ਚਤੁष੍ਪਦਾਨਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਤਥਾ ਗਾਵਸ੍ਤੁ ਸੌਰਭਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਨਤਾ ਚ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਗਾਂ; ਸੁਪਰਣ ਅਤੇ ਪੰਛੀ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੀਧਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਨਾਗਾਨ੍ ਦੇਵੀ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਏਵਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸਮਗਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਲੋਕਾਃ ਪਰਂਤਪ
ਦੇਵੀ ਕਦਰੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਨਾਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਧੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਦਾ ਵੈ ਪੌष੍ਕਰੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਃ ਪੌष੍ਕਰਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੇਰਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਉਸ਼ਕਰ ਮਹਾਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਹੋਇਆ; ਪਉਸ਼ਕਰ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਮੈਂ, ਦਵੈਪਾਯਨ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਪੁਰਾਣਃ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚੈਵ ਮਯਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਥਿਤਸ੍ਤੇ ऽਨੁਪੂਰ੍ਵੇਣ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ
ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੜੀਵਾਰ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਰਿਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚੇਦਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ ਪੁਰਾਣਂ ਸਦਾ ਨਰਃ ਪਰ੍ਵਸੁ ਗੌਰਵੇਣ ਅਵਾਪ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਹਿ ਵੀਤਰਾਗਃ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਾਨਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਯਤਿ ਯਃ ਕृष੍ਣਂ ਤਂ ਕृष੍ਣੋ ऽਨੁਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਣੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ — ਅੱਖਾਂ, ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਰਮ — ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਚ ਲਭਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਧਨਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਂ ਧਨਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਰ੍ਲਭਤੇ ਚਾਯੁਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਃ ਸੁਤਂ ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾ ਵੇਦਾਸ੍ਤਥਾ ਕਾਮਾਸ੍ ਤਪਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਵਿਧਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਯਜਨ, ਵੇਦ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਾਮਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਤਲ੍ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ ਭਵੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਹਾਯ ਯ ਇਮਂ ਪਠੇਤ੍ਪੌष੍ਕਰਕਂ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਹਰੀ ਦੇ ਪੌਕਰਕ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਉਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਭਵੇਤ੍ ਏष ਪੌष੍ਕਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਪੌਕਰਕ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਆਸ ਦੀ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਹਰਿਤ੍ਵਂ ਚ ਕृਤੇ ਯੁਗੇ ਵੈਕੁਣ੍ਠਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਕृष੍ਣਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੇषੁ ਚ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਹਿ ਤਸ੍ਯੈषਾ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਗਹਨਾ ਗਤਿਃ ਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯਤੀਤਾਨ੍ਭਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਤਥਮ੍
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰਾਹੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡੂੰਘੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਸੁਣ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥੋ ਯ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਨਾਰਾਯਣੋ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭਵੋ ऽਵ੍ਯਯ ਏਵ ਚ
ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੋਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਏष ਨਾਰਾਯਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਾਸੀਤ੍ਸਨਾਤਨਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਇਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਾਯੂ, ਸੋਮਾ, ਧਰਮ, ਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੀ ਹੈ।
ਅਦਿਤੇਰਪਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਯਾਤਿ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਏष ਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਵਰਜੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਭੋਰ੍ ਅਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਮ੍ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਨ ਲਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ—ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰਾ ਹ੍ਯੇष ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਸੋ ऽਸृਜਤ੍ਪੂਰ੍ਵਪੁਰੁषਃ ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨ੍
ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਆਤਮਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਪਹਿਲੇ ਜੀਵ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਅਸृਜਨ੍ਮਾਨਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਂਸ਼ਾਨਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਭਵਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭ੍ਯੋ ਬਹੁਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨੂਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਏਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਰ੍ਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਸ੍ਯ ਲੋਕੇषੁ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵृਤੇ ਵृਤ੍ਰਵਧੇ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਕृਤੇ ਯੁਗੇ ਆਸੀਤ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤਾਰਕਾਮਯਃ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਾਰਕਾਮਯ ਨਾਮਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਦੁਰ੍ਜਯਾਃ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਮੁਖਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪ੍ਰਹਰਣਾ ਰਣੇ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਮਨਸਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ—ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਮੇਘਾ ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਙ੍ਗਾਰਵਰ੍ਚਸਃ ਸਾਰ੍ਕਚਨ੍ਦ੍ਰਗ੍ਰਹਗਣਂ ਛਾਦਯਨ੍ਤੋ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬੱਦਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਬੁਝੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਚਣ੍ਡਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਗਣੋਪੇਤਾ ਘੋਰਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਕਾਰਿਣਃ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵੇਗਾਭਿਹਤਾਃ ਪ੍ਰਵਵੁਃ ਸਹ ਮਾਰੁਤਾਃ
ਭਿਆਨਕ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪ੍ਤਤੋਯਾਸ਼ਨਿਪਨੈਰ੍ ਵਜ੍ਰਵੇਗਾਨਲਾਨਿਲੈਃ ਰਵੈਃ ਸੁਘੋਰੈਰੁਤ੍ਪਾਤੈਰ੍ ਦਹ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਤਪਦੇ ਪਾਣੀ, ਗਰਜਨ, ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਤ ਉਲ੍ਕਾਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਪੇਤੁਃ ਖਗਤਾਨ੍ਯਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਲਕਾਵਾਂ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਦੀਆਂ ਵੀ, ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ ਵੀ ਉਤਰਦੇ ਤੇ ਉੱਡਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤਪਰ੍ਯਾਯੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਦ੍ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍ ਅਰੂਪਵਨ੍ਤਿ ਰੂਪਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਤ੍ਪਾਤਲਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਰੂਪ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਲ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਆਉਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਤਂ ਚ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ ਤਿਮਿਰੌਘਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਨ ਰੇਜੁਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਬੇਰੰਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕੁਝ ਵੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਰੂਪਿਣੀ ਕਾਲੀ ਕਾਲਮੇਘਾਵਗੁਣ੍ਠਿਤਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਭਾਤ੍ਯਭਿਭੂਤਾਰ੍ਕਾ ਘੋਰੇਣ ਤਮਸਾਵृਤਾ
ਫਿਰ ਕਾਲੀ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਠੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨ੍ਘਨੌਘਾਨ੍ਸ ਤਿਮਿਰਾਨ੍ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ ਵਪੁਃ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਵਪੁਰ੍ਹਰਿਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ — ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।