ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਸ੍ਤਥਾ ਵਜ੍ਰੈਰਸ਼ਨਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਗ੍ਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਭਾਲਾਂ, ਫੰਦੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਂ, ਮਸਲੇ, ਵਜਰ, ਚਾਬਕ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਲੱਕੜ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ—
ਮੁਦ੍ਗਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲੋਲੂਖਲਪਰ੍ਵਤੈਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਦਣ੍ਡੈਰਪਿ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਮੁਦਗਰ, ਭਿੰਡੀਪਾਲ, ਪਥਰ, ਓਲੂਖਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਤਘਨੀ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ—
ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਪਾਸ਼ਗृਹੀਤਹਸ੍ਤਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਸ਼ਨਿਵਜ੍ਰਵੇਗਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤੋ ऽਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਬਾਹੁਕਾਯਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षਾ ਇਵ ਨਾਗਪਾਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦੇ ਫੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਗ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲਾਕੁਲਭੂषਿਤਾਙ੍ਗਾਃ ਪੀਤਾਂਸ਼ੁਕਾਭੋਗਵਿਭਾਵਿਤਾਙ੍ਗਾਃ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲੀਦਾਮਸਨਾਥਕਕ੍ਸ਼ਾ ਹਂਸਾ ਇਵਾਭਾਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲਪਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਮਰ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ—ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵਾਯੁਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਾਂ ਵੈ ਕੇਯੂਰਮੌਲੀਵਲਯੋਤ੍ਕਟਾਨਾਮ੍ ਤਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨ੍ਯਭਿਤੋ ਵਿਭਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭਾਤਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਸਮਪ੍ਰਭਾਣਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ, ਮੋਹਰ, ਮੌਲੀ ਅਤੇ ਕੰਗਣ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਦੇ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਖਰਾਃ ਖਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਕਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਨਾਃ ਈਹਾਮृਗਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਰਾਹਮੁਖਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗਧਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮਕੜਾਂ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਾਲ ਮਿਰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਸਨ।
ਬਾਲਸੂਰ੍ਯਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਧੂਮਕੇਤੁਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਅਗ੍ਨਿਦੀਪ੍ਤਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਦੇ ਅੱਧ ਚੰਦ ਤੇ ਅਧੂਰੇ ਚਿਹਰੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸਨ।
ਹਂਸਕੁਕ੍ਕੁਟਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਾ ਭਯਾਵਹਾਃ ਸਿਂਹਾਸ੍ਯਾ ਲੇਲਿਹਾਨਾਸ਼੍ਚ ਕਾਕਗृਧ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਸ ਤੇ ਕੁੱਕੜ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਭ ਲਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਾਂ ਤੇ ਗਿਧ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਕਾ ਵਕ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾਸ੍ ਤਥੋਲ੍ਕਾਮੁਖਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਮਹਾਗ੍ਰਾਹਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਜੀਭਾਂ, ਵਕਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ, ਤੇ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ, ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਰਕ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ੈਲਸਂਵਰ੍ष੍ਮਣਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਯ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਵ੍ਯਥਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰਾਹਵੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੈਯ ਮ੍ਰਿਗ ਰਾਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਭੂਯੋ ऽਪਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ ਅਸृਜਨ੍ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੋਪਰਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਦਾਨਵਸ਼ਰਾ ਘੋਰਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮੀਰਿਤਾਃ ਵਿਲਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਖਦ੍ਯੋਤਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤੇ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਸृਜਨ੍ਨਾਸ਼ੁ ਜ੍ਵਲਿਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਚੱਕਰ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ।
ਤੈਰਾਸੀਦ੍ਗਗਨਂ ਚਕ੍ਰੈਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਰਿਤਸ੍ਤਤਃ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਕਾਸ਼ਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਗ੍ਰਹੈਰਿਵ
ਉਹ ਚੱਕਰ ਜਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਸਮਾਨ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਦੀਰ੍ਣਾਨਿ ਤਦਾ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿਃਸਮਾਨਿ ਵੈ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਗਲ ਲਏ।
ਤਾਨਿ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਵਦਨੇ ਵਿਸ਼ਮਾਨਾਨਿ ਭਾਨ੍ਤਿ ਵੈ ਮੇਘੋਦਰਦਰੀष੍ਵੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਾ ਇਵ
ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜਦ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਸृਜਦੂਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਘੋਰਾਂ ਧੌਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤਡਿਤ੍ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੈਤ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਚਮਕਦੀ ਭਾਲ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਫ ਹਥਿਆਰਾਂ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍ ਹੁਂਕਾਰੇਣੈਵ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਰਰਾਜ ਭਗ੍ਨਾ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹੀਤਲੇ ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ
ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਭਾਲ, ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਛੱਡਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਾਰਾ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਨਾਰਾਚਪਙ੍ਕ੍ਤਿਃ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰੇਜੇ ऽਵਿਦੂਰਤਃ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਪਲਾਸ਼ਾਨਾਂ ਮਾਲੇਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸਿੰਘ ਤੱਕ ਆਈ, ਨੇੜੇ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਨੀਲੇ ਕੰਵਾਂ ਤੇ ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ।
ਸ ਗਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਸਾਰਿਤਵਾਂਸ੍ ਤृਣਾਗ੍ਰਾਣੀਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਗਰਜਿਆ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਘਾਹ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਮृਜਨ੍ਤ ਨਭੋਗਤਾਃ ਨਗਮਾਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਖਣ੍ਡੈਰ੍ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭੈਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ।
ਤਦਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਹਨ੍ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਪਾਤਿਤਮ੍ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾ ਵੈ ਖਦ੍ਯੋਤਪ੍ਰਕਰਾ ਇਵ
ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ।
ਤਦਾਸ਼੍ਮੌਘੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਃ ਪੁਨਃ ਸਿਂਹਮਰਿਂਦਮਮ੍ ਛਾਦਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੇਘਾ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚ ਤਂ ਚਾਲਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੌਘਾ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਭੀਮਵੇਗੋ ऽਚਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਪਰ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षੇ ਵਿਹਤੇ ਜਲਵਰ੍षਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਧਾਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਈ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ।
ਨਭਸਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾ ਧਾਰਾਸ੍ ਤਿਗ੍ਮਵੇਗਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਆਵृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੋਪਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਧਾਰਾ ਦਿਵਿ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ ਤਾ ਦੇਵਂ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯੋ ऽਨਿਸ਼ਂ ਭੁਵਿ
ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਈਆਂ, ਉਹ ਰੱਬ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਬਾਹ੍ਯਤੋ ਵਵृषੁਰ੍ਵਰ੍षਂ ਨੋਪਰਿष੍ਟਾਚ੍ਚ ਵਵृषੁਃ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਰੂਪਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਯੁਧਿ ਮਾਯਯਾ
ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਪਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੋਧਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਲਵੇ ਨਾਲ।
ਹਤੇ ऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षੇ ਤੁਮੁਲੇ ਜਲਵਰ੍षੇ ਚ ਸ਼ੋषਿਤੇ ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ਦਾਨਵੋ ਮਾਯਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਵਾਯੁਸਮੀਰਿਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੀਂਹ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ।