ਓषਧ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ ਧਰ੍ਮਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਥਾ ਕਾਮਂ ਸਾਧ੍ਯਾ ਸਾਧ੍ਯਾਨ੍ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਉੱਚੀ ਸੁਰਸਾ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਜਣੀਆਂ; ਧਰਮ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਕਾਮ, ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਤੋਂ ਸਾਧਿਆ ਜਣੇ।
ਭਵਂ ਚ ਪ੍ਰਭਵਂ ਚੈਵ ਹੀਸ਼ਂ ਚਾਸੁਰਹਂ ਤਥਾ ਅਰੁਣਂ ਚਾਰੁਣਿਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਬਲਧ੍ਰੁਵੌ
ਭਵ, ਪ੍ਰਭਵ, ਈਸ਼, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਰੁਣ, ਆਰੁਣੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਬਲ ਅਤੇ ਧ੍ਰੁਵ।
ਹਵਿष੍ਯਂ ਚ ਵਿਤਾਨਂ ਚ ਵਿਧਾਨਸ਼ਮਿਤਾਵਪਿ ਵਤ੍ਸਰਂ ਚੈਵ ਭੂਤਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਨਿषੂਦਨਮ੍
ਹਵਿਸ਼ਯ, ਵਿਤਾਨ, ਵਿਧਾਨ, ਸ਼ਮਿਤ, ਵਤਸਰ, ਭੂਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸੁਪਰ੍ਵਾਣਂ ਬृਹਤ੍ਕਾਨ੍ਤਿਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾਃ ਵਾਸਵਾਨੁਗਤਾ ਦੇਵੀ ਜਨਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸੁਰਾਨ੍
ਸੁਪਰਵਾਣ, ਬ੍ਰਹਤਕਾਂਤੀ, ਸਾਧਿਆ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਣਿਆ।
ਵਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦੇਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਂ ਤृਤੀਯਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਸੋਮਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਹਿਲਾ ਵਰਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਅਟੱਲ ਧ੍ਰੁਵ, ਤੀਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਸੋਮ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਨੁਰੂਪਮਾਯਂ ਚ ਯਮਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਸਪ੍ਤਮਂ ਚ ਤਥਾ ਵਾਯੁਮ੍ ਅष੍ਟਮਂ ਨਿਰृਤਿਂ ਵਸੁਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਮ ਜਣਿਆ; ਸੱਤਵਾਂ ਵਾਯੂ, ਅੱਠਵਾਂ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵਸੂ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਪਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਦ੍ਵੈ ਸੁਦੇਵ੍ਯਾਂ ਸਮਜਾਯਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਸੰਤਾਨ ਸੁਦੇਵੀ ਤੋਂ ਜਣਿਆ; ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਧਰਮ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾ ਤੋਂ ਜਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਵਨ ਏਵ ਚ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਤੁ ਮਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਮਧੁਮਹੋਰਗੌ
ਦਕਸ਼, ਮਹਾ-ਬਾਹੂ, ਪੁਸ਼ਕਰਸਵਨ, ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਾਨਵ, ਅਤੇ ਮਧੁ ਤੇ ਮਹਾ-ਸਰਪ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਕਵਪੁਰ੍ਬਾਲੋ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਗਰੁਡਸ਼੍ਚਾਤਿਸਤ੍ਤ੍ਵੌਜਾ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਤਿਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਰਾਂਤਕ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਕੰਭ ਮਹਾ-ਯਸ਼ਵਾਨ, ਗਰੁੜ ਜੋ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵਮਾਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਾਜਨਯਤ੍ ਸੁਤਾਨ੍ ਮਰੁਤ੍ਵਤੀ ਮਰੁਤ੍ਵਤੋ ਦੇਵਾਨਜਨਯਤ੍ਸੁਤਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਜਣੇ; ਮਰੁਤਵਤੀ ਨੇ ਮਰੁਤਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਜਣੇ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਂ ਰਵਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਮੇਵ ਚ ਅਮਰਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਸੁਕਰ੍षਂ ਚ ਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਅੱਗ, ਅੱਖ, ਸੂਰਜ, ਚਾਨਣ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਮਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਸੁਕਰਸ਼ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ।
ਵਿਰਾਜਂ ਚੈਵ ਵਾਚਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਮਤਿਂ ਤਥਾ ਅਸ਼੍ਵਮਿਤ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਂ ਤਥਾ ਨਿषਧਨਂ ਨृਪ
ਵਿਰਾਜ, ਬੋਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਮਤੀ, ਅਸ਼ਵਮਿਤ੍ਰ, ਚਿੱਤਰਰਸ਼ਮੀ, ਨਿਸਧਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਹੂਯਨ੍ਤਂ ਵਾਡਵਂ ਚੈਵ ਚਾਰਿਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਦਪਨ੍ਨਗਮ੍ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਵੈ ਬृਹਦ੍ਰੂਪਂ ਤਥਾ ਵੈ ਪੂਤਨਾਨੁਗਮ੍
ਹੂਯੰਤ, ਵਾਢਵ, ਚਾਰਿਤ੍ਰ, ਮੰਦਪਨਾਗ, ਬ੍ਰਿਹੰਤ, ਬ੍ਰਿਹਦਰੂਪ ਅਤੇ ਪੂਤਨਾਨੁਗ।
ਮਰੁਤ੍ਵਤੀ ਪੁਰਾ ਜਜ੍ਞ ਏਤਾਨ੍ਵੈ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣਾਨ੍ ਅਦਿਤਿਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਜ੍ਜਜ੍ਞ ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਹਿ
ਮਰੁਤਵਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਗਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਰੁਣੋ ਹ੍ਯਰ੍ਯਮਾ ਰਵਿਃ ਪੂषਾ ਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਨਦੋ ਧਾਤਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਭਗ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਾ, ਰਵੀ, ਪੂਸ਼ਾ, ਮਿਤ੍ਰ, ਧਨਾਦਾ, ਧਾਤਾ ਅਤੇ ਪਰਜਨਯ ਵੀ।
ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਵਰਿष੍ਠਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ ਵਰੌ
ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ; ਆਦਿਤਿਆ ਦੇ ਦੋ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ।
ਤਪਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਗੁਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਸਂਮਤੌ ਦਨੁਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਦਿਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਤਪ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿਚ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ; ਦਨੁ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲਾ ਤੁ ਵੈ ਕਾਲਕੇਯਾਨ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ਸੁਰਸਾ ਤੁ ਵੈ ਅਨਾਯੁषਾਯਾਸ੍ਤਨਯਾ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ
ਕਾਲਾ ਨੇ ਕਾਲਕੇਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸਿਂਹਿਕਾ ਗ੍ਰਹਮਾਤਾ ਵੈ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਜਨਨੀ ਮੁਨਿਃ ਤਾਮ੍ਰਾ ਤ੍ਵਪ੍ਸਰਸਾਂ ਮਾਤਾ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਭਾਰਤੋਦ੍ਭਵ
ਸਿੰਹਿਕਾ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ ਮੁਨੀ ਹੈ; ਤਾਮਰਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਕ੍ਰੋਧਾਯਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਜਜ੍ਞੇ ਯਕ੍ਸ਼ਗਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਕ੍ਰੋਧਾ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਪਿਸਾਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ।
ਚਤੁष੍ਪਦਾਨਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਤਥਾ ਗਾਵਸ੍ਤੁ ਸੌਰਭਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਨਤਾ ਚ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਗਾਂ; ਸੁਪਰਣ ਅਤੇ ਪੰਛੀ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੀਧਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਨਾਗਾਨ੍ ਦੇਵੀ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਏਵਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸਮਗਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਲੋਕਾਃ ਪਰਂਤਪ
ਦੇਵੀ ਕਦਰੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਨਾਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਧੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਦਾ ਵੈ ਪੌष੍ਕਰੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਃ ਪੌष੍ਕਰਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੇਰਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਉਸ਼ਕਰ ਮਹਾਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਹੋਇਆ; ਪਉਸ਼ਕਰ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਮੈਂ, ਦਵੈਪਾਯਨ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਪੁਰਾਣਃ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚੈਵ ਮਯਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਥਿਤਸ੍ਤੇ ऽਨੁਪੂਰ੍ਵੇਣ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ
ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੜੀਵਾਰ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਰਿਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚੇਦਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ ਪੁਰਾਣਂ ਸਦਾ ਨਰਃ ਪਰ੍ਵਸੁ ਗੌਰਵੇਣ ਅਵਾਪ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਹਿ ਵੀਤਰਾਗਃ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਾਨਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਯਤਿ ਯਃ ਕृष੍ਣਂ ਤਂ ਕृष੍ਣੋ ऽਨੁਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਣੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ — ਅੱਖਾਂ, ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਰਮ — ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਚ ਲਭਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਧਨਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਂ ਧਨਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਰ੍ਲਭਤੇ ਚਾਯੁਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਃ ਸੁਤਂ ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾ ਵੇਦਾਸ੍ਤਥਾ ਕਾਮਾਸ੍ ਤਪਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਵਿਧਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਯਜਨ, ਵੇਦ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਾਮਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਤਲ੍ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ ਭਵੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਹਾਯ ਯ ਇਮਂ ਪਠੇਤ੍ਪੌष੍ਕਰਕਂ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਹਰੀ ਦੇ ਪੌਕਰਕ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਉਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਭਵੇਤ੍ ਏष ਪੌष੍ਕਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਪੌਕਰਕ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਆਸ ਦੀ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।