ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਦੁਰ੍ਜਯਾਃ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਮੁਖਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪ੍ਰਹਰਣਾ ਰਣੇ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਮਨਸਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ—ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਮੇਘਾ ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਙ੍ਗਾਰਵਰ੍ਚਸਃ ਸਾਰ੍ਕਚਨ੍ਦ੍ਰਗ੍ਰਹਗਣਂ ਛਾਦਯਨ੍ਤੋ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬੱਦਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਬੁਝੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਚਣ੍ਡਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਗਣੋਪੇਤਾ ਘੋਰਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਕਾਰਿਣਃ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵੇਗਾਭਿਹਤਾਃ ਪ੍ਰਵਵੁਃ ਸਹ ਮਾਰੁਤਾਃ
ਭਿਆਨਕ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪ੍ਤਤੋਯਾਸ਼ਨਿਪਨੈਰ੍ ਵਜ੍ਰਵੇਗਾਨਲਾਨਿਲੈਃ ਰਵੈਃ ਸੁਘੋਰੈਰੁਤ੍ਪਾਤੈਰ੍ ਦਹ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਤਪਦੇ ਪਾਣੀ, ਗਰਜਨ, ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਤ ਉਲ੍ਕਾਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਪੇਤੁਃ ਖਗਤਾਨ੍ਯਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਲਕਾਵਾਂ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਦੀਆਂ ਵੀ, ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ ਵੀ ਉਤਰਦੇ ਤੇ ਉੱਡਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤਪਰ੍ਯਾਯੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਦ੍ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍ ਅਰੂਪਵਨ੍ਤਿ ਰੂਪਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਤ੍ਪਾਤਲਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਰੂਪ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਲ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਆਉਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਤਂ ਚ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ ਤਿਮਿਰੌਘਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਨ ਰੇਜੁਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਬੇਰੰਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕੁਝ ਵੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਰੂਪਿਣੀ ਕਾਲੀ ਕਾਲਮੇਘਾਵਗੁਣ੍ਠਿਤਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਭਾਤ੍ਯਭਿਭੂਤਾਰ੍ਕਾ ਘੋਰੇਣ ਤਮਸਾਵृਤਾ
ਫਿਰ ਕਾਲੀ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਠੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨ੍ਘਨੌਘਾਨ੍ਸ ਤਿਮਿਰਾਨ੍ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ ਵਪੁਃ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਵਪੁਰ੍ਹਰਿਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ — ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਬਲਾਹਕਾਞ੍ਜਨਨਿਭਂ ਬਲਾਹਕਤਨੂਰੁਹਮ੍ ਤੇਜਸਾ ਵਪੁषਾ ਚੈਵ ਕृष੍ਣਂ ਕृष੍ਣਮਿਵਾਚਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਦੀਪ੍ਤਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍ ਧੂਮਾਨ੍ਧਕਾਰਵਪੁषਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧੂੰਏ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਪੀਨਾਂਸਂ ਕਿਰੀਟਚ੍ਛਨ੍ਨਮੂਰ੍ਧਜਮ੍ ਬਭੌ ਚਾਮੀਕਰਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰ੍ ਆਯੁਧੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਸਿਰ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਕਿਰਣੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਂ ਗਿਰਿਕੂਟਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍ ਨਨ੍ਦਕਾਨਨ੍ਦਿਤਕਰਂ ਸ਼ਰਾਸ਼ੀਵਿषਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਬਾਣ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਚਿਤ੍ਰਬਲੋਦਗ੍ਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ੈਲਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮੂਲਂ ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਮ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮੂਲ, ਸੁਭਾਗਾ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਸਿੰਗ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਦਾਰਫਲਦਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਰੀਚਾਰੁਪਲ੍ਲਵਮ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਨਃਕਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਾਨਵਿਮਾਨਵਿਟਪਂ ਤੋਯਦਾਮ੍ਬੁਮਧੁਸ੍ਰਵਮ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਹਂਕਾਰਸਾਰਾਢ੍ਯਂ ਮਹਾਭੂਤਪ੍ਰਰੋਹਣਮ੍
ਉਹ ਕਈ ਉਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਟਪਕਦਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਵਾਧੀ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ੇषਪਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਚਿਤਂ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪੁष੍ਪਿਤਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਲੋਕਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਖਾਸ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤਨਾ, ਤੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਾਗਰਾਕਾਰਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਰਸਾਤਲਮਹਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਤਤਂ ਪਕ੍ਸ਼ਜਨ੍ਤੁਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਸਿੰਘ-ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ, ਤੇ ਪੰਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੀਲਾਰ੍ਥਚਾਰੁਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਨਨ੍ਤਸਲਿਲਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਹਂਕਾਰਫੇਨਿਲਮ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਚਰਨ ਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅੰਤਹੀਣ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਦਿੱਖੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਝਾਗ ਨਾਲ ਸੀ।
ਮਹਾਭੂਤਤਰਙ੍ਗੌਘਂ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬੁਦ੍ਬੁਦਮ੍ ਵਿਮਾਨਵਿਹਗਵ੍ਯਾਤਂ ਤੋਯਦਾਡਮ੍ਬਰਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੁੱਬਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਨ੍ਤੁਮਤ੍ਸ੍ਯਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ਙ੍ਖਕੁਲੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ ਤ੍ਰੈਗੁਣ੍ਯਵਿषਯਾਵਰ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਮ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੇ ਕੁਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਤਿਮਿੰਗਿਲ ਮੱਛੀ ਸੀ।
ਵੀਰਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਂ ਭੁਜਗੋਤ੍ਕृष੍ਟਸ਼ੈਵਲਮ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰ੍ਕਮਹਾਦ੍ਵੀਪਂ ਰੁਦ੍ਰੈਕਾਦਸ਼ਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਝਾੜਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਘਾਸ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਦਵੀਪ, ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ।
ਵਸ੍ਵष੍ਟਪਰ੍ਵਤੋਪੇਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਮ੍ਭੋਮਹੋਦਧਿਮ੍ ਸਂਧ੍ਯਾਸਂਖ੍ਯੋਰ੍ਮਿਸਲਿਲਂ ਸੁਪਰ੍ਣਾਨਿਲਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਅੱਠ ਵਸੂਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੰਧਿਆ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਸੁਪਰਨਾ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੇਵਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਗ੍ਰਾਹਂ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਝषਾਕੁਲਮ੍ ਪਿਤਾਮਹਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾਮਾਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕੀਰ੍ਤਿਕਾਨ੍ਤਿਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਭਿਰ੍ ਨਦੀਭਿਰ੍ ਉਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਕਾਲਯੋਗਿਮਹਾਪਰ੍ਵਪ੍ਰਲਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵੇਗਿਨਮ੍
ਸੁਭਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ, ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੇ ਜਲ-ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਪ੍ਰਲੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੀ।
ਤਂ ਤੁ ਯੋਗਮਹਾਪਾਰਂ ਨਾਰਾਯਣਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਂ ਵਰਦਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਉਹ ਯੋਗ ਦਾ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਨੁਗ੍ਰਹਕਰਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਸੁਪਰ੍ਣਧ੍ਵਜਸੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਹਰਯਸ਼ਵ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹੇਠ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰਹਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਰਚਿਤੇ ਮਨ੍ਦਰਾਕ੍ਸ਼ਵਰਾਵृਤੇ ਅਨਨ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਮੇਰੁਗਹ੍ਵਰੇ
ਗ੍ਰਹਾਂ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅਨੰਤ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ।
ਤਾਰਕਾਚਿਤ੍ਰਕੁਸੁਮੇ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਰੇ ਭਯੇष੍ਵਭਯਦਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।