ਬਾਹੁਨਾ ਹੇਮਕੇਯੂਰਰੁਚਿਰੇਣ षਡਾਨਨਃ ਤਤੋ ਜਵਾਨ੍ਮਹਾਸੇਨਸ੍ ਤਾਰਕਂ ਦਾਨਵਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਮਹਾਸੇਨਾ ਤਾਰਕ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਜੀਵਲੋਕਂ ਵਿਲੋਕਯ ਹਤੋ ऽਸ੍ਯਦ੍ਯ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਮਰ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਿਹਾ, "ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ! ਜੀਵਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਸਿਖੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਕਰ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚ ਦਿਤਿਜਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾ ਕੁਮਾਰਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਕੇਯੂਰਰਵਾਨੁਗਾ ਬਿਭੇਦ ਦੈਤ੍ਯਹृਦਯਂ ਵਜ੍ਰਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਕਰ੍ਕਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਵੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ। ਕੁਮਾਰਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ, ਕੰਗਣਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸਖਤ ਸੀ, ਛੇਦ ਗਈ।
ਗਤਾਸੁਃ ਸ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਲਯੇ ਭੂਧਰੋ ਯਥਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਮੁਕੁਟੋष੍ਣੀषੋ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਾਖਿਲਭੂषਣਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਵੇਲੇ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਕੁਟ ਤੇ ਪੱਗ Bikhar ਗਏ, ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਝੜ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਨਾਭੂਤ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤਦਾ ਦੁਃਖੀ ਨਰਕੇष੍ਵਪਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਾਪੀ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਃ षਣ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਨਾਯੁਤਾਃ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨੇਵ ਭਵਨਾਨ੍ ਭੂਰਿਧਾਮਾਨ ਉਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਦੇਵਤਾ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਰ੍ਵੇਚ੍ਛਾਃ ਸਹ ਸਿਦ੍ਧੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਤਪਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਸਮ੍ਬਦ੍ਧਾਂ ਕਥਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਹਾਮਤਿਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ, ਸਕੰਦਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹ੍ਵਾਯੁਃ ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕਾਨ੍ਤਿਮਾਞ੍ਛੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਭਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਸੁਖੀ, ਧਨਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ੁਭ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ, ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਯ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਪਠੇਤ੍ ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਮਹਾਧਨਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਧਨਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਧਿਜੁष੍ਟਾਨਾਂ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰਂ ਚ ਸੇਵਤਾਮ੍ ਇਦਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਤਨੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਚ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ षਣ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਬੱਚੇ ਰੋਗੀ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਉੱਚੀ, ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਵਧਮ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਸ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿਚ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਜੀਵ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਜਲਵਾਸੀ ਸਮਭਵਤ੍ ਸ੍ਨਾਨਮੌਨਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਤੇ ਸੰਜਮ ਦੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਚੈਵ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤਿ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮਾਗਮ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਹ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੰਸ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਦੈਵਤੈਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਸਾਧ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਆਏ।
ਦਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਦਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਦੀਭਿਃ ਸਾਗਰੈਸ੍ਤਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤਾਰੇ, ਮੁਹੂਰਤ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਜੀਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੀ ਨਾਲ ਸਨ।
ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ
ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ।
ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸੈਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ। ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਪਾ ਲੈ।
ਨ ਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਨ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਵਾ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਮਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਸੱਪ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਪਿਸਾਚ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ऋषਯੋ ਵਾ ਨ ਮਾਂ ਸ਼ਾਪੈਃ ਸ਼ਪੇਯੁਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ ਯਦਿ ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ
ਨਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਸਕਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਿਰਿਣਾ ਪਾਦਪੇਨ ਚ ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨ ਦਿਵਾ ਨ ਨਿਸ਼ਾਥ ਵਾ
ਨਾ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਸ਼ਸਤ੍ਰ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਨਾ ਦਰੱਖਤ, ਨਾ ਸੁੱਕੀ, ਨਾ ਭਿੱਜੀ ਚੀਜ਼, ਨਾ ਦਿਨ, ਨਾ ਰਾਤ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਆਵੇ।
ਭਵੇਯਮਹਮੇਵਾਰ੍ਕਃ ਸੋਮੋ ਵਾਯੁਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ਸਲਿਲਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਅਸਮਾਨ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਦਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਅਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋ ਵਾਸਵੋ ਯਮਃ ਧਨਦਸ਼੍ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਧਿਪਃ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਕ੍ਰੋਧ, ਕਾਮ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਏਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਰਾਸ੍ਤਾਤ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸਦਾ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਏਹ ਸਾਰੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ ਏਵ ਹਿ ਵੈਰਾਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਰਾਜ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਕਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਸੱਪ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਨੋ ऽਸੁਰਃ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਾਸ਼ੁ ਭਗਵਨ੍ ਵਧੋ ऽਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।