ਹੁਤਾਸ਼ਨਜ੍ਵਲਿਤਸ਼ਿਖੋਜ੍ਜ੍ਵਲਤ੍ਪ੍ਰਭਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ਰਦਮਲਾਰ੍ਕਤੇਜਸਮ੍ ਵਿਰਾਜਤੇ ਕਮਲਮੁਦਾਰਵਰ੍ਚਸਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਰੁਹਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹੋਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸਾਫ਼ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੱਤ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਕਮਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਛਾਤੀ ਕੋਲ ਉਜਲਾ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਯੋਗਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮ੍ ਅਸृਜਦ੍ਭੂਰਿਤੇਜਸਮ੍ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿਰਣ੍ਮਯੇ ਪਦ੍ਮੇ ਬਹੁਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਗੁਣਮਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਕਈ ਯੋਜਨਾਂ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਸਭ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਪਦ੍ਮਂ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਃ ਪृਥਿਵੀਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਕਮਲ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਨਾਰਾਏਣ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ।
ਯਾ ਪਦ੍ਮਾ ਸਾ ਰਸਾ ਦੇਵੀ ਪृਥਿਵੀ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯੇ ਪਦ੍ਮਸਾਰਗੁਰਵਸ੍ ਤਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਪਦਮਾ ਹੀ ਰਸਾ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਦਮ ਦੇ ਸਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਿਵਯ ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਚ ਮੇਰੁਂ ਚ ਨੀਲਂ ਨਿषਧਮੇਵ ਚ ਕੈਲਾਸਂ ਮੁਞ੍ਜਵਨ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਇਹ ਹਨ: ਹਿਮਵੰਤ, ਮੇਰੂ, ਨੀਲਾ, ਨਿਸ਼ਧ, ਕੈਲਾਸ, ਮੁੰਜਵੰਤ, ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰਂ ਚੈਵ ਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨ੍ਦਰਮੇਵ ਚ ਉਦਯਂ ਪਿਞ੍ਜਰਂ ਚੈਵ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰ, ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ, ਉਦਯ, ਪਿੰਜਰਾ, ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ ਵੀ।
ਏਤੇ ਦੇਵਗਣਾਨਾਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਃ
ਇਹ ਪਰਬਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇषਾਮਨ੍ਤਰੇ ਦੇਸ਼ੋ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਯਜ੍ਞਿਯਾ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਭ੍ਯੋ ਯਤ੍ਸ੍ਰਵਤੇ ਤੋਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮृਤਰਸੋਪਮਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ਼ਤਾਧਾਰਾਃ ਸੁਰਮ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵਯ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਮृਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਕੇਸਰਾਣਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵੈ ਧਾਤੁਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਕੰਵਲ ਦੇ ਕੇਸਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਤੰਦਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਹਨ।
ਯਾਨਿ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਭੂਰੀਣਿ ਤੁ ਨਰਾਧਿਪ ਤੇ ਦੁਰ੍ਗਮਾਃ ਸ਼ੈਲਚਿਤਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਦੇਸ਼ਾ ਵਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ
ਕੰਵਲ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਾਨ੍ਯਧੋਭਾਗਪਰ੍ਣਾਨਿ ਤੇ ਨਿਵਾਸਾਸ੍ਤੁ ਭਾਗਸ਼ਃ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮੁਰਗਾਣਾਂ ਚ ਪਤਙ੍ਗਾਨਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜੋ ਪੱਤੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਰਸੇਤ੍ਯਭਿਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ਮਹਾਪਾਤਕਕਰ੍ਮਾਣੋ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਉਹ ਰਸ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਤੋ ਯਤ੍ਤਦ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਗਤਾ ਮਹੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਥ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸਲਿਲਾਕਰਾਃ
ਕੰਵਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ।
ਏਵਂ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਹੀ ਪੁष੍ਕਰਸਂਭਵਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ऽਪ੍ਯਯਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪੁष੍ਕਰਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਲਈ, ਕੰਵਲ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ 'ਪੁਸ਼ਕਰ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਤ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞੈਃ ਪੁਰਾਣੈਃ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ ਯਾਜ੍ਞਿਕੈਰ੍ਵੇਦਦृष੍ਟਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਪਦ੍ਮਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕੰਵਲ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਧਾਰਣਾਵਿਧਿਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਹ੍ਰਦਾਨਾਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਰਵਤਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਏ ਰੱਖਣ ਦੀ ਰੀਤ ਬਣਾਈ।
ਵਿਭੁਸ੍ਤਥੈਵਾਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪ੍ਰਭਾਕਰਾਭੋ ਵਰੁਣਃ ਸਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਸ਼ਯਨਂ ਸृਜਤ੍ਤਦਾ ਜਗਨ੍ਮਯਂ ਪਦ੍ਮਵਿਧਿਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ, ਚਿੱਟਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵਰੁਣ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਆਪ ਹੀ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਕੰਵਲ ਦੀ ਰੀਤ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਵਿਛੌਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤਪਸਿ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਮਧੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਸੁਰਃ ਤੇਨੈਵ ਚ ਸਹੋਦ੍ਭੂਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰੋ ਨਾਮ ਕੈਟਭਃ
ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ: ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਮਧੂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਕੈਟਭ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤੌ ਰਜਸ੍ਤਮਸੌ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮ੍ਭੂਤੌ ਤਾਮਸੌ ਗਣੌ ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਜ ਤੇ ਤਮਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤਮਸੀਕ ਜੀਵ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ੍ਤੋਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣੌ ਕਿਰੀਟਕੁਣ੍ਡਲੋਦਗ੍ਰੌ ਕੇਯੂਰਵਲਯੋਜ੍ਜ੍ਵਲੌ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਦਿਵੀ ਰੱਤੀਆਂ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ, ਉੱਚੇ ਕਿਰਤ ਤੇ ਕੁੰਡਲ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ-ਬਾਂਹ ਤੇ ਕੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਮਹਾਵਿਵृਤਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੌ ਪੀਨੋਰਸ੍ਕੌ ਮਹਾਭੁਜੌ ਮਹਾਗਿਰੇਃ ਸਂਹਨਨੌ ਜਙ੍ਗਮਾਵਿਵ ਪਰ੍ਵਤੌ
ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣੇ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੇ ਪਹਾੜ ਹੋਣ।
ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਵ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਸਦृਸ਼ਾਨਨੌ ਵਿਦ੍ਯੁਦਾਭੌ ਗਦਾਗ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਤਿਭੀषਣੌ
ਨਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਿਹਰੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ।
ਤੌ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤੁ ਵਿਨ੍ਯਾਸਾਦ੍ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਾਵਿਵਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤਾਵਿਵ ਹਰਿਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਠਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਹਰੀ, ਮਧੂ ਦੇ ਵਧੀ, ਜੋ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਰਨ੍ਤੌ ਸ੍ਮ ਪੁष੍ਕਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਕੰਵਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣਸਮਾਜ੍ਞਾਤਂ ਸृਜਨ੍ਤਮਖਿਲਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਦੈਵਤਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਮਾਨਸਾਨਸੁਰਾਨृषੀਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਦੇਵਤੇ, ਸੰਸਾਰ, ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਵੂਚਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ ਦੀਪ੍ਤੌ ਮੁਮੂਰ੍षੂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਰੋषਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁष੍ਕਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸਿਤੋष੍ਣੀषਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ ਆਧਾਯ ਨਿਯਮਂ ਮੋਹਾਦ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ ਪਹਿਨਿਆ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋ?
ਏਹ੍ਯਾਗਚ੍ਛਾਵਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵ ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਮੀਸ਼ਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਆਓ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰੋ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ! ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਬੇਬਸ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ।