ਵਿਵਰ੍ਧਤਾ ਬਲਵਤਾ ਵੇਗਾਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤੋ ऽਰ੍ਣਵਃ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਮ੍ਭਸਿ ਮਨ੍ਥਿਤੇ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਾ ਸਮਭਵਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਵਾ ਵਧੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ; ਉਸ ਹਿਲਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਦ churn ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਕਾਲੀ ਰਾਹ ਵਾਲਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸਂਸ਼ੋषਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਃ ਸਲਿਲਂ ਬਹੁ ਕ੍ਸ਼ਯਾਜ੍ਜਲਨਿਧੇਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਵਦ੍ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਨਭਃ
ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਸੁਕਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਲ-ਸਮੁੰਦਰ ਘਟਣ ਨਾਲ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਚੀਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਤੇਜੋਦ੍ਭਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਆਪੋ ऽਮृਤਰਸੋਪਮਾਃ ਆਕਾਸ਼ਂ ਛਿਦ੍ਰਸਮ੍ਭੂਤਂ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਸਂਭਵਃ
ਆਤਮ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਚੀੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਭ੍ਯਾਂ ਸਂਘਰ੍षਣੋਦ੍ਭੂਤਂ ਪਾਵਕਂ ਵਾਯੁਸਂਭਵਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹਾਭੂਤਵਿਭਾਵਨਃ
ਇਹ ਦੋਨੋਂ ਦੀ ਰਗੜ ਤੋਂ ਅੱਗ ਜਨਮਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਾ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਮਹਾਂਭੂਤਾਂ ਦਾ ਪਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਭਗਵਾਂਲ੍ ਲੋਕਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਜਨ੍ਮਸਹਿਤਂ ਬਹੁਰੂਪੋ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਭਿਸਂਖ੍ਯਾਤੇ ਸਹਸ੍ਰਯੁਗਪਰ੍ਯਯੇ ਬਹੁਜਨ੍ਮਾ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹਵਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹੋਮ ਸਮੱਗਰੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵृष੍ਟਂ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਯਾਤਿ ਮੁਖ੍ਯਤਾਮ੍
ਪृथਵੀ ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਈ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿਸ਼ਵ ਲਈ ਵਰਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਯੋਗਵਨ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਪਦੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ ਯੋਗਵਿਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਦ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਤੋਯੇ ਮਹੀਸ਼ੋ ਹਰਿਰਚ੍ਯੁਤਃ ਜਲੇ ਕ੍ਰੀਡਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਵਨ੍ ਮੋਦਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਕृਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ, ਹਰਿ, ਜੋ ਅਚਲ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਜਲ ਵਿਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਂ ਨਾਭ੍ਯੁਦ੍ਭਵਂ ਚੈਕਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦਿਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ ਸਹਸ੍ਰਪਰ੍ਣਂ ਵਿਰਜਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਉਪਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਖੜੀਆਂ, ਨਿਰਮਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਸੀ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨਜ੍ਵਲਿਤਸ਼ਿਖੋਜ੍ਜ੍ਵਲਤ੍ਪ੍ਰਭਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ਰਦਮਲਾਰ੍ਕਤੇਜਸਮ੍ ਵਿਰਾਜਤੇ ਕਮਲਮੁਦਾਰਵਰ੍ਚਸਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਰੁਹਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹੋਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸਾਫ਼ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੱਤ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਕਮਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਛਾਤੀ ਕੋਲ ਉਜਲਾ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਯੋਗਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮ੍ ਅਸृਜਦ੍ਭੂਰਿਤੇਜਸਮ੍ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿਰਣ੍ਮਯੇ ਪਦ੍ਮੇ ਬਹੁਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਗੁਣਮਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਕਈ ਯੋਜਨਾਂ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਸਭ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਪਦ੍ਮਂ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਃ ਪृਥਿਵੀਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਕਮਲ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਨਾਰਾਏਣ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ।
