ਉਕ੍ਤਾ ਵੈ ਸ਼ੈਲਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਭਵਤ੍ਵੇਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਃ ਤਤਸ੍ਤਾ ਹਰ੍षਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਪਯਃ
ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਵਾਂ।' ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਦੁੱਧ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੁਸ੍ਤਯਾ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪੀਤਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਜਲਮ੍ ਪੀਤੇ ਤੁ ਸਲਿਲੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋਵਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ,
ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮੁਦ੍ਗਤਃ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮਾਦ੍ਭੁਤੋ ਬਾਲਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਭਾਸਕਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਬੱਚਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਭਾਕਰਪ੍ਰਭਾਕਾਰਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਨਕਪ੍ਰਭਃ ਗृਹੀਤਨਿਰ੍ਮਲੋਦਗ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਃ षਡਾਨਨਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਬਰਛੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਮੁੱਖ ਸਨ।
ਦੀਪ੍ਤੋ ਮਾਰਯਿਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਨ੍ਕਨਕਚ੍ਛਵਿਃ ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਦੈਵਃ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਮੰਦੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਯ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਮਾਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਾਮਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੁਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਚ੍ਚ ਵਦਨੇ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਤ੍ਸੁਵਦਨੋ ऽਰਿਹਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਸਕੰਦ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਤਿਕਾਮੇਲਨਾਦੇਵ ਸ਼ਾਖਾਭਿਃ ਸਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸ਼ਾਖਾਭਿਧਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਃ षਟ੍ਸੁ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਸ਼ਾਖਾ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ; 'ਸ਼ਾਖਾ' ਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਸ਼ਾਖੋ ऽਸੌ ਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕੇषੁ षਣ੍ਮੁਖਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਵਿਸ਼ਾਖਃ षਡ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਛੇ-ਮੁੱਖਾ, ਸਕੰਦ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਛੇ-ਮੂੰਹਾ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬਹੁਲੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲੌ ਸਮ੍ਭੂਤਾਵਰ੍ਕਸਦृਸ਼ੌ ਵਿਸ਼ਾਲੇ ਸ਼ਰਕਾਨਨੇ
ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ।
ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਬਾਲਕਾਭ੍ਯਾਂ ਚਕਾਰੈਕਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚਾਮਰਭੂਤਯੇ
ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬਣਨ ਲਈ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਤਤਃ षष੍ਠ੍ਯਾਮ੍ ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਗੁਹਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵੈਰਮਰਸਂਘਾਤੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰੈਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ, ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਉਪਿੰਦਰ ਤੇ ਭਾਸਕਰ—ਵਲੋਂ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਧੂਪੈਸ੍ ਤਥਾ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਪਿ ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਮਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਲੇਪਨੈਃ
ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਚੰਗੀ ਧੂਪ, ਖਿਡੌਣਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੰਖਿਆਂ, ਜਾਲਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾਵਤ੍षਣ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸੁਤਾਮਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਸੇਨੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ ਦੇਵਸੇਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦਦੌ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਦਾਯੁਧਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਦਦਾਵਸ੍ਮੈ ਧਨਾਧਿਪਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦੌ ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ੍ਤੇਜੋ ਦਦੌ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਾਹਨਮ੍ ਦਦੌ ਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕੁਕ੍ਕੁਟਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍ ਏਵਂ ਸੁਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਦਿੱਤੀ, ਹਵਾ ਨੇ ਸਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਕਾਮਰੂਪ ਕੂਕੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸੰਗਤ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੁਰ੍ਮੁਦਿਤਚੇਤਸ੍ਕਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਯਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੌ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸਂਘਾਸ੍ਤਮਸ੍ਤੁਵਨ੍ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵਰਦਂ षਣ੍ਮੁਖਂ ਮੁਖ੍ਯਸ਼ਃ ਸੁਰਾਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਗੁਟkneel ਹੋ ਕੇ, ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਨਮਃ ਕੁਮਾਰਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਯ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਿਤਦਾਨਵਾਯ ਨਵਾਰ੍ਕਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਦ੍ਯੁਤਯੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁਤੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ षਣ੍ਮੁਖ ਕਾਮਰੂਪ
ਕੁਮਾਰਾ, ਮਹਾਂ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਸਕੰਦ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਛੇ-ਮੁਖੀ ਕਾਮਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਿਨਦ੍ਧਨਾਨਾਭਰਣਾਯ ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ਰਣੇ ਦਾਨਵਦਾਰਣਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ऽਰ੍ਕਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਾਯ ਗੁਹਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਵਾਮੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਗੁਹਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭਯਾਪਹਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਬਾਲ ਕृਪਾਪਰਾਯ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਮਲਲੋਚਨਾਯ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਾਖਾਯ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਯ
ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੇਅੰਤ ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਬਾਲਕ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਮਹਾਂਵ੍ਰਤਧਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਮਨੋਹਰਾਯ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਰਣੋਤ੍ਕਟਾਯ ਨਮੋ ਮਯੂਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਵਾਹਨਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕੇਯੂਰਧਰਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਮਨਮੋਹਣੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਖੇ, ਮਯੂਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਕੇਯੂਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਧृਤੋਦਗ੍ਰਪਤਾਕਿਨੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਃ ਪ੍ਰਭਾਵਪ੍ਰਣਤਾਯ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਰਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੇ ਕृਪਾਪਰੋ ਨੋ ਭਵ ਭਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤੇ
ਉੱਚੀ ਝੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਧੀਆ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹੋ, ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਮੂਰਤ।
ਕ੍ਰਿਯਾਪਰਾ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਚ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਿਨੇਮੁਰੇਵਂ ਤ੍ਵਮਰਾਧਿਪਾਦ੍ਯਾਃ ਏਵਂ ਤਦਾ षਡ੍ਵਦਨਸ੍ਤੁ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਉਵਾਚ ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਗੁਹਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੈਰਮਲੈਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਞ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਗਤਜ੍ਵਰਾਃ ਸ੍ਥ
ਕਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਨਮਨ ਹੋਏ; ਛੇ-ਮੁਖੀ ਗੁਹਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਓ।'
ਕਂ ਵਃ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰੂਤ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਸਾਧ੍ਯਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਵੋ ਹृਦਯੇ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਦੇਵੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਦਵਾਂ? ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਣਤਮੌਲਯਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੁਹਂ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਾਃ
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਗੁਹਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਬੋਲ ਪਏ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰਕੋ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਾਮਰਕੁਲਾਨ੍ਤਕृਤ੍ ਬਲਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਦੁष੍ਟੋ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ऽਤਿਕੋਪਨਃ ਤਮੇਵ ਜਹਿ ਹृਦ੍ਯੋ ऽਰ੍ਥ ਏषੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਯਾਪਹ
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਮੰਦ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਇਹ ਸਾਡੀ ਦਿਲੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਮਰਪਦਾਨੁਗਃ ਜਗਾਮ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ऽਮਰੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ' ਕਿਹਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਜਗਤਃ ਕਣ੍ਟਕਸ੍ਯ ਵੈ ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਲਬ੍ਧਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਂਟਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵਧ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਦੂਤਂ ਦਾਨਵਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪਰੁषਾਕ੍ਸ਼ਰਵਾਦਿਨਮ੍ ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਦੂਤ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਕੇਤੋ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਃ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਘਟਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਇੰਦਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।