ਮਹਾਭੂਤਤਰਙ੍ਗੌਘਂ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬੁਦ੍ਬੁਦਮ੍ ਵਿਮਾਨਵਿਹਗਵ੍ਯਾਤਂ ਤੋਯਦਾਡਮ੍ਬਰਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੁੱਬਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਨ੍ਤੁਮਤ੍ਸ੍ਯਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ਙ੍ਖਕੁਲੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ ਤ੍ਰੈਗੁਣ੍ਯਵਿषਯਾਵਰ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਮ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੇ ਕੁਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਤਿਮਿੰਗਿਲ ਮੱਛੀ ਸੀ।
ਵੀਰਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਂ ਭੁਜਗੋਤ੍ਕृष੍ਟਸ਼ੈਵਲਮ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰ੍ਕਮਹਾਦ੍ਵੀਪਂ ਰੁਦ੍ਰੈਕਾਦਸ਼ਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਝਾੜਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਘਾਸ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਦਵੀਪ, ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ।
ਵਸ੍ਵष੍ਟਪਰ੍ਵਤੋਪੇਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਮ੍ਭੋਮਹੋਦਧਿਮ੍ ਸਂਧ੍ਯਾਸਂਖ੍ਯੋਰ੍ਮਿਸਲਿਲਂ ਸੁਪਰ੍ਣਾਨਿਲਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਅੱਠ ਵਸੂਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੰਧਿਆ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਸੁਪਰਨਾ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੇਵਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਗ੍ਰਾਹਂ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਝषਾਕੁਲਮ੍ ਪਿਤਾਮਹਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾਮਾਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕੀਰ੍ਤਿਕਾਨ੍ਤਿਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਭਿਰ੍ ਨਦੀਭਿਰ੍ ਉਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਕਾਲਯੋਗਿਮਹਾਪਰ੍ਵਪ੍ਰਲਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵੇਗਿਨਮ੍
ਸੁਭਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ, ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੇ ਜਲ-ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਪ੍ਰਲੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੀ।
ਤਂ ਤੁ ਯੋਗਮਹਾਪਾਰਂ ਨਾਰਾਯਣਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਂ ਵਰਦਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਉਹ ਯੋਗ ਦਾ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਨੁਗ੍ਰਹਕਰਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਸੁਪਰ੍ਣਧ੍ਵਜਸੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਹਰਯਸ਼ਵ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹੇਠ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰਹਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਰਚਿਤੇ ਮਨ੍ਦਰਾਕ੍ਸ਼ਵਰਾਵृਤੇ ਅਨਨ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਮੇਰੁਗਹ੍ਵਰੇ
ਗ੍ਰਹਾਂ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅਨੰਤ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ।
ਤਾਰਕਾਚਿਤ੍ਰਕੁਸੁਮੇ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਰੇ ਭਯੇष੍ਵਭਯਦਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਂ ਦਿਵ੍ਯੇ ਲੋਕਮਯੇ ਰਥੇ ਤੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਸਮਾਨੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ਸ ਤੇषਾਂ ਤਾਂ ਗਿਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੈਵਤਦੈਵਤਮ੍
ਵਿਜੈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਮृਧੇ ਆਕਾਸ਼ੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਮਿਦਂ ਵਚਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਵ੍ਰਜਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਡਰੋ ਨਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ।'
ਜਿਤਾ ਮੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸਂਧਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੋषਿਤਾਃ
'ਸਭ ਦਾਨਵ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਹੋਣ।' ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਵਚਨਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯਾਮृਤਮਿਵੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤਸ੍ਤਮਃ ਸਂਹृਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਨੇਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਬਲਾਹਕਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਵੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਭਾਣਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸੋਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵੱਗੀ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਚਮਕਿਆ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਨੇ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਚਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਵਿਰਜਸ੍ਕਾਭਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾ ਨਾਕਵਰ੍ਗਾਦਯਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਦਰਿਆ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਰਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ।
ਯਥਾਰ੍ਥਮੂਹੁਃ ਸਰਿਤੋ ਨਾਪਿ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਰੇ ऽਰ੍ਣਵਾਃ ਆਸਞ੍ਛੁਭਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਨਰਾਣਾਮਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਸੁ
ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵੱਗੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮਹਰ੍षਯੋ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਵੇਦਾਨ੍ ਉਚ੍ਚੈਰਧੀਯਤ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਚ ਹਵਿਃ ਪਾਕਂ ਸ਼ਿਵਮਾਪ ਚ ਪਾਵਕਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਧਰ੍ਮਾਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਾ ਲੋਕਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਤ੍ਤਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰਿਨਿਧਨੇ ਗਿਰਮ੍
ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਏ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਭਯਂ ਵਿष੍ਣੁਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਵਿਪੁਲਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵਿਜਯਾਯ ਚ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਵਾਲੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਮਯਸ੍ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਮਯਂ ਤ੍ਰਿਨਲ੍ਵਾਯਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਚਤੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸੁਕਲ੍ਪਿਤਮਹਾਯੁਗਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਜੁਆ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ।
ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦ੍ਵੀਪਿਚਰ੍ਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਰੁਚਿਰਂ ਰਤ੍ਨਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਹੇਮਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਰਥ 'ਚ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਾਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਈਹਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪਙ੍ਕ੍ਤਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਤੂਣੀਰਧਰਂ ਪਯੋਧਰਵਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਕਈ ਇਲਾਹੀ ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਦੇਵੀ ਤੀਰ-ਕਟਾਰੀਆਂ, ਤੇ ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸੁਰ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਂ ਰਥਵਰੋਦਾਰਂ ਸੂਪਸ੍ਥਂ ਗਗਨੋਪਮਮ੍ ਗਦਾਪਰਿਘਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਮਿਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਸ ਰਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਧੁਰਾ ਚੌੜਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇ।
ਹੇਮਕੇਯੂਰਵਲਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਣ੍ਡਲਕੂਬਰਮ੍ ਸਪਤਾਕਧ੍ਵਜੋਪੇਤਂ ਸਾਦਿਤ੍ਯਮਿਵ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਕੰਗਣ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੋਲ ਕੁੰਡੀ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭੋਗਵਪੁषਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਸਰਿਵਰ੍ਚਸਮ੍ ਯੁਕ੍ਤਮृਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਮृਦ੍ਧਾਮ੍ਬੁਦਨਾਦਿਤਮ੍
ਕਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਰੀਛਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਦੀਪ੍ਤਮਾਕਾਸ਼ਗਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਂ ਪਰਰਥਾਰੁਜਮ੍ ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਰਣਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮੇਰੁਂ ਦੀਪ੍ਤ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਇਲਾਹੀ ਰਥ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਯੋਧਾ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਾਰਮੁਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹੇਮਮਯਂ ਰਥਮ੍ ਸ਼ੈਲਾਕਾਰਮਸਂਬਾਧਂ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਾ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਦੂਰ ਤਕ ਫੈਲੀ ਚੌਕੀ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਪਰਲੇ, ਨੀਲੇ ਕਾਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।