ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾਨੁਯਾਤੇषੁ ਦੇਵਤੂਰ੍ਯਨਿਨਾਦਿषੁ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਃ ਪਰਿਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੂਰੀ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜਥੇ ਨੱਚਦੇ ਹਨ।
ਕੇਤੁਨਾ ਨਾਗਰਾਜੇਨ ਰਾਜਮਾਨੋ ਯਥਾ ਰਵਿਃ ਯੁਕ੍ਤੋ ਹਯਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਾ
ਸੱਪ ਦੀ ਝੰਡ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਵਰੋ ਭਾਤਿ ਗੁਪ੍ਤੋ ਮਾਤਲਿਨਾ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਮੇਰੁਰ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੇਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਓਟ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ।
ਯਮਸ੍ਤੁ ਦਣ੍ਡਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਲਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰਮ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਰਗਣਾਨੀਕੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਨਾਦੇਨ ਭੀषਯਨ੍
ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਾਲ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਾਗਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਲੇਲਿਹਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗੈਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਕ੍ਤਾਙ੍ਗਦਧਰੋ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤੋਯਮਯਂ ਵਪੁਃ
ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਚਟਕਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਪਾਸ਼ਾਨ੍ਸਮਾਵਿਧ੍ਯਨ੍ ਹਯੈਃ ਸ਼ਸ਼ਿਕਰੋਪਮੈਃ ਵਾਯ੍ਵੀਰਿਤੈਰ੍ ਜਲਾਕਾਰੈਃ ਕੁਰ੍ਵਂਲ੍ਲੀਲਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੋਦ੍ਧੂਤਵਸਨਃ ਪ੍ਰਵਾਲਰੁਚਿਰਾਙ੍ਗਦਃ ਮਣਿਸ਼੍ਯਾਮੋਤ੍ਤਮਵਪੁਰ੍ ਹਰਿਭਾਰਾਰ੍ਪਿਤੋ ਵਰਃ
ਚਿੱਟੇ, ਚਮਕਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਸਰੀਰ, ਉਹ ਵਡਿਆ ਜਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਧृਙ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨੀਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਵੇਲਾਮਭਿਲषਨ੍ ਭਿਨ੍ਨਵੇਲ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਵਰੁਣ, ਫੰਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਦੀ ਹੱਦ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਟੂਟੀ ਹੋਈ ਕੰਢ ਨਾਲ।
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੈਨ੍ਯੇਨ ਗੁਹ੍ਯਕਾਨਾਂ ਗਣੈਰਪਿ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਪਦ੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਧੀਨਾਮਧਿਪਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਗੁਪਤ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਪਦਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਗਦਾਪਾਣਿਰਦृਸ਼੍ਯਤ ਵਿਮਾਨਯੋਧੀ ਧਨਦੋ ਵਿਮਾਨੇ ਪੁष੍ਪਕੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿਚ ਖੜਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰਾਜਰਾਜਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਨਰਵਾਹਨਃ ਉਕ੍ਸ਼ਾਣਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਨਰਵਾਹਨ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤृਰਾਜਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਵਰੁਣਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਉਤ੍ਤਰਂ ਨਰਵਾਹਨਃ
ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ; ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਵਰੁਣ; ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਨਰਵਾਹਨ।
ਚਤੁਰ੍षੁ ਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸ੍ਵਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਬਲਸ੍ਯ ਤੇ
ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ, ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ।
ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾਮਿਤਗਾਮਿਨਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨੇਨ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਸੂਰਜ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ ਤੇ, ਬੇਅੰਤ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਗਚਕ੍ਰੇਣ ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਗਾਮਿਨਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵਦ੍ਵਾਰਚਕ੍ਰੇਣ ਤਪਤਾ ਲੋਕਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਦੈ ਤੇ ਅਸਤ ਦੀ ਚੱਕੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੇਨ ਤੇਜਸਾ ਚਚਾਰ ਮਧ੍ਯੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਦਿਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੂਰਜ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਃ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯੇ ਭਾਤਿ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨ੍ ਹਿਮਵਤ੍ਤੋਯਪੂਰ੍ਣਾਭਿਰ੍ ਭਾਭਿਰਾਹ੍ਲਾਦਯਞ੍ਜਗਤ੍
ਸੋਮ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਰੌਣਕ ਮਚਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਠੰਡੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮृਕ੍ਸ਼ਪੂਗਾਨੁਗਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਂਸ਼ੁਂ ਦ੍ਵਿਜੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸ਼ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਙ੍ਕਿਤਤਨੁਂ ਨੈਸ਼ਸ੍ਯ ਤਮਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਨਰਮ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਛਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਰਸਾਨਾਂ ਰਸਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਓषਧੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਧਾਨਮਮृਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਮੂਹ ਦਾ ਮਾਸਟਰ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭਾਗਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਮਯਂ ਰਥਮ੍ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾਃ ਸੋਮਂ ਹਿਮਪ੍ਰਹਰਣਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਮ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੀ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਰਥ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਵੇਖਿਆ।
ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਨृषੁ ਸਪ੍ਤਧਾਤੁਗਤੋ ਲੋਕਾਂਸ੍ ਤ੍ਰੀਨ੍ਦਧਾਰ ਚਚਾਰ ਚ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਤ ਧਾਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਯਮਾਹੁਰਗ੍ਨਿਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਭਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਗਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰੁਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਂ ਭੂਤਂ ਯਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਸ਼ਰੀਰਿਣਮ੍ ਯਮਾਹੁਰਾਕਾਸ਼ਗਮਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਂ ਸ਼ਬ੍ਦਯੋਗਿਨਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੀਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਯੁਰ੍ ਉਦ੍ਭੂਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ ਵਵੌ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਯਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਂ ਸਤੋਯਦਃ
ਉਹ ਵਾਯੂ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਕੇ ਵਗਿਆ।
ਮਰੁਤੋ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਃ ਸਹ ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਰਸਿਭਿਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰਿਵ ਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਮਰੁਤ, ਦਿਵਿ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸृਜਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਪਪਤਯਸ੍ ਤੀਵ੍ਰਤੋਯਮਯਂ ਵਿषਮ੍ ਸ਼ਰਭੂਤਾ ਦਿਵੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੇਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਾ ਦਿਵਿ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਲਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ।
ਪਰ੍ਵਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਦਪੈਃ ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਦਾਨਵਂ ਬਲਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਏ।
ਯਃ ਸ ਦੇਵੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ ਯੁਗਾਨ੍ਤਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਾਭੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪਦਮਨਾਭ, ਤ੍ਰਿਵਿਕਰਮ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਯੋਨਿਃ ਸ ਮਧੁਹਾ ਹਵ੍ਯਭੁਕ੍ਕ੍ਰਤੁਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਭੂਮ੍ਯਾਪੋਵ੍ਯੋਮਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰੋ ऽਰਿਹਾ
ਉਹ ਸਭ ਜਣਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਮਧੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਹਵਨ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਸਥਿਤ; ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ; ਕਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਰਿਘ੍ਨਮਮਰਾਦੀਨਾਂ ਚਕ੍ਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਗਦਾਧਰਃ ਅਰ੍ਕਂ ਨਾਗਾਦਿਵੋਦ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯੋਤ੍ਤਮਤੇਜਸਾ
ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਤਮ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ।