ਬਾਲਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਧਿਜੁष੍ਟਾਨਾਂ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰਂ ਚ ਸੇਵਤਾਮ੍ ਇਦਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਤਨੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਚ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ षਣ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਬੱਚੇ ਰੋਗੀ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਉੱਚੀ, ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਵਧਮ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਸ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿਚ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਜੀਵ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਜਲਵਾਸੀ ਸਮਭਵਤ੍ ਸ੍ਨਾਨਮੌਨਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਤੇ ਸੰਜਮ ਦੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਚੈਵ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤਿ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮਾਗਮ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਹ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੰਸ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਦੈਵਤੈਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਸਾਧ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਆਏ।
ਦਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਦਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਦੀਭਿਃ ਸਾਗਰੈਸ੍ਤਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤਾਰੇ, ਮੁਹੂਰਤ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਜੀਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੀ ਨਾਲ ਸਨ।
ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ
ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ।
ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸੈਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ। ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਪਾ ਲੈ।
ਨ ਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਨ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਵਾ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਮਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਸੱਪ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਪਿਸਾਚ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ऋषਯੋ ਵਾ ਨ ਮਾਂ ਸ਼ਾਪੈਃ ਸ਼ਪੇਯੁਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ ਯਦਿ ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ
ਨਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਸਕਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਿਰਿਣਾ ਪਾਦਪੇਨ ਚ ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨ ਦਿਵਾ ਨ ਨਿਸ਼ਾਥ ਵਾ
ਨਾ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਸ਼ਸਤ੍ਰ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਨਾ ਦਰੱਖਤ, ਨਾ ਸੁੱਕੀ, ਨਾ ਭਿੱਜੀ ਚੀਜ਼, ਨਾ ਦਿਨ, ਨਾ ਰਾਤ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਆਵੇ।
ਭਵੇਯਮਹਮੇਵਾਰ੍ਕਃ ਸੋਮੋ ਵਾਯੁਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ਸਲਿਲਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਅਸਮਾਨ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਦਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਅਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋ ਵਾਸਵੋ ਯਮਃ ਧਨਦਸ਼੍ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਧਿਪਃ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਕ੍ਰੋਧ, ਕਾਮ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਏਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਰਾਸ੍ਤਾਤ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸਦਾ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਏਹ ਸਾਰੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ ਏਵ ਹਿ ਵੈਰਾਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਰਾਜ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਕਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਸੱਪ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਨੋ ऽਸੁਰਃ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਾਸ਼ੁ ਭਗਵਨ੍ ਵਧੋ ऽਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।
ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਬੁਧਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸੁਰਾਨ੍ ਸੁਸ਼ੀਤੈਰ੍ਵਚਨਾਮ੍ਬੁਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖੇ ਗਏ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇਵ ਨੇ ਠੰਢੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍ ਤਪਸੋ ऽਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਧਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਗੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਙ੍ਕਜਜਨ੍ਮਨਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਕੌਮਲੋਟ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਗਿਕ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਤ ਗਏ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਰੇ ਚਾਥ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੋ ऽਬਾਧਤ ਪ੍ਰਜਾਃ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਵਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਸ ਮੁਨੀਞ੍ਛਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਨ੍ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਸੁਆਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦਾ ਵਰਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਸ਼੍ ਚੋਦਿਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਤਃ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਕਰੋਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਅਯਜ੍ਞਿਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਵਸਵਸ੍ਤਥਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਗਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਦਿਤ, ਸਾਧ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਵਸੁ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਦੁਜਾਤੀ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਬਲਮ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਯਜ੍ਞਮਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।