯਾਂ ਤੋਯਦਾਭ੍ਯਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨੀਲਲੋਹਿਤਪੀਤਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍ ਕੇਤੁਵੇषਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਮਹਾਕਾਯਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਉਹ ਨੀਲੇ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝੰਡੇ ਦੀ ਵੈਸ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ।
ਅਰੁਣਾਵਰਜਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵਿਭੁਃ ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਵਪੁषਾ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਖੇਚਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਰੁਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁਵਰਨ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸੁਪਰਨ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤਮਨ੍ਵਯੁਰ੍ਦੇਵਗਣਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ ਗੀਰ੍ਭਿਃ ਪਰਮਮਨ੍ਤ੍ਰਾਭਿਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਪੁਰਃਸਰਮ੍ ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਦੇਵਰਾਜਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਭਿਰ੍ਵਿਪੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਰ੍ਤਤ ਪਵਨਾਵਿਦ੍ਧਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਜਿष੍ਣੋਸ੍ ਤੇਜਸਾ ਤਮਸਾਵृਤਮ੍ ਬਲਂ ਬਲਵਦੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਭਾषਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨੀਕ ਉਸ਼ਨਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਦੇ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਤੁਮੁਲੋ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤਦਾ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਾਨਵਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਤਾਃ ਸਮੀਯੁਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸੁਰਾਸੁਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਬਭੌ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਰ੍ਪੇਣ ਵਿਨਯੇਨ ਚ
ਉਹ ਜੰਗ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੋਬਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਥੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤੈਃ ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਗਗਨਮ੍ ਅਸਿਹਸ੍ਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਰਥ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਹਾਥੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੈਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕੈਃ ਚਾਪੈਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਮੁਸਲਾਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਤਣੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੜ੍ਹਾ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਕੁਲਮ੍ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਜਨਨਂ ਯੁਗਸਂਵਰ੍ਤਕੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਹਸ੍ਤਮੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੈਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੈਃ ਦਾਨਵਾਃ ਸਮਰੇ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਦੇਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲਿਭਿਰ੍ ਦਾਨਵੈਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਰ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਮृਧੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇ ऽਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੂਲਪ੍ਰਮਥਿਤਾਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ ਭਿਨ੍ਨੋਰਸ੍ਕਾ ਦਿਤਿਸੁਤੈਰ੍ ਵੇਮੂ ਰਕ੍ਤਂ ਵ੍ਰਣੈਰ੍ਬਹੁ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੱਕ ਹੋ ਗਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵੀ ਚੱਕ ਦਿੱਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵੇष੍ਟਿਤਾਃ ਸ਼ਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰੈਃ ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤੇ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹਿਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਅਸ੍ਤਂ ਗਤਮਿਵਾਭਾਤਿ ਨਿष੍ਪ੍ਰਾਣਸਦृਸ਼ਾਕृਤਿ ਬਲਂ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰੈਰ੍ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਯੁਧਂ ਕृਤਮ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਦੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਦੈਤ੍ਯਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ ਘੋਰਾਂਸ਼੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਘੋਰਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਬਹੁਲੋਚਨਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਦਾਨਵਬਲਂ ਮਹਤ੍ ਤਾਮਸੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੇਨ ਤਮੋਭੂਤਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦਾਨਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਾਮਸੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰਾ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਘੋਰੇਣ ਤਮਸਾਵਿष੍ਟਾਃ ਪੁਰੁਹੂਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਪੁਰੁਹੂਤ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ।
ਮਾਯਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਵਨ੍ਤਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਵਪੂਂषਿ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਾਨਾਂ ਤਮੋਭੂਤਾਨ੍ਯਪਾਤਯਨ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਫੰਸ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।