ਸ ਗਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਸਾਰਿਤਵਾਂਸ੍ ਤृਣਾਗ੍ਰਾਣੀਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਗਰਜਿਆ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਘਾਹ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਮृਜਨ੍ਤ ਨਭੋਗਤਾਃ ਨਗਮਾਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਖਣ੍ਡੈਰ੍ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭੈਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ।
ਤਦਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਹਨ੍ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਪਾਤਿਤਮ੍ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾ ਵੈ ਖਦ੍ਯੋਤਪ੍ਰਕਰਾ ਇਵ
ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ।
ਤਦਾਸ਼੍ਮੌਘੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਃ ਪੁਨਃ ਸਿਂਹਮਰਿਂਦਮਮ੍ ਛਾਦਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੇਘਾ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚ ਤਂ ਚਾਲਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੌਘਾ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਭੀਮਵੇਗੋ ऽਚਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਪਰ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षੇ ਵਿਹਤੇ ਜਲਵਰ੍षਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਧਾਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਈ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ।
ਨਭਸਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾ ਧਾਰਾਸ੍ ਤਿਗ੍ਮਵੇਗਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਆਵृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੋਪਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਧਾਰਾ ਦਿਵਿ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ ਤਾ ਦੇਵਂ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯੋ ऽਨਿਸ਼ਂ ਭੁਵਿ
ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਈਆਂ, ਉਹ ਰੱਬ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਬਾਹ੍ਯਤੋ ਵਵृषੁਰ੍ਵਰ੍षਂ ਨੋਪਰਿष੍ਟਾਚ੍ਚ ਵਵृषੁਃ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਰੂਪਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਯੁਧਿ ਮਾਯਯਾ
ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਪਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੋਧਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਲਵੇ ਨਾਲ।
ਹਤੇ ऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षੇ ਤੁਮੁਲੇ ਜਲਵਰ੍षੇ ਚ ਸ਼ੋषਿਤੇ ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ਦਾਨਵੋ ਮਾਯਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਵਾਯੁਸਮੀਰਿਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੀਂਹ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੋਯਦੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਮਹਤਾ ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਮਹਾ ਤੇਜਸਵੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਦਾਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਯਾਂ ਤੁ ਮਾਯਾਯਾਂ ਯੁਧਿ ਦਾਨਵਃ ਅਸृਜਦ੍ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੀ ਛੱਡੀ।
ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤੇ ਲੋਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇष੍ਵਾਤ੍ਤਾਯੁਧੇषੁ ਚ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪਰਿਵृਤੋ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵਾਬਭੌ
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਈ ਤੇ ਦੈਤ ਯੁੱਧ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਰਣੇ ਲਲਾਟਸ੍ਥਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਙ੍ਕਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਵ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇ ਭੰਨੇ ਭੰਨੇ ਭੌਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੇਖੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਯਾਸੁ ਹਤਾਸੁ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਾਃ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਕੇ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤਮੋਭੂਤਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਆਵਹਃ ਪ੍ਰਵਹਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਵਹੋ ऽਥ ਹ੍ਯੁਦਾਵਹਃ ਪਰਾਵਹਃ ਸਂਵਹਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਆਵਹ, ਪ੍ਰਵਹ, ਵਿਵਹ, ਉਦਾਵਹ, ਪਰਾਵਹ, ਸੰਵਹ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਉੱਠੇ।
ਤਥਾ ਪਰਿਵਹਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਤਭਯਸ਼ਂਸਿਨਃ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਪ੍ਤ ਮਰੁਤੋ ਗਗਨੇਚਰਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਿਵਹ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਮਰੁਤ, ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ।
ਯੇ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਗਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਵ੍ਯਚਰਨ੍ਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਗ੍ਰਹਿ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ।
ਅਯੋਗਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਚਰਨ੍ ਮਾਰ੍ਗਂ ਨਿਸ਼ਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ਸਗ੍ਰਹਃ ਸਹ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ ਆਕਾਪਤਿਰਰਿਂਦਮਃ
ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਾਤ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਚਲਿਆ, ਪਰ ਆਮ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ।
ਵਿਵਰ੍ਣਤਾਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਤੋ ਦਿਵਿ ਦਿਵਾਕਰਃ ਕृष੍ਣਂ ਕਬਨ੍ਧਂ ਚ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਮਹਦ੍ਦਿਵਿ
ਭਾਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਗੁਆ ਬੈਠਾ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਾਲਾ, ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮੁਞ੍ਚਚ੍ਚਾਰ੍ਚਿषਾਂ ਵृਨ੍ਦਂ ਭੂਮਿਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਵਿਭਾਵਸੁਃ ਗਗਨਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡੀ, ਤੇ ਭਾਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤ ਧੂਮ੍ਰਨਿਭਾ ਘੋਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾ ਦਿਵਿ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਗਗਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਗਾਃ
ਸੱਤ ਡਰਾਉਣੇ, ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਠੇ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹੇ।
ਵਾਮੇ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰਬृਹਸ੍ਪਤੀ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰੋ ਲੋਹਿਤਾਙ੍ਗੋ ਜ੍ਵਲਨਾਙ੍ਗਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਖੜੇ ਸਨ; ਸ਼ਨੀ ਤੇ ਮੰਗਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਮਂ ਸਮਧਿਰੋਹਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਗਗਨੇਚਰਾਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਘੋਰਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਵਰ੍ਤਿਨੋ ਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਜੋ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਕੱਠੇ ਸਿੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸਹ ਤਮੋਨੁਦਃ ਚਰਾਚਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਰੋਹਿਣੀਂ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ
ਚੰਦ, ਆਪਣੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ।
ਗृਹੀਤੋ ਰਾਹੁਣਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਲ੍ਕਾਭਿਰਭਿਹਨ੍ਯਤੇ ਉਲ੍ਕਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਲਦੇ ਉਲਕਾਂ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਉਲਕਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਯੋ ਦੇਵਃ ਸੋ ऽਪ੍ਯਵਰ੍षਤ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ ਅਪਤਨ੍ਗਗਨਾਦੁਲ੍ਕਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰੂਪਾ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ ਲਾਲ ਖੂਨ ਵਰਸਾਇਆ। ਉਲਕਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀਆਂ।
ਅਕਾਲੇ ਚ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁष੍ਪਨ੍ਤਿ ਚ ਫਲਨ੍ਤਿ ਚ ਲਤਾਸ਼੍ਚ ਸਫਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯੇ ਚਾਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਅਣਸਮੇਂ ਫੁੱਲੇ ਅਤੇ ਫਲ ਲਗੇ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਵੀ ਫਲ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਫਲੈਃ ਫਲਾਨ੍ਯਜਾਯਨ੍ਤ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪੁष੍ਪਂ ਤਥੈਵ ਚ ਉਨ੍ਮੀਲਨ੍ਤਿ ਨਿਮੀਲਨ੍ਤਿ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਲਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਫਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਫੁੱਲ। ਉਹ ਖੁਲਦੇ, ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਰੋਂਦੇ ਵੀ।