ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਬੁਧਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸੁਰਾਨ੍ ਸੁਸ਼ੀਤੈਰ੍ਵਚਨਾਮ੍ਬੁਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖੇ ਗਏ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇਵ ਨੇ ਠੰਢੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍ ਤਪਸੋ ऽਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਧਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਗੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਙ੍ਕਜਜਨ੍ਮਨਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਕੌਮਲੋਟ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਗਿਕ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਤ ਗਏ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਰੇ ਚਾਥ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੋ ऽਬਾਧਤ ਪ੍ਰਜਾਃ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਵਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਸ ਮੁਨੀਞ੍ਛਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਨ੍ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਸੁਆਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦਾ ਵਰਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਸ਼੍ ਚੋਦਿਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਤਃ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਕਰੋਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਅਯਜ੍ਞਿਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਵਸਵਸ੍ਤਥਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਗਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਦਿਤ, ਸਾਧ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਵਸੁ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਦੁਜਾਤੀ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਬਲਮ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਯਜ੍ਞਮਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਨਾਰਾਯਣ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਜਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ।
ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਧ੍ਵਮਮਰਾ ਅਭਯਂ ਵੋ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਹੇ ਅਮਰੋ, ਡਰ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਏ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਾਓ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਏषੋ ऽਹਂ ਸਗਣਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਮਮਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਵਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਅਜੈ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਵਧਂ ਸਂਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਵਧ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਓਂਕਾਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਅਥੌਂਕਾਰਸਹਾਯਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਓਂਕਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ, ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਚਾਪਰਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਸੋਹਣੇ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਨਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਤਥਾ ਨਾਰਸਿਂਹੇਨ ਵਪੁषਾ ਪਾਣਿਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਧਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਅੱਧਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਾਇਆ।
ਤਤੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਯੁਤਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸਭਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਦਿਵਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸਭਾ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਹਰ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮਧ੍ਯਰ੍ਧਮਾਯਤਾਮ੍ ਵੈਹਾਯਸੀਂ ਕਾਮਗਮਾਂ ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਸੌ ਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਆਕਾਸ਼ੀ, ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਜਾਣ ਯੋਗ, ਤੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ।
ਜਰਾਸ਼ੋਕਕ੍ਲਮਾਪੇਤਾਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਸੁਖਾਮ੍ ਵੇਸ਼੍ਮਹਰ੍ਮ੍ਯਵਤੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਬੁਢਾਪਾ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਲ ਜਾਂ ਹਵੈਲੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਤਃਸਲਿਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਿਹਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਫਲਪੁष੍ਪਪ੍ਰਦੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਓਥੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇਲਾਹੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨੀਲਪੀਤਸਿਤਸ਼੍ਯਾਮੈਃ ਕृष੍ਣੈਰ੍ਲੋਹਿਤਕੈਰਪਿ ਅਵਤਾਨੈਸ੍ਤਥਾ ਗੁਲ੍ਮੈਰ੍ ਮਞ੍ਜਰੀਸ਼ਤਧਾਰਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਸਲੇਟੀ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਝਾੜੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਿਤਾਭ੍ਰਘਨਸਂਕਾਸ਼ਾ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤੀਵ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਰਸ਼੍ਮਿਵਤੀ ਭਾਸ੍ਵਰਾ ਚ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਮਨੋਰਮਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਚਮਕਦੀ, ਰੌਸ਼ਨ ਅਤੇ ਇਲਾਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ।
ਸੁਸੁਖਾ ਨ ਚ ਦੁਃਖਾ ਸਾ ਨ ਸ਼ੀਤਾ ਨ ਚ ਘਰ੍ਮਦਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਗ੍ਲਾਨਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਠੰਢ ਹੈ, ਨਾ ਗਰਮੀ। ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ, ਤਿੱਘ, ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਨਾਨਾਰੂਪੈਰੁਪਕृਤਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰਤਿਭਾਸ੍ਵਰੈਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਰ੍ਨ ਵਿਭृਤਾ ਸਾ ਵੈ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਪਾ ਸਦਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਤੇ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।
ਅਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਖਿਨਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਾ ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਨਾਕਪृष੍ਠਸ੍ਥਾ ਭਾਸਯਨ੍ਤੀਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਨਣ ਦੇ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਕਾਮਾਃ ਪ੍ਰਚੁਰਾ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਰਸਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਇਲਾਹੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹਨ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹਨ।
ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਸ੍ਰਜਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲਦ੍ਰੁਮਾਃ ਉष੍ਣੇ ਸ਼ੀਤਾਨਿ ਤੋਯਾਨਿ ਸ਼ੀਤੇ ਚੋष੍ਣਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਥੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਰੁੱਖ ਸਦਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰਾ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾਃ ਪ੍ਰਵਾਲਾਙ੍ਕੁਰਧਾਰਿਣਃ ਲਤਾਵਿਤਾਨਸਂਛਨ੍ਨਾ ਨਦੀषੁ ਚ ਸਰਃਸੁ ਚ
ਉਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਕੋਪਲੇ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਨ।