ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਪਿ ਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਵਪਨ੍ਤਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍ ਸਲਿਲੇ ऽਰ੍ਧਮਥੋ ਮਗ੍ਨਂ ਜੀਮੂਤਮਿਵ ਸਾਗਰੇ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜੋਭਿਰ੍ ਗੋਯੁਕ੍ਤਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਜਾਗ੍ਰਤਮਿਵ ਭਾਸਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ, ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਜਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ।
ਦੇਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹਾਯਾਤਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍ ਤਥੈਵ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ?' ਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਪੁਨਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ऽਤਿਵਿਸ੍ਮਯਃ ਤਥੈਵ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਭੂਯੋ ਵਿਜਾਨਨ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਫਿਰ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਹੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ।
ਸ ਤਥੈਵ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਯੋ ਧਰਾਮਟਤੇ ਪੁਰਾ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਜਲੋਪੇਤਾਂ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ।
ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਯਜਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ੍ਥਾਨ੍ ਯਾਜਕਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਸਮੇਤ।
ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਰ੍ਵਕਾਃ ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾ ਮਯਾ ਤਵ
ਸਾਰੇ ਵਰਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ 'ਚ ਸਥਿਤ ਸਨ; ਤੇ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਚਰਤਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਨ ਕੁਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਪਰ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦਥ ਵੈ ਪੁਨਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਃ ਸੁਪ੍ਤਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਬਾਲਮੇਕਂ ਨਿਰੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤੇ ਇਕ ਵੱਡੇ ਬਰਗ ਦੇ ਡੰਗ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਥੈਵੈਕਾਰ੍ਣਵਜਲੇ ਨੀਹਾਰੇਣਾਵृਤਾਮ੍ਬਰੇ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਅਸਮਾਨ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਬਾਲਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੋਦਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ਤਥੈਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਲਿਲਸਂਨਿਧੌ ਪੂਰ੍ਵਦृष੍ਟਮਿਦਂ ਮੇਨੇ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋ ਦੇਵਮਾਯਯਾ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀ ਸੀ,' ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ, ਇਸਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮੰਨਿਆ।
ਅਗਾਧਸਲਿਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਃ ਪ੍ਲਵਂਸ੍ਤਥਾਰ੍ਤਿਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਭਯਾਤ੍ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਗਹਿਰੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੈਰਣ ਲੱਗਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਾਨਾਹ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਬਾਲਯੋਗਵਾਨ੍ ਬਭਾषੇ ਮੇਘਤੁਲ੍ਯੇਨ ਸ੍ਵਰੇਣ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ: 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਬੱਚਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ,' ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ।
ਮਾ ਭੈਰ੍ਵਤ੍ਸ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਹੈਵਾਯਾਹਿ ਮੇ ऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮੁਨਿਸ੍ਤ੍ਵਾਹ ਬਾਲਂ ਤਂ ਸ਼੍ਰਮਪੀਡਿਤਃ
'ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਇੱਥੇ ਡਰਣ ਵਾਲਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕੋ ਮਾਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੀਰ੍ਤਯਤਿ ਤਪਃ ਪਰਿਭਵਨ੍ਮਮ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਧਰ੍षਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇ ਵਯਃ
'ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਤਪ ਤੇ ਉਮਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ?'
ਨ ਹ੍ਯੇष ਵਃ ਸਮਾਚਾਰੋ ਦੇਵੇष੍ਵਪਿ ਮਮੋਚਿਤਃ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਿਤਿ ਭਾषਤੇ
ਇਹ ਤਵਾਡਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ।
ਕਸ੍ਤਮੋ ਘੋਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਾਮਦ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਤਿ ਮਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਕੌਣ, ਐਸਾ ਡਰਾਵਨਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ? ਕੌਣ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਆਖ ਕੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ?
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਂ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਤਥੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਯੋ ਬਭਾषੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਅਹਂ ਤੇ ਜਨਕੋ ਵਤ੍ਸ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਃ ਆਯੁष੍ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਪੌਰਾਣਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨੋਪਸਰ੍ਪਸਿ
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?
ਮਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਿਤਾ ਤੇ ऽਙ੍ਗਿਰਸੋ ਮੁਨਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪੂਜਿਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਘੋਰਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਵृਣੋਦਮਿਤੌਜਸਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨਹਮਾਤ੍ਮਸ੍ਥਂ ਮਹਰ੍षਿਮ੍ ਅਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਤਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ।
ਕਃ ਸਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਚਾਨ੍ਯੋ ਯੋ ਨ ਭੂਤਾਤ੍ਮਕਾਤ੍ਮਜਃ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੇਕਾਰ੍ਣਵਗਤਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਯੋਗਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਕੌਣ ਹੋਰ, ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਸਕੇ?
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਤਪਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੱਸ ਕੇ, ਜੋ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਮਾਯਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਵਾਨਘ ਯਦੇਕਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸ਼ੇषੇ ਤ੍ਵਂ ਬਾਲਰੂਪਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਇਹ ਮਾਇਆ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼! ਤੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਕਿਂਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵ ਭਗਵਾਂਲ੍ ਲੋਕੇ ਵਿਜ੍ਞਾਯਸੇ ਪ੍ਰਭੋ ਤਰ੍ਕਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਹਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਿਨਾਸ਼ਨਃ ਅਹਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾਖ੍ਯੋ ਯਃ ਪਦੈਰਭਿਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਆਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਃ ਪੁਰੁषੋ ਮਖੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯੋ ਮਖਃ ਅਹਮਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹੋ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਹਾਂ, ਯਜਨਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜਲਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸਰਤਾਜ ਹਾਂ।
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪਦੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਃ ਅਹਂ ਯੋਗੀ ਯੁਗਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਵਰ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਹਾਂ; ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਮੈਂ ਸਾਲ ਹਾਂ; ਯੁਗ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਯੋਗੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।