ਯਾ ਪਦ੍ਮਾ ਸਾ ਰਸਾ ਦੇਵੀ ਪृਥਿਵੀ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯੇ ਪਦ੍ਮਸਾਰਗੁਰਵਸ੍ ਤਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਪਦਮਾ ਹੀ ਰਸਾ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਦਮ ਦੇ ਸਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਿਵਯ ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਚ ਮੇਰੁਂ ਚ ਨੀਲਂ ਨਿषਧਮੇਵ ਚ ਕੈਲਾਸਂ ਮੁਞ੍ਜਵਨ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਇਹ ਹਨ: ਹਿਮਵੰਤ, ਮੇਰੂ, ਨੀਲਾ, ਨਿਸ਼ਧ, ਕੈਲਾਸ, ਮੁੰਜਵੰਤ, ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰਂ ਚੈਵ ਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨ੍ਦਰਮੇਵ ਚ ਉਦਯਂ ਪਿਞ੍ਜਰਂ ਚੈਵ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰ, ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ, ਉਦਯ, ਪਿੰਜਰਾ, ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ ਵੀ।
ਏਤੇ ਦੇਵਗਣਾਨਾਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਃ
ਇਹ ਪਰਬਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇषਾਮਨ੍ਤਰੇ ਦੇਸ਼ੋ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਯਜ੍ਞਿਯਾ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਭ੍ਯੋ ਯਤ੍ਸ੍ਰਵਤੇ ਤੋਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮृਤਰਸੋਪਮਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ਼ਤਾਧਾਰਾਃ ਸੁਰਮ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵਯ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਮृਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਕੇਸਰਾਣਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵੈ ਧਾਤੁਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਕੰਵਲ ਦੇ ਕੇਸਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਤੰਦਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਹਨ।
ਯਾਨਿ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਭੂਰੀਣਿ ਤੁ ਨਰਾਧਿਪ ਤੇ ਦੁਰ੍ਗਮਾਃ ਸ਼ੈਲਚਿਤਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਦੇਸ਼ਾ ਵਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ
ਕੰਵਲ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਾਨ੍ਯਧੋਭਾਗਪਰ੍ਣਾਨਿ ਤੇ ਨਿਵਾਸਾਸ੍ਤੁ ਭਾਗਸ਼ਃ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮੁਰਗਾਣਾਂ ਚ ਪਤਙ੍ਗਾਨਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜੋ ਪੱਤੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਰਸੇਤ੍ਯਭਿਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ਮਹਾਪਾਤਕਕਰ੍ਮਾਣੋ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਉਹ ਰਸ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਤੋ ਯਤ੍ਤਦ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਗਤਾ ਮਹੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਥ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸਲਿਲਾਕਰਾਃ
ਕੰਵਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ।
ਏਵਂ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਹੀ ਪੁष੍ਕਰਸਂਭਵਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ऽਪ੍ਯਯਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪੁष੍ਕਰਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਲਈ, ਕੰਵਲ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ 'ਪੁਸ਼ਕਰ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਤ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞੈਃ ਪੁਰਾਣੈਃ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ ਯਾਜ੍ਞਿਕੈਰ੍ਵੇਦਦृष੍ਟਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਪਦ੍ਮਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕੰਵਲ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਧਾਰਣਾਵਿਧਿਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਹ੍ਰਦਾਨਾਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਰਵਤਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਏ ਰੱਖਣ ਦੀ ਰੀਤ ਬਣਾਈ।
ਵਿਭੁਸ੍ਤਥੈਵਾਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪ੍ਰਭਾਕਰਾਭੋ ਵਰੁਣਃ ਸਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਸ਼ਯਨਂ ਸृਜਤ੍ਤਦਾ ਜਗਨ੍ਮਯਂ ਪਦ੍ਮਵਿਧਿਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ, ਚਿੱਟਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵਰੁਣ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਆਪ ਹੀ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਕੰਵਲ ਦੀ ਰੀਤ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਵਿਛੌਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤਪਸਿ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਮਧੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਸੁਰਃ ਤੇਨੈਵ ਚ ਸਹੋਦ੍ਭੂਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰੋ ਨਾਮ ਕੈਟਭਃ
ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ: ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਮਧੂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਕੈਟਭ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।