ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਂ ਦਿਵ੍ਯੇ ਲੋਕਮਯੇ ਰਥੇ ਤੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਸਮਾਨੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ਸ ਤੇषਾਂ ਤਾਂ ਗਿਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੈਵਤਦੈਵਤਮ੍
ਵਿਜੈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਮृਧੇ ਆਕਾਸ਼ੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਮਿਦਂ ਵਚਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਵ੍ਰਜਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਡਰੋ ਨਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ।'
ਜਿਤਾ ਮੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸਂਧਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੋषਿਤਾਃ
'ਸਭ ਦਾਨਵ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਹੋਣ।' ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਵਚਨਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯਾਮृਤਮਿਵੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤਸ੍ਤਮਃ ਸਂਹृਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਨੇਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਬਲਾਹਕਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਵੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਭਾਣਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸੋਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵੱਗੀ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਚਮਕਿਆ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਨੇ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਚਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਵਿਰਜਸ੍ਕਾਭਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾ ਨਾਕਵਰ੍ਗਾਦਯਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਦਰਿਆ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਰਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ।
ਯਥਾਰ੍ਥਮੂਹੁਃ ਸਰਿਤੋ ਨਾਪਿ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਰੇ ऽਰ੍ਣਵਾਃ ਆਸਞ੍ਛੁਭਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਨਰਾਣਾਮਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਸੁ
ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵੱਗੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮਹਰ੍षਯੋ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਵੇਦਾਨ੍ ਉਚ੍ਚੈਰਧੀਯਤ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਚ ਹਵਿਃ ਪਾਕਂ ਸ਼ਿਵਮਾਪ ਚ ਪਾਵਕਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਧਰ੍ਮਾਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਾ ਲੋਕਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਤ੍ਤਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰਿਨਿਧਨੇ ਗਿਰਮ੍
ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਏ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਭਯਂ ਵਿष੍ਣੁਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਵਿਪੁਲਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵਿਜਯਾਯ ਚ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਵਾਲੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਮਯਸ੍ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਮਯਂ ਤ੍ਰਿਨਲ੍ਵਾਯਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਚਤੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸੁਕਲ੍ਪਿਤਮਹਾਯੁਗਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਜੁਆ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ।
ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦ੍ਵੀਪਿਚਰ੍ਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਰੁਚਿਰਂ ਰਤ੍ਨਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਹੇਮਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਰਥ 'ਚ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਾਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਈਹਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪਙ੍ਕ੍ਤਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਤੂਣੀਰਧਰਂ ਪਯੋਧਰਵਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਕਈ ਇਲਾਹੀ ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਦੇਵੀ ਤੀਰ-ਕਟਾਰੀਆਂ, ਤੇ ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸੁਰ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਂ ਰਥਵਰੋਦਾਰਂ ਸੂਪਸ੍ਥਂ ਗਗਨੋਪਮਮ੍ ਗਦਾਪਰਿਘਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਮਿਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਸ ਰਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਧੁਰਾ ਚੌੜਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇ।
ਹੇਮਕੇਯੂਰਵਲਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਣ੍ਡਲਕੂਬਰਮ੍ ਸਪਤਾਕਧ੍ਵਜੋਪੇਤਂ ਸਾਦਿਤ੍ਯਮਿਵ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਕੰਗਣ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੋਲ ਕੁੰਡੀ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭੋਗਵਪੁषਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਸਰਿਵਰ੍ਚਸਮ੍ ਯੁਕ੍ਤਮृਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਮृਦ੍ਧਾਮ੍ਬੁਦਨਾਦਿਤਮ੍
ਕਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਰੀਛਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਦੀਪ੍ਤਮਾਕਾਸ਼ਗਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਂ ਪਰਰਥਾਰੁਜਮ੍ ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਰਣਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮੇਰੁਂ ਦੀਪ੍ਤ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਇਲਾਹੀ ਰਥ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਯੋਧਾ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਾਰਮੁਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹੇਮਮਯਂ ਰਥਮ੍ ਸ਼ੈਲਾਕਾਰਮਸਂਬਾਧਂ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਾ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਦੂਰ ਤਕ ਫੈਲੀ ਚੌਕੀ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਪਰਲੇ, ਨੀਲੇ ਕਾਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਲੋਹੇषਾਬਦ੍ਧਕੂਬਰਮ੍ ਤਿਮਿਰੋਦ੍ਗਾਰਿਕਿਰਣਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਉਹ ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਇਲਾਹੀ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕੁੰਡੀ ਵਾਲਾ, ਉਭਰਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਛੱਡਦਾ, ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਸੀ।
ਲੋਹਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਗਵਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਦਂਸ਼ਿਤਮ੍ ਆਯਸੈਃ ਪਰਿਘੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਯੈਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਿਤਤੈਰ੍ ਅਸਂਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਕਣ੍ਟਕੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਤ੍ਰਾਸਯਾਨੈਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਫੰਦੇ, ਫੈਲਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਕੰਟਿਆਂ, ਡਰਾਉਣੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਹੇਤੋਰ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਮਨ੍ਦਰਮ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਖਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੋ ऽਧ੍ਯਾਰੋਹਦ੍ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਭਰਦਾ, ਦੂਜੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵਾਚਲਃ
ਵਿਰੋਚਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਸਹਸ੍ਰੇਣ ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਵਾਹਯਾਮਾਸ ਸਪਤ੍ਨਾਨੀਕਮਰ੍ਦਨਃ
ਦਾਨਵ ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਯਤਂ ਕਿष੍ਕੁਸਾਹਸ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਮਹਤ੍ ਵਰਾਹਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਸ੍ਥੌ ਸਪ੍ਰਰੋਹ ਇਵਾਚਲਃ
ਵਰਾਹਾ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਤਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਗੇ ਹੋਏ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ।
ਖਰਸ੍ਤੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਦਰ੍ਪਾਨ੍ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਰੋषਜਂ ਜਲਮ੍ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਨ੍ਤੋष੍ਠਨਯਨਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤ
ਗਧਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ, ਹੋਠ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤ੍ਵष੍ਟਗਜਂ ਘੋਰਂ ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਨਵਃ ਵ੍ਯੂਹਿਤੁਂ ਦਾਨਵਵ੍ਯੂਹਂ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਖਾਸ ਬਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਲਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਸੁਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕੁਣ੍ਡਲਭੂषਣਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼ੈਲਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਵੇਤ, ਚਿੱਟੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।