ਏਕਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮੇਕੋ ऽਰ੍ਘ ਏਕਃ ਪਿਣ੍ਡੋ ਵਿਧੀਯਤੇ ਉਪਤਿष੍ਠਤਾਮਿਤ੍ਯੇਤਦ੍ ਦੇਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਿਲੋਦਕਮ੍
ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ, ਇੱਕ ਅਰਘ ਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਉਹ ਆ ਜਾਵੇ' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦਿਤਂ ਵਿਕਿਰੇਦ੍ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਵਿਸਰ੍ਗੇ ਚਾਭਿਰਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਸ਼ੇषਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੇਦਵਿਦਾ ਪਿਤੁਃ
ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿੰਡਾ ਛਿੜਕ ਦੇਣਾ, 'ਵਿਦਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕਰੇ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਮਾਸਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਸੂਤਕਾਨ੍ਤਾਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ऽਹ੍ਨਿ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਰੇ ਜਾਣ। ਸੁਤਕ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਖਰੀ ਖਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਫਲਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਂ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਣੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਫਲ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਪੂਜੀ ਜਾਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਯਾ ਚ ਕਪਿਲਾ ਸ਼ੁਭਾ ਉਦਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਬਲਦ ਦੀ ਛੁਟਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਤਿਲੋਦਕਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਓਹੋ ਮਾਨਵ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪਾਰ੍ਵਣਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ ਵृਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵੇषੁ ਯੋਗ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰੇਤ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਧਾਈ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੇਵਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਨਿਵਾਸਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪृਥਕ੍ਪ੍ਰੇਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੈਠਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਗਨ੍ਧੋਦਕਤਿਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਅਰ੍ਘਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰੇਤਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੇਚਯੇਤ੍
ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਅਰਘ ਦੇ ਲਈ, ਪ੍ਰੇਤ ਦਾ ਪਾਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚਤੁਰਃ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਦਸ੍ਤਥਾ ਯੇ ਸਮਾਨਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਭਜੇਤ੍ਤ੍ਰਿਧਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚਾਰ ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। 'ਜੋ ਸਮਾਨ ਹਨ' ਕਹਿ ਕੇ, ਆਖਰੀ ਦੋ ਵਿੱਚੋਂ, ਆਖਰੀ ਪਿੰਡ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ।
ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਤਃ ਪਿਤृਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੁष੍ਟਿਮਾਗਤਃ
ਚੌਥੇ ਲਈ ਮੁੜ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ, ਪਿਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਦਿਮਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਮृਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦੀਯਤੇ
ਉਹ ਅਗਨਿਸਵਾਤ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਧ ਦਰਜਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਪਿਤृष੍ਵੇਵ ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਿਣ੍ਡੋ ਯੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਵ੍ ਉਪਰਾਗਾਦਿਪਰ੍ਵਸੁ
ਉਹ ਪਿੰਡ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਗ੍ਰਹਣ ਤੇ ਹੋਰ ਪਰਵਾਂ 'ਤੇ, ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਪਿਣ੍ਡਮਾਚਰੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮ੍ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟੇ ਮृਤੇ ऽਹਨਿ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮृਤਾਹੇ ਯਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਿਨ, ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕੋ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਮਰਨ ਦੇ ਦਿਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਦੈਵ ਪਿਤृਹਾ ਸ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਾਤृਭ੍ਰਾਤृਵਿਨਾਸ਼ਕਃ ਮृਤਾਹੇ ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਨਧੋ ऽਧੋ ਯਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰ-ਹੰਤਾ, ਮਾਂ-ਭਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਨ ਦੇ ਦਿਨ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪृਕ੍ਤੇष੍ਵਾਕੁਲੀਭਾਵਃ ਪ੍ਰੇਤੇषੁ ਤੁ ਗਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੇਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਲਝਣ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਸਾਲ ਇਕੋ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਉਦਕੁਮ੍ਭਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ ਪ੍ਰੇਤਾਯਾਨ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਨਾ ਈਰਖਾ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪ੍ਰੇਤ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਮਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਧਿਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨਾਗ੍ਨੌਕਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਆਮ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਪਿੰਡ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣੇ ਅਸ਼ੇषਤ੍ਰਿਤਯੇ ਪਿਤਾ ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਕਾਲੇਨ ਤਦਾ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਪਿਤਾ ਤਿੰਨ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਜੋੜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਲੇਪਭਾਗਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਸ਼ਮਾਰ੍ਜਨਾਤ੍ ਲੇਪਭਾਜਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਾਦ੍ਯਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਪਿਣ੍ਡਭਾਗਿਨਃ ਪਿਣ੍ਡਦਃ ਸਪ੍ਤਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਾਪਿਣ੍ਡ੍ਯਂ ਸਾਪ੍ਤਪੌਰੁषਮ੍
ਮੁਕਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਫਾਈ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲੇਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਪਿਤਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਲੇਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸੱਤਵੇਂ ਪਿਤਰ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਸੱਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੱਕ ਹੈ।
ਕਥਂ ਕਵ੍ਯਾਨਿ ਦੇਯਾਨਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਜਨੈਰਿਹ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਿਤृਲੋਕਸ੍ਥਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪਕਃ ਕੋ ऽਤ੍ਰ ਗਦ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ? ਇਸ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਸਾਧਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਹੂਯਤੇ ਯਦਿ ਵਾਨਲੇ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਤ੍ਮਕੈਃ ਪ੍ਰੇਤੈਰ੍ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਜਾਤੀ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਗਈ ਚੀਜ਼, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ?
ਵਸੂਨ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਂਸ੍ਤਥਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਵੈਦਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਸੂ ਪਿਤਰਾਂ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ ਵੱਡੇ ਦਾਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਮ ਗੋਤ੍ਰਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪਕਂ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਯੋਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਉਪਯੋਜ੍ਯਾਤਿਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਪਕਾਇਆ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਭਰੋਸਾ, ਪੂਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਦਯਸ੍ਤੇषਾਮ੍ ਆਧਿਪਤ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਕਾਲਦੇਸ਼ਾ ਭਵਾਨ੍ਤਰਗਤਾਨਪਿ
ਅਗਨਿਸਵਾਤ ਤੇ ਹੋਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਨਾਮ, ਗੋਤ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਤਦਾਹਾਰਤ੍ਵਮਾਗਤਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਯਦਿ ਪਿਤਾ ਜਾਤਃ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਨੁਯੋਗਤਃ
ਇਹ ਭੋਜਨ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਭੋਜਨ ਲਈ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਪਿਤਾ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ,
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਮਮृਤਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਤ੍ਵੇ ऽਪ੍ਯਨੁਗਚ੍ਛਤਿ ਦੈਤ੍ਯਤ੍ਵੇ ਭੋਗਰੂਪੇਣ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵੇ ਚ ਤृਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਅਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੈਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਂ ਵਾਯੁਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਪਤ੍ਵੇ ऽਪ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠਤਿ ਪਾਨਂ ਭਵਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵੇ ਤਥਾਮਿषਮ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਨੁਜਤ੍ਵੇ ਤਥਾ ਮਾਯਾ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵੇ ਰੁਧਿਰੋਦਕਮ੍ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ऽਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਨਾਨਾਭੋਗਰਸਂ ਭਵੇਤ੍
ਦਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਾਇਆ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਹੂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੁਆਦਾਂ ਵਾਲੇ ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਤਿਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਭੋਜ੍ਯਂ ਭੋਜਨਸ਼ਕ੍ਤਿਤਾ ਦਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਵਿਭਵਾ ਰੂਪਮਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਰਤੀ ਸੁਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵੀ।