ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਨृषੁ ਸਪ੍ਤਧਾਤੁਗਤੋ ਲੋਕਾਂਸ੍ ਤ੍ਰੀਨ੍ਦਧਾਰ ਚਚਾਰ ਚ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਤ ਧਾਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਯਮਾਹੁਰਗ੍ਨਿਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਭਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਗਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰੁਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਂ ਭੂਤਂ ਯਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਸ਼ਰੀਰਿਣਮ੍ ਯਮਾਹੁਰਾਕਾਸ਼ਗਮਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਂ ਸ਼ਬ੍ਦਯੋਗਿਨਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੀਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਯੁਰ੍ ਉਦ੍ਭੂਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ ਵਵੌ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਯਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਂ ਸਤੋਯਦਃ
ਉਹ ਵਾਯੂ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਕੇ ਵਗਿਆ।
ਮਰੁਤੋ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਃ ਸਹ ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਰਸਿਭਿਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰਿਵ ਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਮਰੁਤ, ਦਿਵਿ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸृਜਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਪਪਤਯਸ੍ ਤੀਵ੍ਰਤੋਯਮਯਂ ਵਿषਮ੍ ਸ਼ਰਭੂਤਾ ਦਿਵੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੇਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਾ ਦਿਵਿ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਲਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ।
ਪਰ੍ਵਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਦਪੈਃ ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਦਾਨਵਂ ਬਲਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਏ।
ਯਃ ਸ ਦੇਵੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ ਯੁਗਾਨ੍ਤਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਾਭੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪਦਮਨਾਭ, ਤ੍ਰਿਵਿਕਰਮ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਯੋਨਿਃ ਸ ਮਧੁਹਾ ਹਵ੍ਯਭੁਕ੍ਕ੍ਰਤੁਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਭੂਮ੍ਯਾਪੋਵ੍ਯੋਮਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰੋ ऽਰਿਹਾ
ਉਹ ਸਭ ਜਣਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਮਧੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਹਵਨ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਸਥਿਤ; ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ; ਕਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਰਿਘ੍ਨਮਮਰਾਦੀਨਾਂ ਚਕ੍ਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਗਦਾਧਰਃ ਅਰ੍ਕਂ ਨਾਗਾਦਿਵੋਦ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯੋਤ੍ਤਮਤੇਜਸਾ
ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਤਮ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ।
ਸਵ੍ਯੇਨਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਕਰੇਣ ਕਾਲੀਂ ਵਪੁषਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਾਲਪ੍ਰਦਾਂ ਗਦਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਜੋ ਸਭ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਕਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਭੁਜੈਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਨਿ ਭੁਜਗਾਰਿਧ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਦਧਾਰਾਯੁਧਜਾਤਾਨਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਦੀਨਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੋਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਬਾਣ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਸ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਭੁਵਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਭੁਜਗਭੋਜਨਮ੍ ਪਵਨਾਧਿਕਸਂਪਾਤਂ ਗਗਨਕ੍ਸ਼ੋਭਣਂ ਖਗਮ੍
ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਆਪ ਤੋਂ ਜਣਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਹੈ।
ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਦਨੇ ਨਿਵਿष੍ਟੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ਅਮृਤਾਰਮ੍ਭਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ਰਿਮ੍ ਇਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਜ੍ਰੇਣ ਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਿਨਂ ਬਲਿਨਂ ਚੈਵ ਤਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡਲਭੂषਣਮ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਪਤ੍ਰਵਸਨਂ ਧਾਤੁਮਨ੍ਤਮਿਵਾਚਲਮ੍
ਉਹ ਚੁੜ੍ਹੀ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਤਪਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ੍ਫੀਤਕ੍ਰੋਡਾਵਲਮ੍ਬੇਨ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਮਤੇਜਸਾ ਭੋਗਿਭੋਗਾਵਸਕ੍ਤੇਨ ਮਣਿਰਤ੍ਨੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਾਂਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ। ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਤਨ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਰੁਪਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਦਿਵਿ ਲੀਲਯਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪਾਭ੍ਯਾਂ ਤੋਯਦਾਭ੍ਯਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨੀਲਲੋਹਿਤਪੀਤਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍ ਕੇਤੁਵੇषਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਮਹਾਕਾਯਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਉਹ ਨੀਲੇ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝੰਡੇ ਦੀ ਵੈਸ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ।
ਅਰੁਣਾਵਰਜਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵਿਭੁਃ ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਵਪੁषਾ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਖੇਚਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਰੁਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁਵਰਨ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸੁਪਰਨ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤਮਨ੍ਵਯੁਰ੍ਦੇਵਗਣਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ ਗੀਰ੍ਭਿਃ ਪਰਮਮਨ੍ਤ੍ਰਾਭਿਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਪੁਰਃਸਰਮ੍ ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਦੇਵਰਾਜਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਭਿਰ੍ਵਿਪੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਰ੍ਤਤ ਪਵਨਾਵਿਦ੍ਧਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਜਿष੍ਣੋਸ੍ ਤੇਜਸਾ ਤਮਸਾਵृਤਮ੍ ਬਲਂ ਬਲਵਦੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਭਾषਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨੀਕ ਉਸ਼ਨਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਦੇ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਤੁਮੁਲੋ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤਦਾ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਾਨਵਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਤਾਃ ਸਮੀਯੁਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸੁਰਾਸੁਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਬਭੌ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਰ੍ਪੇਣ ਵਿਨਯੇਨ ਚ
ਉਹ ਜੰਗ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੋਬਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਥੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤੈਃ ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਗਗਨਮ੍ ਅਸਿਹਸ੍ਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਰਥ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਹਾਥੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੈਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕੈਃ ਚਾਪੈਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਮੁਸਲਾਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਤਣੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੜ੍ਹਾ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।