ਤਥੈਕਮਤਿਥਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤੁ ਚਕਾਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਪਿਤृਪਰਾਯਣਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਾਕੇ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕੀਤਾ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਵਿਨਾ ਗਵਾ ਵਤ੍ਸਕੋ ऽਪਿ ਗੁਰਵੇ ਵਿਨਿਵੇਦਿਤਃ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤਾ ਧੇਨੁਰ੍ ਵਤ੍ਸੋ ऽਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਗਾਂ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਇਕ ਵੱਛਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵਾਘ ਨੇ ਗਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, 'ਇਹ ਵੱਛਾ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਏਵਂ ਸਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਧੇਨੁਃ ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ ਵੈਦਿਕਂ ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕ੍ਰੂਰੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਈ। ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਾਲਾਵਕृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਧਾ ਦਾਸ਼ਪੁਰੇ ऽਭਵਨ੍ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪਿਤृਭਾਵੇਨ ਭਾਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਦਾਸਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣੇ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਮਿਲੀ, ਪਿਤਾ-ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਬਣਿਆ।
ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਰੂਪੇਣ ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਤੇ ਭਵਨੇ ਜਾਤਾ ਵ੍ਯਾਧਾਨਾਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਕਠੋਰ ਕੰਮ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਚੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਜ੍ ਜਾਤਾ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤੇ ਤੁ ਵੈਰਾਗ੍ਯਯੋਗੇਨ ਆਸ੍ਥਾਯਾਨਸ਼ਨਂ ਪੁਨਃ
ਪਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲੇ ਹੋਏ। ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਜਾਤਾ ਮृਗਾਃ ਕਾਲਞ੍ਜਰੇ ਗਿਰੌ ਨੀਲਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪਿਤृਭਾਵਾਨੁਭਾਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ-ਯਾਦ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮ੍ਰਿਗ ਬਣੇ। ਪਿਤਾ-ਭਗਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਜ੍ਞਾਨਵੈਰਾਗ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤਃ ਲੋਕੈਰ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਤੇ ऽਨਸ਼ਨੇਨ ਤੁ
ਉਥੇ ਵੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ 'ਚ, ਤੀਰਥ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਮਾਨਸੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਸ੍ਤੇ ਸਂਜਾਤਾਃ ਸਪ੍ਤ ਯੋਗਿਨਃ ਨਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਤਃ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ ਛृਣੁਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੱਤ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਬਣੇ। ਨਾਮ ਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਯੋਗੀ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਸੁਣੋ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸੁਮਨਾਃ ਕੁਮੁਦਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਛਿਦ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸੁਨੇਤ੍ਰਕਃ ਸੁਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਂਸ਼ੁਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਯੋਗਪਾਰਗਾਃ
ਸੁਮਨਾ, ਕੁਮੁਦਾ, ਸ਼ੁੱਧਾ, ਛਿਦਰਦਰਸ਼ੀ, ਸੁਨੇਤ੍ਰਕਾ, ਸੁਨੇਤ੍ਰਾ ਤੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ—ਇਹ ਸੱਤ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਬਭ੍ਰਮੁਸ਼੍ ਚਾਲ੍ਪਚੇਤਨਾਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਤਮ੍ ਉਦ੍ਯਾਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ ਤੇ ਘੱਟ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਚਮਕਦੇ ਇਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਵਯਸਮ੍ਭੂਤਂ ਪ੍ਰਭੂਤਬਲਵਾਹਨਮ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਪਾਂਚਾਲ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਥੀ ਤੇ ਵਾਹਨ ਵਾਲਾ।
ਰਾਜ੍ਯਕਾਮੋ ऽਭਵਚ੍ਚੈਕਸ੍ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਜਲੌਕਸਾਮ੍ ਪਿਤृਵਰ੍ਤੀ ਚ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਤ੍ ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ
ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਪਿਤਾ-ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਪਰੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੂਤਬਲਵਾਹਨੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਚੇਚ੍ਛਾਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੂਜੇ ਦੋ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਾਨਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰੀ ਬਣੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯੇ ਤੁ ਨਿष੍ਕਾਮਾਸ੍ ਤੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਵਿਭ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ऽਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸਨ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣੇ। ਪਰ, ਵਿਭਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੌ ਤਥਾ ਚੋਭੌ ਕਣ੍ਡਰੀਕਸੁਬਾਲਕੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ ਪੁਰੋਹਿਤਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਕੰਡਰੀਕਾ ਤੇ ਸੁਬਾਲਕਾ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ।
ਪਞ੍ਚਾਲਰਾਜੋ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ਯੋਗਵਿਤ੍ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਰੁਤਵੇਤ੍ਤਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ऽਭਵਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੇਵਲਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾ ਸ਼ੁਭਾ ਸਂਨਤਿਰ੍ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਕਪਿਲਾ ਯਾਭਵਤ੍ਪੁਰਾ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵਲ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੰਨਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪਿਲਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਭਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨੀ ਤਯਾ ਚਕਾਰ ਸਹਿਤਃ ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜਨਨ੍ਦਨਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਕਦਾਚਿਦੁਦ੍ਯਾਨਗਤਸ੍ ਤਯਾ ਸਹ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੀਟਮਿਥੁਨਮ੍ ਅਨਙ੍ਗਕਲਹਾਕੁਲਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਝਗੜੇ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਟ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦੇਖੀ।
ਪਿਪੀਲਿਕਾਮਨੁਨਯਨ੍ ਪਰਿਤਃ ਕੀਟਕਾਮੁਕਃ ਪਞ੍ਚਬਾਣਾਭਿਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਸਗਦ੍ਗਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਕੀੜਾ, ਪੀਪੀਲੀਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੱਕ-ਬੱਕ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੀ ਲੋਕੇ ਕਾਮਿਨੀ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਮਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਮਾਤਿਜਘਨਾ ਬृਹਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ੋ ऽਭਿਗਾਮਿਨੀ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਕਮਰ ਤੋਂ ਪਤਲੀ, ਚੰਗੀ-ਵੱਡੀ ਕੁੱਟ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਮਞ੍ਜੂਕ੍ਤਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ਸੁਲਕ੍ਸ਼੍ਯਨੇਤ੍ਰਰਸਨਾ ਗੁਡਸ਼ਰ੍ਕਰਵਤ੍ਸਲਾ
ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੱਟ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਿਆਰੀ ਹਾਸੀ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਜੀਭ ਵਾਲੀ, ਗੁੜ-ਸ਼ੱਕਰ ਵਰਗੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮਯਿ ਭੁਕ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਨਾਸਿ ਸ੍ਨਾਤੇ ਤਥਾ ਮਯਿ ਪ੍ਰੋषਿਤੇ ਸਤਿ ਦੀਨਾ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ऽਪਿ ਭਯਚਞ੍ਚਲਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈਂ; ਜਦ ਮੈਂ ਦੂਰ ਹੋਵਾਂ, ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ, ਤੂੰ ਡਰਦੀ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਰੋषਵਦਨਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਤਮਾਹ ਸਕੋਪਾ ਤੁ ਕਿਮ੍ ਆਲਪਸਿ ਮਾਂ ਸ਼ਠ
ਕਿੱਦੇ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ? ਉਹ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਠੱਗ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮੋਦਕਚੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਮਾਂ ਵਿਹਾਯ ਵਿਨੇष੍ਯਤਾ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਦਿਨੇ ऽਨ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਮਨ੍ਮਥ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੋਦਕ ਦਾ ਚੂਰਨ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਾਦृਸ਼੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯੈ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ ਤਦੇਕਮਪਰਾਧਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ।
ਨੈਤਦੇਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਃ ਕ੍ਵਾਪੀਹ ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਪਾਦੌ ਸਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਮੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਸੁਚਰਿਤਾ; ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਭਵਤ੍ਤਤਃ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਮੋਹਨਾਯ ਪਿਪੀਲਿਕਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੀਪੀਲੀਕਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯਸ਼ੇषਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਗਮਤ੍ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ।