ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਤਤਃ षष੍ਠ੍ਯਾਮ੍ ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਗੁਹਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵੈਰਮਰਸਂਘਾਤੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰੈਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ, ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਉਪਿੰਦਰ ਤੇ ਭਾਸਕਰ—ਵਲੋਂ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਧੂਪੈਸ੍ ਤਥਾ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਪਿ ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਮਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਲੇਪਨੈਃ
ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਚੰਗੀ ਧੂਪ, ਖਿਡੌਣਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੰਖਿਆਂ, ਜਾਲਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾਵਤ੍षਣ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸੁਤਾਮਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਸੇਨੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ ਦੇਵਸੇਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦਦੌ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਦਾਯੁਧਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਦਦਾਵਸ੍ਮੈ ਧਨਾਧਿਪਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦੌ ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ੍ਤੇਜੋ ਦਦੌ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਾਹਨਮ੍ ਦਦੌ ਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕੁਕ੍ਕੁਟਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍ ਏਵਂ ਸੁਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਦਿੱਤੀ, ਹਵਾ ਨੇ ਸਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਕਾਮਰੂਪ ਕੂਕੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸੰਗਤ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੁਰ੍ਮੁਦਿਤਚੇਤਸ੍ਕਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਯਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੌ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸਂਘਾਸ੍ਤਮਸ੍ਤੁਵਨ੍ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵਰਦਂ षਣ੍ਮੁਖਂ ਮੁਖ੍ਯਸ਼ਃ ਸੁਰਾਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਗੁਟkneel ਹੋ ਕੇ, ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਨਮਃ ਕੁਮਾਰਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਯ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਿਤਦਾਨਵਾਯ ਨਵਾਰ੍ਕਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਦ੍ਯੁਤਯੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁਤੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ षਣ੍ਮੁਖ ਕਾਮਰੂਪ
ਕੁਮਾਰਾ, ਮਹਾਂ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਸਕੰਦ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਛੇ-ਮੁਖੀ ਕਾਮਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਿਨਦ੍ਧਨਾਨਾਭਰਣਾਯ ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ਰਣੇ ਦਾਨਵਦਾਰਣਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ऽਰ੍ਕਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਾਯ ਗੁਹਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਵਾਮੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਗੁਹਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭਯਾਪਹਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਬਾਲ ਕृਪਾਪਰਾਯ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਮਲਲੋਚਨਾਯ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਾਖਾਯ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਯ
ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੇਅੰਤ ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਬਾਲਕ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਮਹਾਂਵ੍ਰਤਧਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਮਨੋਹਰਾਯ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਰਣੋਤ੍ਕਟਾਯ ਨਮੋ ਮਯੂਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਵਾਹਨਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕੇਯੂਰਧਰਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਮਨਮੋਹਣੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਖੇ, ਮਯੂਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਕੇਯੂਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਧृਤੋਦਗ੍ਰਪਤਾਕਿਨੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਃ ਪ੍ਰਭਾਵਪ੍ਰਣਤਾਯ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਰਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੇ ਕृਪਾਪਰੋ ਨੋ ਭਵ ਭਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤੇ
ਉੱਚੀ ਝੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਧੀਆ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹੋ, ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਮੂਰਤ।
ਕ੍ਰਿਯਾਪਰਾ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਚ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਿਨੇਮੁਰੇਵਂ ਤ੍ਵਮਰਾਧਿਪਾਦ੍ਯਾਃ ਏਵਂ ਤਦਾ षਡ੍ਵਦਨਸ੍ਤੁ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਉਵਾਚ ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਗੁਹਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੈਰਮਲੈਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਞ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਗਤਜ੍ਵਰਾਃ ਸ੍ਥ
ਕਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਨਮਨ ਹੋਏ; ਛੇ-ਮੁਖੀ ਗੁਹਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਓ।'
ਕਂ ਵਃ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰੂਤ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਸਾਧ੍ਯਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਵੋ ਹृਦਯੇ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਦੇਵੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਦਵਾਂ? ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਣਤਮੌਲਯਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੁਹਂ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਾਃ
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਗੁਹਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਬੋਲ ਪਏ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰਕੋ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਾਮਰਕੁਲਾਨ੍ਤਕृਤ੍ ਬਲਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਦੁष੍ਟੋ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ऽਤਿਕੋਪਨਃ ਤਮੇਵ ਜਹਿ ਹृਦ੍ਯੋ ऽਰ੍ਥ ਏषੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਯਾਪਹ
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਮੰਦ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਇਹ ਸਾਡੀ ਦਿਲੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਮਰਪਦਾਨੁਗਃ ਜਗਾਮ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ऽਮਰੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ' ਕਿਹਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਜਗਤਃ ਕਣ੍ਟਕਸ੍ਯ ਵੈ ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਲਬ੍ਧਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਂਟਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵਧ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਦੂਤਂ ਦਾਨਵਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪਰੁषਾਕ੍ਸ਼ਰਵਾਦਿਨਮ੍ ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਦੂਤ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਕੇਤੋ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਃ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਘਟਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਇੰਦਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਜਗਦ੍ਦਲਨਾਦਾਪ੍ਤਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਦਾਨਵ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ਾਸਕਸ੍ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਰਾਜਾਸ੍ਮਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਓ ਦਾਨਵ, ਤੂੰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਾਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਦੂਤਵਚਨਂ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ ਉਵਾਚ ਦੂਤਂ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨष੍ਟਪ੍ਰਾਯਵਿਭੂਤਿਕਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਮੰਦ-ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦृष੍ਟਂ ਤੇ ਪੌਰੁषਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਰਣੇषੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਮਯਾ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਤੇ ਲਜ੍ਜਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਚੁਕਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਲੱਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਗਤੇ ਦੂਤੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ ਨਾਲਬ੍ਧਸਂਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਕ੍ਤੁਮੇਵਂ ਹਿ ਚਾਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਤ ਦੇ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—'ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਜਿਤਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਾਕਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਾਯਤੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਸ਼੍ਰਯਃ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚ ਦੁष੍ਟਾਨਿ ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੁष੍ਟਚੇष੍ਟਿਤਃ
ਇੰਦਰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਸਮਾਤ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ; ਉਹ ਸਦਾ ਆਸਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਨੇ ਮੰਦੇ ਸੰਕੇਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖੇ।
ਪਾਂਸ਼ੁਵਰ੍षਮਸृਕ੍ਪਾਤਂ ਗਗਨਾਦਵਨੀਤਲੇ ਭੁਜਨੇਤ੍ਰਪ੍ਰਕਮ੍ਪਂ ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ੋषਮਨੋਭ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਲਹੂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਕੰਪਕੰਪੀ, ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁੱਕੀ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਤਾਵਕ੍ਤ੍ਰਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਮ੍ਲਾਨਤਾਂ ਚ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ ਦੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਰੌਦ੍ਰਾਨ੍ ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੁष੍ਟਵੇਦਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ-ਕਮਲ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਤੇ ਰੁੱਦੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਮੰਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਤਦਚਿਨ੍ਤ੍ਵੈਵ ਦਿਤਿਜੋ ਨ੍ਯਸ੍ਤਚਿਨ੍ਤੋ ऽਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਯਾਵਦ੍ਗਜਘਟਾਘਣ੍ਟਾਰਣਤ੍ਕਾਰਰਵੋਤ੍ਕਟਾਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੁਰੰਤ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਬੈਠਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਟੱਕਰ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ਤੁਰਗਸਂਘਾਤਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਭੂਰੇਣੁਪਿਞ੍ਜਰਾਮ੍ ਚਞ੍ਚਲਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਦਗ੍ਰਧ੍ਵਜਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪੀਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਸ਼੍ ਚਲਿਤਾਮਰਚਾਮਰੈਃ ਤਾਂ ਭੂषਣਨਿਬਦ੍ਧਾਂ ਚ ਕਿਂਨਰੋਦ੍ਗਤਿਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਉਡਦੇ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਰ ਲਹਿਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਫੌਜ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਵੇਖੀ।