ਜਿਹ੍ਵਾ ਰਸਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨੇਹਸ਼੍ਚ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸਲਿਲੇ ਗੁਣਾਃ ਰੂਪਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਪਾਕਸ਼੍ਚ ਜ੍ਯੋਤਿਰੇਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਗੁਣਾਃ
ਜੀਭ, ਰਸ ਤੇ ਤਰਲਤਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਰੂਪ, ਨੈਣ ਤੇ ਪੱਕਣਾ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣ ਹਨ;
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚ ਚੇष੍ਟਾ ਚ ਪਵਨੇ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਗੁਣਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਚ ਖਾਨ੍ਯੇਵ ਗਗਨੇ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਗੁਣਾਃ
ਸਪਰਸ਼, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਹਿਲਚਲ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਧੁਨੀ, ਕੰਨ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਗਗਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣ ਹਨ।
ਲੋਕਮਾਯਾ ਭਗਵਤਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਸ਼੍ਚੇਤਿ ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਹृषੀਕੇਸ਼ਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਤਤੋ ਭਗਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਵਾਯੁਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣਾਸੁ ਦ੍ਰੁਮਸ਼ਾਖਾਸੁ ਚਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਤੇषਾਂ ਸਂਘਰ੍षਣੋਦ੍ਭੂਤਃ ਪਾਵਕਃ ਸ਼ਤਧਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਝ ਰਹੀਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਗੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਜੋ ਸੌ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਦਹਚ੍ਚ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ऽਨਲਃ ਸਪਰ੍ਵਤਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਗੁਲ੍ਮਾਂਲ੍ ਲਤਾਵਲ੍ਲੀਸ੍ਤृਣਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਲਤਾਵਾਂ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਘਾਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਸ੍ਮੀਕृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ ਲੋਕਾਂਲ੍ਲੋਕਗੁਰੁਰ੍ਹਰਿਃ ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਾਮਾਸ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇਨ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਰੀ ਨੇ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਵृष੍ਟਿਃ ਸ਼ਤਧਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ ਦਿਵ੍ਯਤੋਯੇਨ ਹਵਿषਾ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਮੀਂਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਕਾਯੇਨ ਸ੍ਵਾਦੁਨਾ ਪਰਮਾਮ੍ਭਸਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹੀ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਗਮਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠੇ, ਸ਼ੁਧ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਜਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ।
ਤੇਨ ਰੋਧੇਨ ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਪਯਸਾਂ ਵਰ੍षਤੋ ਧਰਾ ਏਕਾਰ੍ਣਵਜਲੀਭੂਤਾ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੜ੍ਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਪਿ ਵਿਭੁਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨ੍ਯਮਿਤੌਜਸਮ੍ ਨष੍ਟਾਰ੍ਕਪਵਨਾਕਾਸ਼ੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਜਗਤਿ ਸਂਵृਤੇ
ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਵੀ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਸੁਖਮ ਸੰਸਾਰ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ, ਹਵਾ, ਅਸਮਾਨ ਸਭ ਲੁਕ ਗਏ।
ਸਂਸ਼ੋषਮਾਤ੍ਮਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨਪਿ ਦੇਹਿਨਃ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯੇਕਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਤੇ ਵੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਇਕੱਲਾ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ਏਕਾਰ੍ਣਵਜਲਵ੍ਯਾਪੀ ਯੋਗੀ ਯੋਗਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਜੋਗੀ ਜੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਕਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਗਾਨ੍ਯੇਕਾਰ੍ਣਵਾਮ੍ਭਸਿ ਨ ਚੈਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵੇਦਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਕਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਇਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ — ਨਾ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਨਾ ਪ੍ਰਗਟ — ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਮ ਕਿਂਯੋਗਃ ਕਸ਼੍ਚ ਯੋਗਵਾਨ੍ ਅਸੌ ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਕਾਲਂ ਚ ਏਕਾਰ੍ਣਵਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਜੋਗ ਕੀ ਹੈ, ਕੌਣ ਜੋਗ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਕਰਿष੍ਯਤੀਤਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਇਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਇਹ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ।
ਨ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਨੈਵ ਗਮਿਤਾ ਨ ਜ੍ਞਾਤਾ ਨੈਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਃ ਤਸ੍ਯ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਮृਤੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨਭਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਪਵਨਮ੍ ਅਪਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਭੁਵਨਧਰਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪਿਤਾਮਹਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਲਯਂ ਮਹਾਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭੂਯਃ ਸ਼ਯਨਂ ਹ੍ਯਰੋਚਯਤ੍
ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਚਾਨਣ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ — ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਵਿਛਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਕਾਰ੍ਣਵੀਭੂਤੇ ਸ਼ੇਤੇ ਲੋਕੇਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸਲਿਲੇਨੋਰ੍ਵੀਂ ਹਂਸੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਹੰਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾ ਗਿਆ।
ਮਹਤੋ ਰਜਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਰ੍ਣਵਸਰਃਸੁ ਵੈ ਵਿਰਜਸ੍ਕਂ ਮਹਾਬਾਹੁਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਰੂਪਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਮਨਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਮਾਧਾਯ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਾਸਤ
ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੱਚਾਈ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ।
ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਂ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਭੂਤਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ ਰਹਸ੍ਯਾਰਣ੍ਯਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਯਚ੍ਚੌਪਨਿषਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਪਤ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਪਨਿਸ਼ਦਕ ਸਿੱਖਿਆ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषੋ ਯਜ੍ਞ ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ ਯਤ੍ਪਰਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਪੁਰੁषਾਖ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਏष ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈ; ਜੋ ਪਰਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ 'ਪੁਰੁਸ਼' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਯਜ੍ਞਕਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੇ ਚਰ੍ਤ੍ਵਿਜ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਅਸ੍ਮਾਦੇਵ ਪੁਰਾ ਭੂਤਾ ਯਜ੍ਞੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜੇ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ ਉਦ੍ਗਾਤਾਰਂ ਚ ਸਾਮਗਮ੍ ਹੋਤਾਰਮਪਿ ਚਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਜਾਰੀ, ਅਤੇ ਅਧਵਰਯੁ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਰਚਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਚ੍ਛਂਸਿ ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਤਾਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਤੌ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣੌ ਪृष੍ਠਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਸ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਤੋਤਾ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ; ਪਿੱਠ ਤੋਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਸਤੋਤਾ ਨੂੰ ਵੀ।
ਉਦਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍ਤਾਰਂ ਪੋਤਾਰਂ ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਅਚ੍ਛਾਵਾਕਮਥੋਰੁਭ੍ਯਾਂ ਨੇष੍ਟਾਰਂ ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਉਦਰ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਹਰਤਾ ਅਤੇ ਪੋਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ, ਅੱਛਾਵਾਕਾ; ਗੋਡਿਆਂ ਤੋਂ, ਨੇਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਥ ਚਾਗ੍ਨੀਧ੍ਰਂ ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਚ ਜਾਨੁਤਃ ਗ੍ਰਾਵਸ੍ਤੁਤਂ ਤੁ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਨ੍ਨੇਤਾਰਂ ਚ ਯਾਜੁषਮ੍
ਫਿਰ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ, ਅਗਨੀਧ੍ਰ ਅਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਿਆ; ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਗ੍ਰਾਵਸਤੁਤ ਅਤੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਉਨਨੇਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਏਵਮੇਵੈष ਭਗਵਾਨ੍ षੋਡਸ਼ੈਵ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਮ੍ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ऽਸृਜਦੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹਨ।
ਤਦੇष ਵੈ ਵੇਦਮਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਯਜ੍ਞਸਂਜ੍ਞਿਤਃ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚੈਤਨ੍ਮਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਙ੍ਗੋਪਨਿषਦਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਹੀ ਪੁਰੁਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ।