ਦਾਨਪ੍ਰਧਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਂਜਾਯਤੇ ਯਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਮਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਾ ਮृਤੇ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਯਥਾ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼ੌਚਂ ਚ ਪਿਤਰ੍ਯਪਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ: ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਅਸ਼ੌਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਹਂ ਸ਼ਾਵਮਾਸ਼ੌਚਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਵਿਧੀਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਦਸ਼ ਦ੍ਵੇ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈਸ਼੍ਯੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਅਸ਼ੌਚ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦਸ ਦਿਨ ਹੈ; ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ; ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਪੱਖ (ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ) ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਮਾਸਮਾਸ਼ੌਚਂ ਸਪਿਣ੍ਡੇषੁ ਵਿਧੀਯਤੇ ਨੈਸ਼ਂ ਵਾਕृਤਚੂਡਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਪਰਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੀੰਡਿਆਂ ਲਈ ਅਸ਼ੌਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੂੜਾ ਕਟਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ।
ਜਨਨੇ ऽਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਥਾਸ੍ਥਿਸਂਚਯਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਨਮ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਪਾਥੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਮਹਤ੍
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪਿੰਡਾ ਦਾਨ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਪਾਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਨ ਨੀਯਤੇ ਗृਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤਕ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਧੇਯਮਾਕਾਸ਼ੇ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਪਯਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਦਾਹੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਧ੍ਵਸ਼੍ਰਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।
ਤਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਹੇ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਨੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਦਿਃ ਸੂਤਕਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਭੋਜਯੇਦਯੁਜੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਫਿਰ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਅਸ਼ੌਚ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ऽਹ੍ਨਿ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਆਵਾਹਨਾਗ੍ਨੌਕਰਣਂ ਦੈਵਹੀਨਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵੀ, ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਬੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਪਰ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਬਿਨਾ।
ਏਕਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮੇਕੋ ऽਰ੍ਘ ਏਕਃ ਪਿਣ੍ਡੋ ਵਿਧੀਯਤੇ ਉਪਤਿष੍ਠਤਾਮਿਤ੍ਯੇਤਦ੍ ਦੇਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਿਲੋਦਕਮ੍
ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ, ਇੱਕ ਅਰਘ ਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਉਹ ਆ ਜਾਵੇ' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦਿਤਂ ਵਿਕਿਰੇਦ੍ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਵਿਸਰ੍ਗੇ ਚਾਭਿਰਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਸ਼ੇषਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੇਦਵਿਦਾ ਪਿਤੁਃ
ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿੰਡਾ ਛਿੜਕ ਦੇਣਾ, 'ਵਿਦਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕਰੇ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਮਾਸਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਸੂਤਕਾਨ੍ਤਾਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ऽਹ੍ਨਿ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਰੇ ਜਾਣ। ਸੁਤਕ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਖਰੀ ਖਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਫਲਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਂ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਣੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਫਲ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਪੂਜੀ ਜਾਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਯਾ ਚ ਕਪਿਲਾ ਸ਼ੁਭਾ ਉਦਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਬਲਦ ਦੀ ਛੁਟਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਤਿਲੋਦਕਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਓਹੋ ਮਾਨਵ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪਾਰ੍ਵਣਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ ਵृਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵੇषੁ ਯੋਗ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰੇਤ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਧਾਈ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੇਵਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਨਿਵਾਸਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪृਥਕ੍ਪ੍ਰੇਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੈਠਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਗਨ੍ਧੋਦਕਤਿਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਅਰ੍ਘਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰੇਤਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੇਚਯੇਤ੍
ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਅਰਘ ਦੇ ਲਈ, ਪ੍ਰੇਤ ਦਾ ਪਾਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚਤੁਰਃ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਦਸ੍ਤਥਾ ਯੇ ਸਮਾਨਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਭਜੇਤ੍ਤ੍ਰਿਧਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚਾਰ ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। 'ਜੋ ਸਮਾਨ ਹਨ' ਕਹਿ ਕੇ, ਆਖਰੀ ਦੋ ਵਿੱਚੋਂ, ਆਖਰੀ ਪਿੰਡ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ।
ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਤਃ ਪਿਤृਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੁष੍ਟਿਮਾਗਤਃ
ਚੌਥੇ ਲਈ ਮੁੜ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ, ਪਿਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਦਿਮਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਮृਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦੀਯਤੇ
ਉਹ ਅਗਨਿਸਵਾਤ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਧ ਦਰਜਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਪਿਤृष੍ਵੇਵ ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਿਣ੍ਡੋ ਯੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਵ੍ ਉਪਰਾਗਾਦਿਪਰ੍ਵਸੁ
ਉਹ ਪਿੰਡ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਗ੍ਰਹਣ ਤੇ ਹੋਰ ਪਰਵਾਂ 'ਤੇ, ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਪਿਣ੍ਡਮਾਚਰੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮ੍ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟੇ ਮृਤੇ ऽਹਨਿ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮृਤਾਹੇ ਯਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਿਨ, ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕੋ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਮਰਨ ਦੇ ਦਿਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਦੈਵ ਪਿਤृਹਾ ਸ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਾਤृਭ੍ਰਾਤृਵਿਨਾਸ਼ਕਃ ਮृਤਾਹੇ ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਨਧੋ ऽਧੋ ਯਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰ-ਹੰਤਾ, ਮਾਂ-ਭਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਨ ਦੇ ਦਿਨ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪृਕ੍ਤੇष੍ਵਾਕੁਲੀਭਾਵਃ ਪ੍ਰੇਤੇषੁ ਤੁ ਗਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੇਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਲਝਣ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਸਾਲ ਇਕੋ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਉਦਕੁਮ੍ਭਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ ਪ੍ਰੇਤਾਯਾਨ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਨਾ ਈਰਖਾ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪ੍ਰੇਤ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਮਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਧਿਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨਾਗ੍ਨੌਕਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਆਮ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਪਿੰਡ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣੇ ਅਸ਼ੇषਤ੍ਰਿਤਯੇ ਪਿਤਾ ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਕਾਲੇਨ ਤਦਾ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਪਿਤਾ ਤਿੰਨ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਜੋੜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਲੇਪਭਾਗਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਸ਼ਮਾਰ੍ਜਨਾਤ੍ ਲੇਪਭਾਜਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਾਦ੍ਯਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਪਿਣ੍ਡਭਾਗਿਨਃ ਪਿਣ੍ਡਦਃ ਸਪ੍ਤਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਾਪਿਣ੍ਡ੍ਯਂ ਸਾਪ੍ਤਪੌਰੁषਮ੍
ਮੁਕਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਫਾਈ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲੇਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਪਿਤਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਲੇਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸੱਤਵੇਂ ਪਿਤਰ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਸੱਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੱਕ ਹੈ।