ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਧਰ੍ਮਾਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਾ ਲੋਕਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਤ੍ਤਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰਿਨਿਧਨੇ ਗਿਰਮ੍
ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਏ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਭਯਂ ਵਿष੍ਣੁਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਵਿਪੁਲਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵਿਜਯਾਯ ਚ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਵਾਲੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਮਯਸ੍ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਮਯਂ ਤ੍ਰਿਨਲ੍ਵਾਯਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਚਤੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸੁਕਲ੍ਪਿਤਮਹਾਯੁਗਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਜੁਆ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ।
ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦ੍ਵੀਪਿਚਰ੍ਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਰੁਚਿਰਂ ਰਤ੍ਨਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਹੇਮਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਰਥ 'ਚ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਾਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਈਹਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪਙ੍ਕ੍ਤਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਤੂਣੀਰਧਰਂ ਪਯੋਧਰਵਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਕਈ ਇਲਾਹੀ ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਦੇਵੀ ਤੀਰ-ਕਟਾਰੀਆਂ, ਤੇ ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸੁਰ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਂ ਰਥਵਰੋਦਾਰਂ ਸੂਪਸ੍ਥਂ ਗਗਨੋਪਮਮ੍ ਗਦਾਪਰਿਘਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਮਿਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਸ ਰਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਧੁਰਾ ਚੌੜਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇ।
ਹੇਮਕੇਯੂਰਵਲਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਣ੍ਡਲਕੂਬਰਮ੍ ਸਪਤਾਕਧ੍ਵਜੋਪੇਤਂ ਸਾਦਿਤ੍ਯਮਿਵ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਕੰਗਣ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੋਲ ਕੁੰਡੀ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭੋਗਵਪੁषਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਸਰਿਵਰ੍ਚਸਮ੍ ਯੁਕ੍ਤਮृਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਮृਦ੍ਧਾਮ੍ਬੁਦਨਾਦਿਤਮ੍
ਕਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਰੀਛਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਦੀਪ੍ਤਮਾਕਾਸ਼ਗਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਂ ਪਰਰਥਾਰੁਜਮ੍ ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਰਣਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮੇਰੁਂ ਦੀਪ੍ਤ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਇਲਾਹੀ ਰਥ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਯੋਧਾ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਾਰਮੁਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹੇਮਮਯਂ ਰਥਮ੍ ਸ਼ੈਲਾਕਾਰਮਸਂਬਾਧਂ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਾ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਦੂਰ ਤਕ ਫੈਲੀ ਚੌਕੀ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਪਰਲੇ, ਨੀਲੇ ਕਾਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਲੋਹੇषਾਬਦ੍ਧਕੂਬਰਮ੍ ਤਿਮਿਰੋਦ੍ਗਾਰਿਕਿਰਣਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਉਹ ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਇਲਾਹੀ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕੁੰਡੀ ਵਾਲਾ, ਉਭਰਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਛੱਡਦਾ, ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਸੀ।
ਲੋਹਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਗਵਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਦਂਸ਼ਿਤਮ੍ ਆਯਸੈਃ ਪਰਿਘੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਯੈਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਿਤਤੈਰ੍ ਅਸਂਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਕਣ੍ਟਕੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਤ੍ਰਾਸਯਾਨੈਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਫੰਦੇ, ਫੈਲਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਕੰਟਿਆਂ, ਡਰਾਉਣੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਹੇਤੋਰ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਮਨ੍ਦਰਮ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਖਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੋ ऽਧ੍ਯਾਰੋਹਦ੍ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਭਰਦਾ, ਦੂਜੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵਾਚਲਃ
ਵਿਰੋਚਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਸਹਸ੍ਰੇਣ ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਵਾਹਯਾਮਾਸ ਸਪਤ੍ਨਾਨੀਕਮਰ੍ਦਨਃ
ਦਾਨਵ ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਯਤਂ ਕਿष੍ਕੁਸਾਹਸ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਮਹਤ੍ ਵਰਾਹਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਸ੍ਥੌ ਸਪ੍ਰਰੋਹ ਇਵਾਚਲਃ
ਵਰਾਹਾ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਤਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਗੇ ਹੋਏ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ।
ਖਰਸ੍ਤੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਦਰ੍ਪਾਨ੍ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਰੋषਜਂ ਜਲਮ੍ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਨ੍ਤੋष੍ਠਨਯਨਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤ
ਗਧਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ, ਹੋਠ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤ੍ਵष੍ਟਗਜਂ ਘੋਰਂ ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਨਵਃ ਵ੍ਯੂਹਿਤੁਂ ਦਾਨਵਵ੍ਯੂਹਂ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਖਾਸ ਬਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਲਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਸੁਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕੁਣ੍ਡਲਭੂषਣਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼ੈਲਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਵੇਤ, ਚਿੱਟੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਅਰਿष੍ਟੋ ਬਲਿਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਰਿष੍ਠੋ ऽਦ੍ਰਿਸ਼ਿਲਾਯੁਧਃ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਿਮੁਖਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਧਰਾਧਰਵਿਕਮ੍ਪਨਃ
ਅਰਿਸ਼ਟ, ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿਸ਼ੋਰਸ੍ਤ੍ਵਤਿਸਂਹਰ੍षਾਤ੍ ਕਿਸ਼ੋਰ ਇਤਿ ਚੋਦਿਤਃ ਸਬਲਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਨਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਕਿਸ਼ੋਰ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ 'ਕਿਸ਼ੋਰ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਵਦ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਰਵਿਰਿਵੋਦਿਤਃ ਲਮ੍ਬਸ੍ਤੁ ਨਵਮੇਘਾਭਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਾਮ੍ਬਰਭੂषਣਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਬਾ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਵ੍ਯੂਹਗਤੋ ਭਾਤਿ ਸਨੀਹਾਰ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਾਸ੍ਯਯੋਧੀ ਤੁ ਦਸ਼ਨੋष੍ਠੇਕ੍ਸ਼ਣਾਯੁਧਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਭਾਨੂ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ, ਦੰਦ, ਹੋਠ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਹਸਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ ਮਹਾਗ੍ਰਹਃ ਅਨ੍ਯੇ ਹਯਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਜਸ੍ਕਨ੍ਧਗਤਾਃ ਪਰੇ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਗ੍ਰਹਿ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਿਆ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਰਾਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਚਾਪਰੇ ਕੇਚਿਤ੍ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਯਾਤਾਰਃ ਕੇਚਿਚ੍ਛ੍ਵਾਪਦਵਾਹਨਾਃ
ਕੁਝ ਦਾਨਵ ਸਿੰਹ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਹੋਰ ਸੂਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਤੇ, ਕੁਝ ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਉਠਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਹਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਤ੍ਤਿਨਸ੍ਤ੍ਵਪਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭੀषਣਾ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ ਏਕਪਾਦਾਰ੍ਧਪਾਦਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਪੈਦਲ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ; ਕੁਝ ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਅੱਧੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਸ੍ਫੋਟਯਨ੍ਤੋ ਬਹਵਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ ਹृष੍ਟਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਨਿਰ੍ਘੋषਾ ਨੇਦੁਰ੍ਦਾਨਵਪੁਂਗਵਾਃ
ਕਈ ਦਾਨਵ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਮਾਰਦੇ, ਹੋਰ ਘੋੜਦੇ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸਿੰਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਦਹਾੜੇ।
ਤੇ ਗਦਾਪਰਿਘੈਰੁਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਮੁਸਲਪਾਣਯਃ ਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਘਾਕਾਰੈਸ੍ ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਗਰ ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਟਾਨਾਂ ਤੇ ਮਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਡੰਡਾ-ਸਮਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਪਾਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਾਸੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੈਸ੍ ਤੋਮਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਃ ਸ਼ਤਧਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਉਹ ਫਾਂਸਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਡੰਡਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ, ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਤੇ ਸੌ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਕਈ-ਧਾਰੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।