ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਪੁष੍ਪਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਫਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮਾਗਮਃ ਆਯੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਧਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਖਾਨਿ ਚ
ਭਰੋਸਾ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਫਲ ਹੈ; ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸੁਖ ਵੀ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਿਤृਗਣਾ ਨृਣਾਮ੍ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚ ਪੁਰਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕੌਸ਼ਿਕਸੂਨਵਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਜਨ੍ਮਸਮ੍ਬਨ੍ਧੈਰ੍ ਗਤਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਮੂਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਕਥਂ ਕੌਸ਼ਿਕਦਾਯਾਦਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਯੋਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਜਨ੍ਮਸਮ੍ਬਨ੍ਧੈਃ ਕਥਂ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਉੱਚਾ ਜੋਗ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ? ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਨृषਿਃ ਨਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਨਿਬੋਧਤ
ਕੌਸ਼ਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਮ ਸੁਣੋ।
ਸ਼੍ਵਸृਪਃ ਕ੍ਰੋਧਨੋ ਹਿਂਸ੍ਰਃ ਪਿਸ਼ੁਨਃ ਕਵਿਰੇਵ ਚ ਵਾਗ੍ਦੁष੍ਟਃ ਪਿਤृਵਰ੍ਤੀ ਚ ਗਰ੍ਗਸ਼ਿष੍ਯਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍
ਉਹ ਸਨ: ਸ਼ਵਸ੍ਰਪ, ਕ੍ਰੋਧਨ, ਹਿੰਸਰ, ਪਿਸ਼ੁਨ, ਕਵੀ, ਵਾਗਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਪਿਤਰਵਰਤੀ; ਇਹ ਗਰਗ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਬਣੇ।
ਪਿਤਰ੍ਯੁਪਰਤੇ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭੂਦ੍ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮਹਤੀ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰੀ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਕਾਲ ਆ ਗਿਆ; ਵੱਡੀ ਸੁੱਕਾ ਪਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਰ੍ਗਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਨੇ ਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਤਪੋਧਨਾਃ ਖਾਦਾਮਃ ਕਪਿਲਾਮੇਤਾਂ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਗਰਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਆਓ ਇਸ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਈਏ।'
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਪਾਪਂ ਲਘੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾਨੁਜਃ ਯਦ੍ਯਵਸ਼੍ਯਮਿਯਂ ਵਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਰੂਪੇਣ ਯੋਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪਾਪ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬੋਲੇ, 'ਜੇ ਇਹ ਗਾਂ ਮਾਰਣੀ ਹੀ ਪੈਣੀ ਹੈ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੀਏ।'
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੋਜ੍ਯਮਾਨੇਯਂ ਪਾਪਾਤ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਯਤਿ ਨੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਏਵ ਕੁਰ੍ਵਿਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪਿਤृਵਰ੍ਤੀ ਤਦਾਨੁਜੈਃ
ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਇਹ ਪਾਪ ਹੈ।' ਪਰ, ਪਿਤਾ-ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮ੍ ਉਪਯੁਜ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਪੁਨਃ ਦ੍ਵੌ ਦੈਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤ੍ਰੇ ਤ੍ਰੀਨਪ੍ਯਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਭੋਗ ਲਾਇਆ। ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਤਿੰਨੋਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਲਈ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਕਮਤਿਥਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤੁ ਚਕਾਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਪਿਤृਪਰਾਯਣਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਾਕੇ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕੀਤਾ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਵਿਨਾ ਗਵਾ ਵਤ੍ਸਕੋ ऽਪਿ ਗੁਰਵੇ ਵਿਨਿਵੇਦਿਤਃ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤਾ ਧੇਨੁਰ੍ ਵਤ੍ਸੋ ऽਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਗਾਂ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਇਕ ਵੱਛਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵਾਘ ਨੇ ਗਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, 'ਇਹ ਵੱਛਾ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਏਵਂ ਸਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਧੇਨੁਃ ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ ਵੈਦਿਕਂ ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕ੍ਰੂਰੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਈ। ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਾਲਾਵਕृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਧਾ ਦਾਸ਼ਪੁਰੇ ऽਭਵਨ੍ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪਿਤृਭਾਵੇਨ ਭਾਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਦਾਸਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣੇ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਮਿਲੀ, ਪਿਤਾ-ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਬਣਿਆ।
ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਰੂਪੇਣ ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਤੇ ਭਵਨੇ ਜਾਤਾ ਵ੍ਯਾਧਾਨਾਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਕਠੋਰ ਕੰਮ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਚੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਜ੍ ਜਾਤਾ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤੇ ਤੁ ਵੈਰਾਗ੍ਯਯੋਗੇਨ ਆਸ੍ਥਾਯਾਨਸ਼ਨਂ ਪੁਨਃ
ਪਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲੇ ਹੋਏ। ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਜਾਤਾ ਮृਗਾਃ ਕਾਲਞ੍ਜਰੇ ਗਿਰੌ ਨੀਲਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪਿਤृਭਾਵਾਨੁਭਾਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ-ਯਾਦ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮ੍ਰਿਗ ਬਣੇ। ਪਿਤਾ-ਭਗਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਜ੍ਞਾਨਵੈਰਾਗ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤਃ ਲੋਕੈਰ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਤੇ ऽਨਸ਼ਨੇਨ ਤੁ
ਉਥੇ ਵੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ 'ਚ, ਤੀਰਥ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਮਾਨਸੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਸ੍ਤੇ ਸਂਜਾਤਾਃ ਸਪ੍ਤ ਯੋਗਿਨਃ ਨਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਤਃ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ ਛृਣੁਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੱਤ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਬਣੇ। ਨਾਮ ਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਯੋਗੀ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਸੁਣੋ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸੁਮਨਾਃ ਕੁਮੁਦਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਛਿਦ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸੁਨੇਤ੍ਰਕਃ ਸੁਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਂਸ਼ੁਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਯੋਗਪਾਰਗਾਃ
ਸੁਮਨਾ, ਕੁਮੁਦਾ, ਸ਼ੁੱਧਾ, ਛਿਦਰਦਰਸ਼ੀ, ਸੁਨੇਤ੍ਰਕਾ, ਸੁਨੇਤ੍ਰਾ ਤੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ—ਇਹ ਸੱਤ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਬਭ੍ਰਮੁਸ਼੍ ਚਾਲ੍ਪਚੇਤਨਾਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਤਮ੍ ਉਦ੍ਯਾਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ ਤੇ ਘੱਟ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਚਮਕਦੇ ਇਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਵਯਸਮ੍ਭੂਤਂ ਪ੍ਰਭੂਤਬਲਵਾਹਨਮ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਪਾਂਚਾਲ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਥੀ ਤੇ ਵਾਹਨ ਵਾਲਾ।
ਰਾਜ੍ਯਕਾਮੋ ऽਭਵਚ੍ਚੈਕਸ੍ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਜਲੌਕਸਾਮ੍ ਪਿਤृਵਰ੍ਤੀ ਚ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਤ੍ ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ
ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਪਿਤਾ-ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਪਰੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੂਤਬਲਵਾਹਨੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਚੇਚ੍ਛਾਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੂਜੇ ਦੋ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਾਨਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰੀ ਬਣੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯੇ ਤੁ ਨਿष੍ਕਾਮਾਸ੍ ਤੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਵਿਭ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ऽਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸਨ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣੇ। ਪਰ, ਵਿਭਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੌ ਤਥਾ ਚੋਭੌ ਕਣ੍ਡਰੀਕਸੁਬਾਲਕੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ ਪੁਰੋਹਿਤਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਕੰਡਰੀਕਾ ਤੇ ਸੁਬਾਲਕਾ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ।
ਪਞ੍ਚਾਲਰਾਜੋ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ਯੋਗਵਿਤ੍ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਰੁਤਵੇਤ੍ਤਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ऽਭਵਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੇਵਲਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾ ਸ਼ੁਭਾ ਸਂਨਤਿਰ੍ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਕਪਿਲਾ ਯਾਭਵਤ੍ਪੁਰਾ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵਲ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੰਨਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪਿਲਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਭਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨੀ ਤਯਾ ਚਕਾਰ ਸਹਿਤਃ ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜਨਨ੍ਦਨਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਕਦਾਚਿਦੁਦ੍ਯਾਨਗਤਸ੍ ਤਯਾ ਸਹ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੀਟਮਿਥੁਨਮ੍ ਅਨਙ੍ਗਕਲਹਾਕੁਲਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਝਗੜੇ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਟ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦੇਖੀ।