ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੋਯਦੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਮਹਤਾ ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਮਹਾ ਤੇਜਸਵੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਦਾਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਯਾਂ ਤੁ ਮਾਯਾਯਾਂ ਯੁਧਿ ਦਾਨਵਃ ਅਸृਜਦ੍ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੀ ਛੱਡੀ।
ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤੇ ਲੋਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇष੍ਵਾਤ੍ਤਾਯੁਧੇषੁ ਚ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪਰਿਵृਤੋ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵਾਬਭੌ
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਈ ਤੇ ਦੈਤ ਯੁੱਧ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਰਣੇ ਲਲਾਟਸ੍ਥਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਙ੍ਕਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਵ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇ ਭੰਨੇ ਭੰਨੇ ਭੌਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੇਖੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਯਾਸੁ ਹਤਾਸੁ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਾਃ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਕੇ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤਮੋਭੂਤਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਆਵਹਃ ਪ੍ਰਵਹਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਵਹੋ ऽਥ ਹ੍ਯੁਦਾਵਹਃ ਪਰਾਵਹਃ ਸਂਵਹਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਆਵਹ, ਪ੍ਰਵਹ, ਵਿਵਹ, ਉਦਾਵਹ, ਪਰਾਵਹ, ਸੰਵਹ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਉੱਠੇ।
ਤਥਾ ਪਰਿਵਹਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਤਭਯਸ਼ਂਸਿਨਃ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਪ੍ਤ ਮਰੁਤੋ ਗਗਨੇਚਰਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਿਵਹ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਮਰੁਤ, ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ।
ਯੇ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਗਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਵ੍ਯਚਰਨ੍ਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਗ੍ਰਹਿ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ।
ਅਯੋਗਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਚਰਨ੍ ਮਾਰ੍ਗਂ ਨਿਸ਼ਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ਸਗ੍ਰਹਃ ਸਹ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ ਆਕਾਪਤਿਰਰਿਂਦਮਃ
ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਾਤ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਚਲਿਆ, ਪਰ ਆਮ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ।
ਵਿਵਰ੍ਣਤਾਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਤੋ ਦਿਵਿ ਦਿਵਾਕਰਃ ਕृष੍ਣਂ ਕਬਨ੍ਧਂ ਚ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਮਹਦ੍ਦਿਵਿ
ਭਾਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਗੁਆ ਬੈਠਾ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਾਲਾ, ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮੁਞ੍ਚਚ੍ਚਾਰ੍ਚਿषਾਂ ਵृਨ੍ਦਂ ਭੂਮਿਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਵਿਭਾਵਸੁਃ ਗਗਨਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡੀ, ਤੇ ਭਾਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤ ਧੂਮ੍ਰਨਿਭਾ ਘੋਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾ ਦਿਵਿ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਗਗਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਗਾਃ
ਸੱਤ ਡਰਾਉਣੇ, ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਠੇ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹੇ।
ਵਾਮੇ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰਬृਹਸ੍ਪਤੀ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰੋ ਲੋਹਿਤਾਙ੍ਗੋ ਜ੍ਵਲਨਾਙ੍ਗਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਖੜੇ ਸਨ; ਸ਼ਨੀ ਤੇ ਮੰਗਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਮਂ ਸਮਧਿਰੋਹਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਗਗਨੇਚਰਾਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਘੋਰਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਵਰ੍ਤਿਨੋ ਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਜੋ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਕੱਠੇ ਸਿੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸਹ ਤਮੋਨੁਦਃ ਚਰਾਚਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਰੋਹਿਣੀਂ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ
ਚੰਦ, ਆਪਣੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ।
ਗृਹੀਤੋ ਰਾਹੁਣਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਲ੍ਕਾਭਿਰਭਿਹਨ੍ਯਤੇ ਉਲ੍ਕਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਲਦੇ ਉਲਕਾਂ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਉਲਕਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਯੋ ਦੇਵਃ ਸੋ ऽਪ੍ਯਵਰ੍षਤ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ ਅਪਤਨ੍ਗਗਨਾਦੁਲ੍ਕਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰੂਪਾ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ ਲਾਲ ਖੂਨ ਵਰਸਾਇਆ। ਉਲਕਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀਆਂ।
ਅਕਾਲੇ ਚ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁष੍ਪਨ੍ਤਿ ਚ ਫਲਨ੍ਤਿ ਚ ਲਤਾਸ਼੍ਚ ਸਫਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯੇ ਚਾਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਅਣਸਮੇਂ ਫੁੱਲੇ ਅਤੇ ਫਲ ਲਗੇ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਵੀ ਫਲ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਫਲੈਃ ਫਲਾਨ੍ਯਜਾਯਨ੍ਤ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪੁष੍ਪਂ ਤਥੈਵ ਚ ਉਨ੍ਮੀਲਨ੍ਤਿ ਨਿਮੀਲਨ੍ਤਿ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਲਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਫਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਫੁੱਲ। ਉਹ ਖੁਲਦੇ, ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਰੋਂਦੇ ਵੀ।
ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ ਗਮ੍ਭੀਰਾ ਧੂਮਯਨ੍ਤਿ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਵੇਦਯਨ੍ਤਿ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਚੀਖੀਆਂ, ਧੂੰਆਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਲਦੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਆਰਣ੍ਯੈਃ ਸਹ ਸਂਸृष੍ਟਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਭੈਰਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਨਿ ਵਹਨ੍ਤਿ ਕਲੁषੋਦਕਾਃ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਰਕ੍ਤਰੇਣੁਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਨਦੀਆਂ ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਹੀਆਂ, ਮਾੜਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲ ਧੂੜ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯੋ ਨ ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੂਜਨਾਰ੍ਹਾਃ ਕਥਂਚਨ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਿ ਚ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਨਹੀਂ ਗਏ। ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾਰੇ, ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਝੁਕ ਗਏ।
ਯਦਾ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਛਾਯਾ ਨ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ਅਪਰਾਹ੍ਣਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੁਗਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਛਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੁਪਹਿਰ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ।
ਤਦਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯੋਪਰਿ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ ਭਾਣ੍ਡਾਗਾਰਾਯੁਧਾਗਾਰੇ ਨਿਵਿष੍ਟਮਭਵਨ੍ਮਧੁ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੈਤਿ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਭੰਡਾਰਘਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਘਰ ਵਿਚ ਸ਼ਹਦ ਆ ਗਿਆ।
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਜਯਾਯ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧੋਤ੍ਪਾਤਾ ਘੋਰਾ ਘੋਰਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ, ਭਿਆਨਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਘੋਰੋਤ੍ਪਾਤਾਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਾਲਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਉਲਕਾਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਦੈਤਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਕਮ੍ਪਮਾਨਾਯਾਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਮਹੀਧਰਾ ਨਾਗਗਣਾ ਨਿਪੇਤੁਰਮਿਤੌਜਸਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲੈਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ਚਤੁਃਸ਼ੀਰ੍षਾਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾਃ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਚਾਰ, ਪੰਜ ਤੇ ਸੱਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਸ਼ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅੱਗ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।