ਤਤਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਾਮਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਆਦਿਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਹਿਤਂ ਦੇਵ ਨਾਰਸਿਂਹਮਿਦਂ ਵਪੁਃ ਏਤਦੇਵਾਰ੍ਚਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਾਵਰਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਉੱਚ-ਨੀਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਸੀ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਣਗੇ।
ਭਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਃ ਭਵਾਨ੍ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਤੁਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਮਹਿੰਦਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਸਰੋਤ ਹੋ।
ਪਰਾਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਪਰਂ ਚ ਦੇਵਂ ਪਰਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਹਵਿਸ਼੍ਚ ਪਰਂ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਮਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਰਗ੍ਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਮ੍
ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ, ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਉੱਚਾ ਹਵਨ, ਉੱਚਾ ਧਰਮ, ਉੱਚਾ ਵਿਸ਼ਵ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਪਰਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਰਮਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਚ ਯੋਗਂ ਪਰਮਾਂ ਚ ਵਾਣੀਮ੍ ਪਰਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਂ ਚ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਰਗ੍ਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਮ੍
ਉੱਚਾ ਸਰੀਰ, ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਉੱਚਾ ਜੋਗ, ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ, ਉੱਚਾ ਰਾਜ਼, ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰਂ ਪਦਂ ਯਤ੍ ਪਰਂ ਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰਂ ਚ ਦੇਵਮ੍ ਪਰਂ ਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰਂ ਚ ਭੂਤਂ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਰਗ੍ਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਮ੍
ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ, ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ, ਉੱਚਾ ਜੀਵ—even ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਪਰਂ ਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਂ ਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਪਰਂ ਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰਂ ਮਹਦ੍ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਰਗ੍ਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਮ੍
ਉੱਚਾ ਰਾਜ਼, ਉੱਚੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉੱਚੀ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼—even ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਪਰਂ ਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰਂ ਨਿਧਾਨਂ ਪਰਂ ਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮ੍ ਪਰਂ ਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰਂ ਚ ਦਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਰਗ੍ਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਮ੍
ਉੱਚਾ ਖਜਾਨਾ, ਉੱਚੀ ਪਵਿਤਰਤਾ, ਉੱਚਾ ਸੰਜਮ—even ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਦਤ੍ਸੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀष੍ਵਪ੍ਸਰਃਸੁ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਕੂਲਂ ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਤੂਰੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਰੀ-ਈਸ਼ਵਰ ਦੁਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਵਪੁਰ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ ਪੌਰਾਣਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅष੍ਟਚਕ੍ਰੇਣ ਯਾਨੇਨ ਭੂਤਯੁਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਅੱਠ ਚੱਕਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਗੱਡੀ, ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਕਥਿਤਂ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਹੋਰ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਪਦ੍ਮਰੂਪਮਭੂਦੇਤਤ੍ ਕਥਂ ਹੇਮਮਯਂ ਜਗਤ੍ ਕਥਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸृष੍ਟਿਃ ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯੇ ऽਭਵਤ੍ਪੁਰਾ
ਇਹ ਕੌਲ-ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਦੁਨੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੋਈ? ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੌਲ ਦੇ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਰਵਿਨਨ੍ਦਨਃ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਃ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਿ-ਨੰਦਨ, ਅਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਥਂ ਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਕਲ੍ਪੇ ਤਵ ਪਦ੍ਮਮਯਂ ਜਗਤ੍ ਜਲਾਰ੍ਣਵਗਤਸ੍ਯੇਹ ਨਾਭੌ ਜਾਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਕੌਲ ਦੇ ਮਹਾ-ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੌਲ-ਰੂਪ ਜਗਤ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ?
ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤਃ ਸਾਗਰਾਮ੍ਭਸਿ ਪੁष੍ਕਰੇ ਚ ਕਥਂ ਭੂਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਃ ਪੁਰਾ
ਪਦਮਨਾਭ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਕੌਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ?
ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਨਿਖਿਲਂ ਯੋਗਂ ਯੋਗਵਿਦਾਂ ਪਤੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਰੁਪਜਾਯਤੇ
ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜੋਗੀ-ਵਿਦਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋਗ; ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਕਿਯਤਾ ਚੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ੇਤੇ ਵੈ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਵਾ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਚ ਕੋ ऽਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਂਭਵਃ
ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਸੁੱਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਿੱਥੋਂ ਹੋਈ?
ਕਿਯਤਾ ਵਾਥ ਕਾਲੇਨ ਹ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਕਥਂ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸृਜਤੇ ਨਿਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਜਾਗਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਉਹ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਦਾ ਹੈ?
ਕੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਯਸ੍ਤਾਵਦ੍ ਆਸਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਮੁਨੇ ਕਥਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਿਤ੍ਰਂ ਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ?
ਕਥਮੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਨष੍ਟਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ ਦਗ੍ਧੇ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰੇ ਪ੍ਰਨष੍ਟੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਦ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਇਕ ਖਾਲੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਦ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਸਭ ਮਿਟ ਗਏ—
ਨष੍ਟਾਨਿਲਾਨਲੇ ਲੋਕੇ ਨष੍ਟਾਕਾਸ਼ਮਹੀਤਲੇ ਕੇਵਲਂ ਗਹ੍ਵਰੀਭੂਤੇ ਮਹਾਭੂਤਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਜਦ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਈ, ਜਦ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ—
ਵਿਭੁਰ੍ਮਹਾਭੂਤਪਤਿਰ੍ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਕृਤਿਃ ਆਸ੍ਤੇ ਸੁਰਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਗਵਿਤ੍
—ਕੀ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਯੋਗ ਜਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ?
ਸ਼ृਣੁਯਾਂ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਤਦਸ਼ੇषਤਃ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠ ਯਸ਼ੋ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚੋਪਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਭਗਵਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸਃ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਯਾ ਤਵ ਸ੍ਪृਹਾ ਤਦ੍ਵਂਸ਼੍ਯਾਨ੍ਵਯਭੂਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਰਵਿਕੁਲਰ੍षਭ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਦਿਪੁਰਾਣੇषੁ ਵੇਦੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਆਦਿ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਯਥਾ ਚ ਤਪਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ ਪਰਾਸ਼ਰਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਗੁਰੁਰ੍ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤਪ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ ਸੀ—
ਤਤ੍ਤੇ ऽਹਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਿ ਯਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਮ੍ ऋषਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿੰਨਾ ਮੈਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਤਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।