ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਮਹੀਪਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਭੁਜਂਗਾਨਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਚੈਵ ਸਤ੍ਤਮ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਨਾਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਕृਮਿਣਾਂ ਤਥਾ
ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਚੰਗੇ ਜੀਵਾਂ, ਅਜੋਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਵੀ
ਮਹਾਭੂਤਪਤਿਃ ਪਞ੍ਚ ਹृਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤਕृਤ੍ ਜਗਤ੍ਸਂਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਕੁਰੁਤੇ ਵੈਸ਼ਸਂ ਮਹਤ੍
ਪੰਜ ਮਹਾ-ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਵੱਡਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਚਾਦਦਾਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਜਾਲਮ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮੇਘੋ ਭੂਯ ਉਗ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯਵਰ੍षਤ੍
ਸੂਰਜ ਬਣ ਕੇ ਉਹ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹਵਾ ਬਣ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ ਮੁੜ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਯੋਗੀ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਵਿਭਾਵਸੁਃ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਭਿਃ ਸਂਸ਼ੋषਯਤਿ ਸਾਗਰਾਨ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੋਗੀਆਂ, ਜੋ ਸਤਤਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪੀਤ੍ਵਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਦੀਃ ਕੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਲਿਲਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਾਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੂਏਂ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਾਤ੍ ਪਾਤਾਲਜਲਮਾਦਾਯ ਪਿਬਤੇ ਰਸਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਰਸਾਤਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਤ੍ਰਾਸृਕ੍ਕ੍ਲੇਦਮ੍ ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਯਦਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿषੁ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਰਵਿਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ ਆਦਤ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਣੀ, ਲਹੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ऽਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਸਮਾਨਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਵਾਯੂਨ੍ ਆਕਰ੍षਤੇ ਹਰਿਃ
ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰੀ ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਸਮਾਨ ਆਦਿ ਵਾਯੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਾਨ੍ਯੇਵ ਚ ਯਾਨਿ ਤੁ ਗਨ੍ਧੋ ਘ੍ਰਾਣਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਗੁਣਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣ—ਸੁਗੰਧ, ਘਰਾਣਾ, ਸਰੀਰ—ਸਭ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਿਹ੍ਵਾ ਰਸਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨੇਹਸ਼੍ਚ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸਲਿਲੇ ਗੁਣਾਃ ਰੂਪਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਪਾਕਸ਼੍ਚ ਜ੍ਯੋਤਿਰੇਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਗੁਣਾਃ
ਜੀਭ, ਰਸ ਤੇ ਤਰਲਤਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਰੂਪ, ਨੈਣ ਤੇ ਪੱਕਣਾ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣ ਹਨ;
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚ ਚੇष੍ਟਾ ਚ ਪਵਨੇ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਗੁਣਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਚ ਖਾਨ੍ਯੇਵ ਗਗਨੇ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਗੁਣਾਃ
ਸਪਰਸ਼, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਹਿਲਚਲ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਧੁਨੀ, ਕੰਨ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਗਗਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣ ਹਨ।
ਲੋਕਮਾਯਾ ਭਗਵਤਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਸ਼੍ਚੇਤਿ ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਹृषੀਕੇਸ਼ਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਤਤੋ ਭਗਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਵਾਯੁਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣਾਸੁ ਦ੍ਰੁਮਸ਼ਾਖਾਸੁ ਚਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਤੇषਾਂ ਸਂਘਰ੍षਣੋਦ੍ਭੂਤਃ ਪਾਵਕਃ ਸ਼ਤਧਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਝ ਰਹੀਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਗੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਜੋ ਸੌ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਦਹਚ੍ਚ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ऽਨਲਃ ਸਪਰ੍ਵਤਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਗੁਲ੍ਮਾਂਲ੍ ਲਤਾਵਲ੍ਲੀਸ੍ਤृਣਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਲਤਾਵਾਂ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਘਾਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਸ੍ਮੀਕृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ ਲੋਕਾਂਲ੍ਲੋਕਗੁਰੁਰ੍ਹਰਿਃ ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਾਮਾਸ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇਨ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਰੀ ਨੇ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਵृष੍ਟਿਃ ਸ਼ਤਧਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ ਦਿਵ੍ਯਤੋਯੇਨ ਹਵਿषਾ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਮੀਂਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਕਾਯੇਨ ਸ੍ਵਾਦੁਨਾ ਪਰਮਾਮ੍ਭਸਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹੀ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਗਮਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠੇ, ਸ਼ੁਧ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਜਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ।
ਤੇਨ ਰੋਧੇਨ ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਪਯਸਾਂ ਵਰ੍षਤੋ ਧਰਾ ਏਕਾਰ੍ਣਵਜਲੀਭੂਤਾ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੜ੍ਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਪਿ ਵਿਭੁਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨ੍ਯਮਿਤੌਜਸਮ੍ ਨष੍ਟਾਰ੍ਕਪਵਨਾਕਾਸ਼ੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਜਗਤਿ ਸਂਵृਤੇ
ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਵੀ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਸੁਖਮ ਸੰਸਾਰ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ, ਹਵਾ, ਅਸਮਾਨ ਸਭ ਲੁਕ ਗਏ।
ਸਂਸ਼ੋषਮਾਤ੍ਮਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨਪਿ ਦੇਹਿਨਃ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯੇਕਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਤੇ ਵੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਇਕੱਲਾ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ਏਕਾਰ੍ਣਵਜਲਵ੍ਯਾਪੀ ਯੋਗੀ ਯੋਗਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਜੋਗੀ ਜੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਕਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਗਾਨ੍ਯੇਕਾਰ੍ਣਵਾਮ੍ਭਸਿ ਨ ਚੈਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵੇਦਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਕਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਇਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ — ਨਾ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਨਾ ਪ੍ਰਗਟ — ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਮ ਕਿਂਯੋਗਃ ਕਸ਼੍ਚ ਯੋਗਵਾਨ੍ ਅਸੌ ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਕਾਲਂ ਚ ਏਕਾਰ੍ਣਵਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਜੋਗ ਕੀ ਹੈ, ਕੌਣ ਜੋਗ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਕਰਿष੍ਯਤੀਤਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਇਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਇਹ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ।
ਨ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਨੈਵ ਗਮਿਤਾ ਨ ਜ੍ਞਾਤਾ ਨੈਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਃ ਤਸ੍ਯ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਮृਤੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨਭਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਪਵਨਮ੍ ਅਪਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਭੁਵਨਧਰਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪਿਤਾਮਹਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਲਯਂ ਮਹਾਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭੂਯਃ ਸ਼ਯਨਂ ਹ੍ਯਰੋਚਯਤ੍
ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਚਾਨਣ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ — ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਵਿਛਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਕਾਰ੍ਣਵੀਭੂਤੇ ਸ਼ੇਤੇ ਲੋਕੇਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸਲਿਲੇਨੋਰ੍ਵੀਂ ਹਂਸੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਹੰਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾ ਗਿਆ।
ਮਹਤੋ ਰਜਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਰ੍ਣਵਸਰਃਸੁ ਵੈ ਵਿਰਜਸ੍ਕਂ ਮਹਾਬਾਹੁਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।