ਏਵਂ ਭੂਯੋ ऽਪਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ ਅਸृਜਨ੍ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੋਪਰਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਦਾਨਵਸ਼ਰਾ ਘੋਰਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮੀਰਿਤਾਃ ਵਿਲਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਖਦ੍ਯੋਤਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤੇ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਸृਜਨ੍ਨਾਸ਼ੁ ਜ੍ਵਲਿਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਚੱਕਰ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ।
ਤੈਰਾਸੀਦ੍ਗਗਨਂ ਚਕ੍ਰੈਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਰਿਤਸ੍ਤਤਃ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਕਾਸ਼ਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਗ੍ਰਹੈਰਿਵ
ਉਹ ਚੱਕਰ ਜਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਸਮਾਨ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਦੀਰ੍ਣਾਨਿ ਤਦਾ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿਃਸਮਾਨਿ ਵੈ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਗਲ ਲਏ।
ਤਾਨਿ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਵਦਨੇ ਵਿਸ਼ਮਾਨਾਨਿ ਭਾਨ੍ਤਿ ਵੈ ਮੇਘੋਦਰਦਰੀष੍ਵੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਾ ਇਵ
ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜਦ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਸृਜਦੂਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਘੋਰਾਂ ਧੌਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤਡਿਤ੍ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੈਤ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਚਮਕਦੀ ਭਾਲ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਫ ਹਥਿਆਰਾਂ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍ ਹੁਂਕਾਰੇਣੈਵ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਰਰਾਜ ਭਗ੍ਨਾ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹੀਤਲੇ ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ
ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਭਾਲ, ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਛੱਡਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਾਰਾ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਨਾਰਾਚਪਙ੍ਕ੍ਤਿਃ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰੇਜੇ ऽਵਿਦੂਰਤਃ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਪਲਾਸ਼ਾਨਾਂ ਮਾਲੇਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸਿੰਘ ਤੱਕ ਆਈ, ਨੇੜੇ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਨੀਲੇ ਕੰਵਾਂ ਤੇ ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ।
ਸ ਗਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਸਾਰਿਤਵਾਂਸ੍ ਤृਣਾਗ੍ਰਾਣੀਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਗਰਜਿਆ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਘਾਹ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਮृਜਨ੍ਤ ਨਭੋਗਤਾਃ ਨਗਮਾਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਖਣ੍ਡੈਰ੍ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭੈਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ।
ਤਦਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਹਨ੍ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਪਾਤਿਤਮ੍ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾ ਵੈ ਖਦ੍ਯੋਤਪ੍ਰਕਰਾ ਇਵ
ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ।
ਤਦਾਸ਼੍ਮੌਘੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਃ ਪੁਨਃ ਸਿਂਹਮਰਿਂਦਮਮ੍ ਛਾਦਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੇਘਾ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚ ਤਂ ਚਾਲਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੌਘਾ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਭੀਮਵੇਗੋ ऽਚਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਪਰ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षੇ ਵਿਹਤੇ ਜਲਵਰ੍षਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਧਾਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਈ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ।
ਨਭਸਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾ ਧਾਰਾਸ੍ ਤਿਗ੍ਮਵੇਗਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਆਵृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੋਪਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਧਾਰਾ ਦਿਵਿ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ ਤਾ ਦੇਵਂ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯੋ ऽਨਿਸ਼ਂ ਭੁਵਿ
ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਈਆਂ, ਉਹ ਰੱਬ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਬਾਹ੍ਯਤੋ ਵਵृषੁਰ੍ਵਰ੍षਂ ਨੋਪਰਿष੍ਟਾਚ੍ਚ ਵਵृषੁਃ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਰੂਪਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਯੁਧਿ ਮਾਯਯਾ
ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਪਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੋਧਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਲਵੇ ਨਾਲ।
ਹਤੇ ऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षੇ ਤੁਮੁਲੇ ਜਲਵਰ੍षੇ ਚ ਸ਼ੋषਿਤੇ ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ਦਾਨਵੋ ਮਾਯਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਵਾਯੁਸਮੀਰਿਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੀਂਹ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੋਯਦੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਮਹਤਾ ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਮਹਾ ਤੇਜਸਵੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਦਾਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਯਾਂ ਤੁ ਮਾਯਾਯਾਂ ਯੁਧਿ ਦਾਨਵਃ ਅਸृਜਦ੍ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੀ ਛੱਡੀ।
ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤੇ ਲੋਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇष੍ਵਾਤ੍ਤਾਯੁਧੇषੁ ਚ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪਰਿਵृਤੋ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵਾਬਭੌ
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਈ ਤੇ ਦੈਤ ਯੁੱਧ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਰਣੇ ਲਲਾਟਸ੍ਥਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਙ੍ਕਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਵ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇ ਭੰਨੇ ਭੰਨੇ ਭੌਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੇਖੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਯਾਸੁ ਹਤਾਸੁ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਾਃ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਕੇ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤਮੋਭੂਤਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਆਵਹਃ ਪ੍ਰਵਹਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਵਹੋ ऽਥ ਹ੍ਯੁਦਾਵਹਃ ਪਰਾਵਹਃ ਸਂਵਹਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਆਵਹ, ਪ੍ਰਵਹ, ਵਿਵਹ, ਉਦਾਵਹ, ਪਰਾਵਹ, ਸੰਵਹ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਉੱਠੇ।
ਤਥਾ ਪਰਿਵਹਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਤਭਯਸ਼ਂਸਿਨਃ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਪ੍ਤ ਮਰੁਤੋ ਗਗਨੇਚਰਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਿਵਹ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਮਰੁਤ, ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ।
ਯੇ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਗਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਵ੍ਯਚਰਨ੍ਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਗ੍ਰਹਿ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ।
ਅਯੋਗਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਚਰਨ੍ ਮਾਰ੍ਗਂ ਨਿਸ਼ਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ਸਗ੍ਰਹਃ ਸਹ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ ਆਕਾਪਤਿਰਰਿਂਦਮਃ
ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਾਤ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਚਲਿਆ, ਪਰ ਆਮ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ।