ਨਾਰਾਯਣ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਜਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ।
ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਧ੍ਵਮਮਰਾ ਅਭਯਂ ਵੋ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਹੇ ਅਮਰੋ, ਡਰ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਏ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਾਓ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਏषੋ ऽਹਂ ਸਗਣਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਮਮਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਵਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਅਜੈ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਵਧਂ ਸਂਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਵਧ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਓਂਕਾਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਅਥੌਂਕਾਰਸਹਾਯਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਓਂਕਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ, ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਚਾਪਰਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਸੋਹਣੇ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਨਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਤਥਾ ਨਾਰਸਿਂਹੇਨ ਵਪੁषਾ ਪਾਣਿਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਧਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਅੱਧਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਾਇਆ।
ਤਤੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਯੁਤਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸਭਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਦਿਵਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸਭਾ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਹਰ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮਧ੍ਯਰ੍ਧਮਾਯਤਾਮ੍ ਵੈਹਾਯਸੀਂ ਕਾਮਗਮਾਂ ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਸੌ ਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਆਕਾਸ਼ੀ, ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਜਾਣ ਯੋਗ, ਤੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ।
ਜਰਾਸ਼ੋਕਕ੍ਲਮਾਪੇਤਾਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਸੁਖਾਮ੍ ਵੇਸ਼੍ਮਹਰ੍ਮ੍ਯਵਤੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਬੁਢਾਪਾ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਲ ਜਾਂ ਹਵੈਲੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਤਃਸਲਿਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਿਹਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਫਲਪੁष੍ਪਪ੍ਰਦੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਓਥੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇਲਾਹੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨੀਲਪੀਤਸਿਤਸ਼੍ਯਾਮੈਃ ਕृष੍ਣੈਰ੍ਲੋਹਿਤਕੈਰਪਿ ਅਵਤਾਨੈਸ੍ਤਥਾ ਗੁਲ੍ਮੈਰ੍ ਮਞ੍ਜਰੀਸ਼ਤਧਾਰਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਸਲੇਟੀ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਝਾੜੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਿਤਾਭ੍ਰਘਨਸਂਕਾਸ਼ਾ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤੀਵ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਰਸ਼੍ਮਿਵਤੀ ਭਾਸ੍ਵਰਾ ਚ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਮਨੋਰਮਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਚਮਕਦੀ, ਰੌਸ਼ਨ ਅਤੇ ਇਲਾਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ।
ਸੁਸੁਖਾ ਨ ਚ ਦੁਃਖਾ ਸਾ ਨ ਸ਼ੀਤਾ ਨ ਚ ਘਰ੍ਮਦਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਗ੍ਲਾਨਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਠੰਢ ਹੈ, ਨਾ ਗਰਮੀ। ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ, ਤਿੱਘ, ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਨਾਨਾਰੂਪੈਰੁਪਕृਤਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰਤਿਭਾਸ੍ਵਰੈਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਰ੍ਨ ਵਿਭृਤਾ ਸਾ ਵੈ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਪਾ ਸਦਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਤੇ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।
ਅਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਖਿਨਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਾ ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਨਾਕਪृष੍ਠਸ੍ਥਾ ਭਾਸਯਨ੍ਤੀਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਨਣ ਦੇ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਕਾਮਾਃ ਪ੍ਰਚੁਰਾ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਰਸਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਇਲਾਹੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹਨ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹਨ।
ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਸ੍ਰਜਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲਦ੍ਰੁਮਾਃ ਉष੍ਣੇ ਸ਼ੀਤਾਨਿ ਤੋਯਾਨਿ ਸ਼ੀਤੇ ਚੋष੍ਣਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਥੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਰੁੱਖ ਸਦਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰਾ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾਃ ਪ੍ਰਵਾਲਾਙ੍ਕੁਰਧਾਰਿਣਃ ਲਤਾਵਿਤਾਨਸਂਛਨ੍ਨਾ ਨਦੀषੁ ਚ ਸਰਃਸੁ ਚ
ਉਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਕੋਪਲੇ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਨ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਪ੍ਰਭੁਃ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਉਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਾਤਿਸ਼ੀਤਾਨਿ ਨੋष੍ਣਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਭਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਝੀਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੰਢੀਆਂ ਸਨ, ਨਾ ਗਰਮ। ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਨਲਿਨੈਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਪਤ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ ਰਕ੍ਤੈਃ ਕੁਵਲਯੈਰ੍ਨੀਲੈਃ ਕੁਮੁਦੈਃ ਸਂਵृਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਕਮਲ, ਨੀਲੋਫਰ, ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਲਾਲ ਕੁਵਲ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕੁਮੁਦਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸੁਕਾਨ੍ਤੈਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜਹਂਸੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਰਿਯੈਃ ਕਾਰਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕੈਃ ਸਾਰਸੈਃ ਕੁਰਰੈਰਪਿ
ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਪੰਛੀ, ਰਾਜ ਹੰਸ, ਪਿਆਰੇ ਕਾਰੰਡਵ, ਚਕਰਵਾਕ, ਸਾਰਸ ਅਤੇ ਕੁਰਰ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮਲੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਭੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਰਚ੍ਛਦਨੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਬਹੁਹਂਸੋਪਗੀਤਾਨਿ ਸਾਰਸਾਭਿਰੁਤਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੇ, ਫਿੱਕੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਹੰਸ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਵਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਟਮਞ੍ਜਰਿਧਾਰਿਣੀਃ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇषੁ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਧਰਾ ਲਤਾਃ
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ, ਸ਼ੁਭ ਲਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰੇ ਗੁੱਛੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕੇਤਕ੍ਯਸ਼ੋਕਸਰਲਾਃ ਪੁਂਨਾਗਤਿਲਕਾਰ੍ਜੁਨਾਃ ਚੂਤਾ ਨੀਪਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਪੁष੍ਪਾਃ ਕਦਮ੍ਬਾ ਬਕੁਲਾ ਧਵਾਃ
ਉਥੇ ਕੇਤਕੀ, ਅਸ਼ੋਕ, ਸਰਲ, ਪੁੰਨਾਗ, ਤਿਲਕ, ਅਰਜੁਨ, ਆਮ, ਨੀਪ, ਪ੍ਰਸਥਫੁੱਲ, ਕਦੰਬ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਧਵਾ ਰੁੱਖ ਹਨ।
ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੁਪਾਟਲਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲ੍ਯਃ ਸਹਰਿਦ੍ਰਕਾਃ ਸਾਲਾਸ੍ਤਾਲਾਸ੍ਤਮਾਲਾਸ਼੍ਚ ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਉਥੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਪਾਟਲ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ, ਹਰਿਦਰਾ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ।
ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਵ੍ਯਰਾਜਨ੍ਤ ਸਭਾਯਾਂ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਰੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਵਨ੍ਤਃ ਸੁਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਤਾਲਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਾਃ ਅਞ੍ਜਨਾਸ਼ੋਕਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਮੋਟੇ ਤਣੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਕਈ ਤਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।