ਸ ਰਾਜਰਾਜਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਨਰਵਾਹਨਃ ਉਕ੍ਸ਼ਾਣਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਨਰਵਾਹਨ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤृਰਾਜਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਵਰੁਣਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਉਤ੍ਤਰਂ ਨਰਵਾਹਨਃ
ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ; ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਵਰੁਣ; ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਨਰਵਾਹਨ।
ਚਤੁਰ੍षੁ ਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸ੍ਵਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਬਲਸ੍ਯ ਤੇ
ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ, ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ।
ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾਮਿਤਗਾਮਿਨਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨੇਨ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਸੂਰਜ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ ਤੇ, ਬੇਅੰਤ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਗਚਕ੍ਰੇਣ ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਗਾਮਿਨਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵਦ੍ਵਾਰਚਕ੍ਰੇਣ ਤਪਤਾ ਲੋਕਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਦੈ ਤੇ ਅਸਤ ਦੀ ਚੱਕੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੇਨ ਤੇਜਸਾ ਚਚਾਰ ਮਧ੍ਯੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਦਿਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੂਰਜ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਃ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯੇ ਭਾਤਿ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨ੍ ਹਿਮਵਤ੍ਤੋਯਪੂਰ੍ਣਾਭਿਰ੍ ਭਾਭਿਰਾਹ੍ਲਾਦਯਞ੍ਜਗਤ੍
ਸੋਮ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਰੌਣਕ ਮਚਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਠੰਡੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮृਕ੍ਸ਼ਪੂਗਾਨੁਗਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਂਸ਼ੁਂ ਦ੍ਵਿਜੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸ਼ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਙ੍ਕਿਤਤਨੁਂ ਨੈਸ਼ਸ੍ਯ ਤਮਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਨਰਮ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਛਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਰਸਾਨਾਂ ਰਸਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਓषਧੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਧਾਨਮਮृਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਮੂਹ ਦਾ ਮਾਸਟਰ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭਾਗਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਮਯਂ ਰਥਮ੍ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾਃ ਸੋਮਂ ਹਿਮਪ੍ਰਹਰਣਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਮ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੀ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਰਥ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਵੇਖਿਆ।
ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਨृषੁ ਸਪ੍ਤਧਾਤੁਗਤੋ ਲੋਕਾਂਸ੍ ਤ੍ਰੀਨ੍ਦਧਾਰ ਚਚਾਰ ਚ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਤ ਧਾਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਯਮਾਹੁਰਗ੍ਨਿਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਭਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਗਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰੁਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਂ ਭੂਤਂ ਯਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਸ਼ਰੀਰਿਣਮ੍ ਯਮਾਹੁਰਾਕਾਸ਼ਗਮਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਂ ਸ਼ਬ੍ਦਯੋਗਿਨਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੀਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਯੁਰ੍ ਉਦ੍ਭੂਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ ਵਵੌ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਯਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਂ ਸਤੋਯਦਃ
ਉਹ ਵਾਯੂ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਕੇ ਵਗਿਆ।
ਮਰੁਤੋ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਃ ਸਹ ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਰਸਿਭਿਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰਿਵ ਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਮਰੁਤ, ਦਿਵਿ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸृਜਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਪਪਤਯਸ੍ ਤੀਵ੍ਰਤੋਯਮਯਂ ਵਿषਮ੍ ਸ਼ਰਭੂਤਾ ਦਿਵੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੇਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਾ ਦਿਵਿ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਲਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ।
ਪਰ੍ਵਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਦਪੈਃ ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਦਾਨਵਂ ਬਲਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਏ।
ਯਃ ਸ ਦੇਵੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ ਯੁਗਾਨ੍ਤਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਾਭੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪਦਮਨਾਭ, ਤ੍ਰਿਵਿਕਰਮ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਯੋਨਿਃ ਸ ਮਧੁਹਾ ਹਵ੍ਯਭੁਕ੍ਕ੍ਰਤੁਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਭੂਮ੍ਯਾਪੋਵ੍ਯੋਮਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰੋ ऽਰਿਹਾ
ਉਹ ਸਭ ਜਣਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਮਧੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਹਵਨ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਸਥਿਤ; ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ; ਕਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਰਿਘ੍ਨਮਮਰਾਦੀਨਾਂ ਚਕ੍ਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਗਦਾਧਰਃ ਅਰ੍ਕਂ ਨਾਗਾਦਿਵੋਦ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯੋਤ੍ਤਮਤੇਜਸਾ
ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਤਮ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ।
ਸਵ੍ਯੇਨਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਕਰੇਣ ਕਾਲੀਂ ਵਪੁषਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਾਲਪ੍ਰਦਾਂ ਗਦਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਜੋ ਸਭ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਕਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਭੁਜੈਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਨਿ ਭੁਜਗਾਰਿਧ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਦਧਾਰਾਯੁਧਜਾਤਾਨਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਦੀਨਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੋਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਬਾਣ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਸ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਭੁਵਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਭੁਜਗਭੋਜਨਮ੍ ਪਵਨਾਧਿਕਸਂਪਾਤਂ ਗਗਨਕ੍ਸ਼ੋਭਣਂ ਖਗਮ੍
ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਆਪ ਤੋਂ ਜਣਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਹੈ।
ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਦਨੇ ਨਿਵਿष੍ਟੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ਅਮृਤਾਰਮ੍ਭਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ਰਿਮ੍ ਇਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਜ੍ਰੇਣ ਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਿਨਂ ਬਲਿਨਂ ਚੈਵ ਤਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡਲਭੂषਣਮ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਪਤ੍ਰਵਸਨਂ ਧਾਤੁਮਨ੍ਤਮਿਵਾਚਲਮ੍
ਉਹ ਚੁੜ੍ਹੀ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਤਪਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ੍ਫੀਤਕ੍ਰੋਡਾਵਲਮ੍ਬੇਨ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਮਤੇਜਸਾ ਭੋਗਿਭੋਗਾਵਸਕ੍ਤੇਨ ਮਣਿਰਤ੍ਨੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਾਂਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ। ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਤਨ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਰੁਪਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਦਿਵਿ ਲੀਲਯਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪਾਭ੍ਯਾਂ ਤੋਯਦਾਭ੍ਯਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨੀਲਲੋਹਿਤਪੀਤਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍ ਕੇਤੁਵੇषਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਮਹਾਕਾਯਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਉਹ ਨੀਲੇ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝੰਡੇ ਦੀ ਵੈਸ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ।
ਅਰੁਣਾਵਰਜਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵਿਭੁਃ ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਵਪੁषਾ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਖੇਚਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਰੁਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁਵਰਨ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸੁਪਰਨ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।