ਨਾਨਾਨਾਕਤਰੂਤ੍ਫੁਲ੍ਲਕੁਸੁਮਾਪੀਡਧਾਰਿਣੀਮ੍ ਵਿਕੋਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿष੍ਕਾਰਾਂ ਵਰ੍ਮਨਿਰ੍ਮਲਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਫੌਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਾਫ਼ ਬਕਤਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬਨ੍ਦ੍ਯੁਦ੍ਘੁष੍ਟਸ੍ਤੁਤਿਰਵਾਂ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਨਿਨਾਦਿਤਾਮ੍ ਸੇਨਾਂ ਨਾਕਸਦਾਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥੋ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਭਟਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਲਾਘਾਵਾਂ ਤੇ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸ ਤਦਾ ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ ਅਪੂਰ੍ਵਃ ਕੋ ਭਵੇਦ੍ਯੋਦ੍ਧਾ ਯੋ ਮਯਾ ਨ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਉਲਝੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—'ਇਹ ਕੌਣ ਨਵਾਂ ਯੋਧਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ?'
ਤਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਟੁਕਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਸਿਦ੍ਧਬਨ੍ਦਿਭਿਰੁਦ੍ਘੁष੍ਟਮ੍ ਇਦਂ ਹृਦਯਦਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਦੈਤ, ਨੇ ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਭਟਾਂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ।
ਜਯਾਤੁਲਸ਼ਕ੍ਤਿਦੀਧਿਤਿਪਿਞ੍ਜਰ ਭੁਜਦਣ੍ਡਚਣ੍ਡਰਣਰਭਸ । ਸੁਰਵਦਨ ਕੁਮੁਦਕਾਨਨ-ਵਿਕਾਸਨੇਨ੍ਦੋ ਕੁਮਾਰ ਜਯ ਦਿਤਿਜਕੁਲਮਹੋਦਧਿਵਡਵਾਨਲ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹਨ! ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ-ਕਮਲ ਖਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਦਿਤੀ ਦੀ ਜਾਤ ਦੇ ਮਹਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ!
षਣ੍ਮੁਖ ਮਧੁਰਰਵਮਯੂਰਰਥ ਸੁਰਮੁਕੁਟਕੋਟਿਘਟ੍ਟਿਤਚਰਣਨਖਾਙ੍ਕੁਰਮਹਾਸਨ । ਜਯ ਲਲਿਤਚੂਡਾਕਲਾਪਨਵਵਿਮਲਦਲਕਮਲਕਾਨ੍ਤ ਦੈਤ੍ਯਵਂਸ਼ਦੁਃਸਹਦਾਵਾਨਲ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਛੇ-ਮੁੱਖਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਵਾਲਾ ਮਯੂਰ-ਰਥ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਬੈਠਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਕੁਟਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਹਾਨ ਬਣੀ ਹੈ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ ਨਵੇਂ, ਸਾਫ਼ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੈ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਜੰਗਲੀ ਅੱਗ!
ਜਯ ਵਿਸ਼ਾਖ ਵਿਭੋ ਜਯ ਸਕਲਲੋਕਤਾਰਕ ਜਯ ਦੇਵਸੇਨਾਨਾਯਕ । ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਜਯ ਗੌਰੀਨਨ੍ਦਨ ਘਣ੍ਟਾਪ੍ਰਿਯ ਪ੍ਰਿਯ ਵਿਸ਼ਾਖ ਵਿਭੋ ਧृਤਪਤਾਕਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਪਟਲ । ਕਨਕਭੂषਣ ਭਾਸੁਰਦਿਨਕਰਚ੍ਛਾਯ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਿਆਕਾਰ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਦੇਵ-ਸੈਨਾ ਦੇ ਨੇਤਾ! ਸਕੰਦ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਘੰਟਾ-ਪਿਆਰੇ, ਪਿਆਰੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਝੰਡਾ-ਧਾਰੀ ਜਿਸ ਦੇ ਪਟ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ!
ਜਯ ਜਨਿਤਸਂਭ੍ਰਮ ਲੀਲਾਲੂਨਾਖਿਲਾਰਾਤੇ ਜਯ ਸਕਲਲੋਕਤਾਰਕ ਦਿਤਿਜਾਸੁਰਵਰਤਾਰਕਾਨ੍ਤਕ । ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਜਯ ਬਾਲ ਸਪ੍ਤਵਾਸਰ ਜਯ ਭੁਵਨਾਵਲਿਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਤਾਰਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ! ਸਕੰਦ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਜਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ!
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਤਾਰਕਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਉਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਦੇਵਬਨ੍ਦਿਭਿਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਧਂ ਬਾਲਾਦੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਤੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੁਣ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਘਰ੍ਮਾਰ੍ਦ੍ਰਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਪਦਾਤਿਰਪਦਾਨੁਗਃ ਮਨ੍ਦਿਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼ੋਕਗ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪसीਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵਨੀਕੇषੁ ਤਦਾ ਤ੍ਵਰਾਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਃ ਯੋਧਾ ਧਾਵਤ ਗृਹੀਤ ਯੋਜਯਧ੍ਵਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਏ, ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ: 'ਸਿਪਾਹੀਆਂ, ਦੌੜੋ! ਉਸ ਨੂੰ ਫੜੋ! ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਓ!'
ਕੁਮਾਰਂ ਤਾਰਕੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਭਾषੇ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ ਕਿਂ ਬਾਲ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋ ऽਸਿ ਕ੍ਰੀਡ ਕਨ੍ਦੁਕਲੀਲਯਾ
ਤਾਰਕ ਨੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਬੱਚੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਦਾਨਵਾ ਦृष੍ਟਾ ਯਤ੍ਸਙ੍ਗਰਵਿਭੀषਕਾਃ ਬਾਲਤ੍ਵਾਦਥ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ
'ਤੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਵੀ ਘੱਟ ਹੈ ਤੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।'
ਕੁਮਾਰੋ ऽਪਿ ਤਮਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਬਭਾषੇ ਹਰ੍षਯਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਰਕ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਸ੍ ਤਵ ਚੈਵ ਨਿਰੂਪ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਕੁਮਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣ ਤਾਰਕ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਥਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਮਰੇ ਨਿਰ੍ਭਯੈਰ੍ਭਟੈਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਮੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਕਾਲਭੁਜਂਗਮਃ
'ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਭੈ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਬਚਪਨ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝ—ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੱਚਾ ਵੀ ਕਾਲ ਦਾ ਸੱਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਬਾਲਸ੍ ਤਥਾਹਂ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਅਲ੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕਿਂ ਸੁਸ੍ਫੁਰੋ ਦੈਤ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
'ਸੂਰਜ, ਭਾਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ, ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਅਜੇਤ ਹਾਂ। ਮੰਤਰ ਛੋਟਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੈਤ, ਵੇਖ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।'
ਕੁਮਾਰੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਤ੍ਯੇਵਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਦ੍ਗਰਮ੍ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤਂ ਨਿਰਸ੍ਯਾਥ ਵਜ੍ਰੇਣਾਮੋਘਵਰ੍ਚਸਾ
ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦੈਤ ਨੇ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ; ਪਰ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਮਯੋਮਯਮ੍ ਕਰੇਣ ਤਚ੍ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ऽਮਰਾਰਿਹਾ
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗਦਾਂ ਮੁਮੋਚ ਦੈਤ੍ਯਾਯ षਣ੍ਮੁਖਃ ਪਰਮਸ੍ਵਨਾਮ੍ ਤਯਾ ਹਤਸ੍ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਕਮ੍ਪੇ ऽਚਲਰਾਡਿਵ
ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀ; ਉਸ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਮੇਨੇ ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਦਾ षਡ੍ਵਦਨਂ ਰਣੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦੈਤ ਨੇ, ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: 'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਕੁਪਿਤਂ ਤੁ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਾਲਨੇਮਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਕੁਮਾਰਂ ਰਣਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕੁਮਾਰ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠੇ।
ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਵृਥਾਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਰਣਸ਼ੌਣ੍ਡਾਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਸਰ ਰਹਿਤ ਰਿਹਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਮੁੜ ਬਾਣ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕੁਮਾਰਂ ਸਾਮਰਂ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਬਲਿਨੋ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਾਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾ ਨਾਭੂਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਹਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਮਾਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਕਰਣੋ ਜਾਤੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਹਵਃ ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਃ ਕੋਪਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ ਤਤਸ੍ਤੈਰ੍ ਨਿष੍ਪ੍ਰਤੀਕਰੈਸ੍ ਤਾਡਿਤਾਃ ਸੁਰਕਣ੍ਟਕਾਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਿਨਾ ਬਚਾਅ ਦੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਣਾਦਾਸਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ਵਿਦ੍ਰੁਤੇष੍ਵਥ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਹਤੇषੁ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਕਰ ਗਏ; ਦੈਤਾਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਾਰਕੋ ऽਸੁਰਨਾਯਕਃ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਗਦਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਵਿਆ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਘ੍ਨੇ ਕੁਮਾਰਂ ਗਦਯਾ ਨਿष੍ਟਪ੍ਤਕਨਕਾਙ੍ਗਦਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮਯੂਰਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾ ਪਰੈਰ੍ਮਹਾਭਲ੍ਲੈਰ੍ ਮਯੂਰਂ ਗੁਹਵਾਹਨਮ੍ ਬਿਭੇਦ ਤਾਰਕਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਸੈਨ੍ਯੇ ऽਸੁਰਨਾਯਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭੱਲਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਗੁਹਾ ਦੇ ਮੋਰ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਰਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਵਾਹਨਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਮਲਾਂ ਰਣੇ ਕਨਕਭੂषਣਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਿਰਮਲ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।