ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵਨੀਕੇषੁ ਤਦਾ ਤ੍ਵਰਾਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਃ ਯੋਧਾ ਧਾਵਤ ਗृਹੀਤ ਯੋਜਯਧ੍ਵਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਏ, ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ: 'ਸਿਪਾਹੀਆਂ, ਦੌੜੋ! ਉਸ ਨੂੰ ਫੜੋ! ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਓ!'
ਕੁਮਾਰਂ ਤਾਰਕੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਭਾषੇ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ ਕਿਂ ਬਾਲ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋ ऽਸਿ ਕ੍ਰੀਡ ਕਨ੍ਦੁਕਲੀਲਯਾ
ਤਾਰਕ ਨੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਬੱਚੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਦਾਨਵਾ ਦृष੍ਟਾ ਯਤ੍ਸਙ੍ਗਰਵਿਭੀषਕਾਃ ਬਾਲਤ੍ਵਾਦਥ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ
'ਤੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਵੀ ਘੱਟ ਹੈ ਤੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।'
ਕੁਮਾਰੋ ऽਪਿ ਤਮਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਬਭਾषੇ ਹਰ੍षਯਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਰਕ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਸ੍ ਤਵ ਚੈਵ ਨਿਰੂਪ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਕੁਮਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣ ਤਾਰਕ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਥਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਮਰੇ ਨਿਰ੍ਭਯੈਰ੍ਭਟੈਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਮੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਕਾਲਭੁਜਂਗਮਃ
'ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਭੈ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਬਚਪਨ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝ—ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੱਚਾ ਵੀ ਕਾਲ ਦਾ ਸੱਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਬਾਲਸ੍ ਤਥਾਹਂ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਅਲ੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕਿਂ ਸੁਸ੍ਫੁਰੋ ਦੈਤ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
'ਸੂਰਜ, ਭਾਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ, ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਅਜੇਤ ਹਾਂ। ਮੰਤਰ ਛੋਟਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੈਤ, ਵੇਖ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।'
ਕੁਮਾਰੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਤ੍ਯੇਵਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਦ੍ਗਰਮ੍ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤਂ ਨਿਰਸ੍ਯਾਥ ਵਜ੍ਰੇਣਾਮੋਘਵਰ੍ਚਸਾ
ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦੈਤ ਨੇ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ; ਪਰ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਮਯੋਮਯਮ੍ ਕਰੇਣ ਤਚ੍ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ऽਮਰਾਰਿਹਾ
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗਦਾਂ ਮੁਮੋਚ ਦੈਤ੍ਯਾਯ षਣ੍ਮੁਖਃ ਪਰਮਸ੍ਵਨਾਮ੍ ਤਯਾ ਹਤਸ੍ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਕਮ੍ਪੇ ऽਚਲਰਾਡਿਵ
ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀ; ਉਸ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਮੇਨੇ ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਦਾ षਡ੍ਵਦਨਂ ਰਣੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦੈਤ ਨੇ, ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: 'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਕੁਪਿਤਂ ਤੁ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਾਲਨੇਮਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਕੁਮਾਰਂ ਰਣਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕੁਮਾਰ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠੇ।
ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਵृਥਾਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਰਣਸ਼ੌਣ੍ਡਾਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਸਰ ਰਹਿਤ ਰਿਹਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਮੁੜ ਬਾਣ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕੁਮਾਰਂ ਸਾਮਰਂ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਬਲਿਨੋ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਾਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾ ਨਾਭੂਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਹਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਮਾਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਕਰਣੋ ਜਾਤੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਹਵਃ ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਃ ਕੋਪਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ ਤਤਸ੍ਤੈਰ੍ ਨਿष੍ਪ੍ਰਤੀਕਰੈਸ੍ ਤਾਡਿਤਾਃ ਸੁਰਕਣ੍ਟਕਾਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਿਨਾ ਬਚਾਅ ਦੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਣਾਦਾਸਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ਵਿਦ੍ਰੁਤੇष੍ਵਥ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਹਤੇषੁ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਕਰ ਗਏ; ਦੈਤਾਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਾਰਕੋ ऽਸੁਰਨਾਯਕਃ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਗਦਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਵਿਆ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਘ੍ਨੇ ਕੁਮਾਰਂ ਗਦਯਾ ਨਿष੍ਟਪ੍ਤਕਨਕਾਙ੍ਗਦਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮਯੂਰਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾ ਪਰੈਰ੍ਮਹਾਭਲ੍ਲੈਰ੍ ਮਯੂਰਂ ਗੁਹਵਾਹਨਮ੍ ਬਿਭੇਦ ਤਾਰਕਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਸੈਨ੍ਯੇ ऽਸੁਰਨਾਯਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭੱਲਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਗੁਹਾ ਦੇ ਮੋਰ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਰਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਵਾਹਨਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਮਲਾਂ ਰਣੇ ਕਨਕਭੂषਣਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਿਰਮਲ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਬਾਹੁਨਾ ਹੇਮਕੇਯੂਰਰੁਚਿਰੇਣ षਡਾਨਨਃ ਤਤੋ ਜਵਾਨ੍ਮਹਾਸੇਨਸ੍ ਤਾਰਕਂ ਦਾਨਵਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਮਹਾਸੇਨਾ ਤਾਰਕ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਜੀਵਲੋਕਂ ਵਿਲੋਕਯ ਹਤੋ ऽਸ੍ਯਦ੍ਯ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਮਰ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਿਹਾ, "ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ! ਜੀਵਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਸਿਖੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਕਰ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚ ਦਿਤਿਜਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾ ਕੁਮਾਰਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਕੇਯੂਰਰਵਾਨੁਗਾ ਬਿਭੇਦ ਦੈਤ੍ਯਹृਦਯਂ ਵਜ੍ਰਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਕਰ੍ਕਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਵੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ। ਕੁਮਾਰਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ, ਕੰਗਣਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸਖਤ ਸੀ, ਛੇਦ ਗਈ।
ਗਤਾਸੁਃ ਸ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਲਯੇ ਭੂਧਰੋ ਯਥਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਮੁਕੁਟੋष੍ਣੀषੋ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਾਖਿਲਭੂषਣਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਵੇਲੇ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਕੁਟ ਤੇ ਪੱਗ Bikhar ਗਏ, ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਝੜ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਨਾਭੂਤ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤਦਾ ਦੁਃਖੀ ਨਰਕੇष੍ਵਪਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਾਪੀ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਃ षਣ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਨਾਯੁਤਾਃ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨੇਵ ਭਵਨਾਨ੍ ਭੂਰਿਧਾਮਾਨ ਉਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਦੇਵਤਾ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਰ੍ਵੇਚ੍ਛਾਃ ਸਹ ਸਿਦ੍ਧੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਤਪਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਸਮ੍ਬਦ੍ਧਾਂ ਕਥਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਹਾਮਤਿਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ, ਸਕੰਦਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹ੍ਵਾਯੁਃ ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕਾਨ੍ਤਿਮਾਞ੍ਛੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਭਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਸੁਖੀ, ਧਨਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ੁਭ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ, ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਯ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਪਠੇਤ੍ ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਮਹਾਧਨਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਧਨਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।