ਤੇਨਾਪੂਰ੍ਯਤ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਾਯਵਿਭੇਦਤਃ ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਜਠਰਂ ਤੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਨੁਸਾਰ ਭਰ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਫਟ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਵੀਰਯਾ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਪ੍ਤਹੇਮਾਭਂ ਵਿਤਤਂ ਸ਼ਂਕਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਵਿਮਲਂ ਬਹੁਯੋਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹੇਮਕਮਲਂ ਨਾਨਾਵਿਹਗਨਾਦਿਤਮ੍ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਹੇਮਦ੍ਰੁਮਮਹਾਜਲਮ੍
ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਆਈ।
ਜਗਾਮ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਤਤ੍ਸਰਃ ਕਨਕਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਦਬ੍ਜਕृਤਸ਼ੇਖਰਾ
ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਗਈ; ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੇ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਲਈ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਦੇਵੀ ਸਖੀਯੁਤਾ ਪਾਤੁਕਾਮਾ ਚ ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਨਿਰ੍ਮਲਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਮਿੱਠਾ, ਸਾਫ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕृਤ੍ਤਿਕਾਃ ਸ੍ਨਾਤਾਃ षਡਰ੍ਕਦ੍ਯੁਤਿਸਂਨਿਭਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵੋਪਸ੍ਥਿਤਾ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਛੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਈਆਂ।
ਹਰ੍षਾਦੁਵਾਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਯਃ ਤਤਸ੍ਤਾ ਊਚੁਰਖਿਲਂ ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮੋ ਯਦਿ ਤੇ ਗਰ੍ਭਃ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍ ਭਵੇਲ੍ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਪਰ ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਂ ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਭ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੁਭ ਅੰਗ ਵਾਲੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਕਥਂ ਮਦ੍ਗਾਤ੍ਰਸਂਭਵਃ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤੀਭ੍ਯਃ ਸੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਹੋਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਊਚੁਰ੍ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮੋ ऽਸ੍ਯ ਵੈ ਵਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ; ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਉਕ੍ਤਾ ਵੈ ਸ਼ੈਲਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਭਵਤ੍ਵੇਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਃ ਤਤਸ੍ਤਾ ਹਰ੍षਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਪਯਃ
ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਵਾਂ।' ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਦੁੱਧ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੁਸ੍ਤਯਾ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪੀਤਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਜਲਮ੍ ਪੀਤੇ ਤੁ ਸਲਿਲੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋਵਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ,
ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮੁਦ੍ਗਤਃ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮਾਦ੍ਭੁਤੋ ਬਾਲਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਭਾਸਕਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਬੱਚਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਭਾਕਰਪ੍ਰਭਾਕਾਰਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਨਕਪ੍ਰਭਃ ਗृਹੀਤਨਿਰ੍ਮਲੋਦਗ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਃ षਡਾਨਨਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਬਰਛੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਮੁੱਖ ਸਨ।
ਦੀਪ੍ਤੋ ਮਾਰਯਿਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਨ੍ਕਨਕਚ੍ਛਵਿਃ ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਦੈਵਃ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਮੰਦੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਯ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਮਾਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਾਮਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੁਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਚ੍ਚ ਵਦਨੇ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਤ੍ਸੁਵਦਨੋ ऽਰਿਹਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਸਕੰਦ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਤਿਕਾਮੇਲਨਾਦੇਵ ਸ਼ਾਖਾਭਿਃ ਸਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸ਼ਾਖਾਭਿਧਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਃ षਟ੍ਸੁ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਸ਼ਾਖਾ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ; 'ਸ਼ਾਖਾ' ਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਸ਼ਾਖੋ ऽਸੌ ਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕੇषੁ षਣ੍ਮੁਖਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਵਿਸ਼ਾਖਃ षਡ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਛੇ-ਮੁੱਖਾ, ਸਕੰਦ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਛੇ-ਮੂੰਹਾ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬਹੁਲੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲੌ ਸਮ੍ਭੂਤਾਵਰ੍ਕਸਦृਸ਼ੌ ਵਿਸ਼ਾਲੇ ਸ਼ਰਕਾਨਨੇ
ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ।
ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਬਾਲਕਾਭ੍ਯਾਂ ਚਕਾਰੈਕਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚਾਮਰਭੂਤਯੇ
ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬਣਨ ਲਈ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਤਤਃ षष੍ਠ੍ਯਾਮ੍ ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਗੁਹਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵੈਰਮਰਸਂਘਾਤੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰੈਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ, ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਉਪਿੰਦਰ ਤੇ ਭਾਸਕਰ—ਵਲੋਂ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਧੂਪੈਸ੍ ਤਥਾ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਪਿ ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਮਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਲੇਪਨੈਃ
ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਚੰਗੀ ਧੂਪ, ਖਿਡੌਣਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੰਖਿਆਂ, ਜਾਲਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾਵਤ੍षਣ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸੁਤਾਮਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਸੇਨੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ ਦੇਵਸੇਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦਦੌ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਦਾਯੁਧਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਦਦਾਵਸ੍ਮੈ ਧਨਾਧਿਪਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦੌ ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ੍ਤੇਜੋ ਦਦੌ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਾਹਨਮ੍ ਦਦੌ ਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕੁਕ੍ਕੁਟਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍ ਏਵਂ ਸੁਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਦਿੱਤੀ, ਹਵਾ ਨੇ ਸਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਕਾਮਰੂਪ ਕੂਕੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸੰਗਤ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੁਰ੍ਮੁਦਿਤਚੇਤਸ੍ਕਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਯਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੌ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸਂਘਾਸ੍ਤਮਸ੍ਤੁਵਨ੍ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵਰਦਂ षਣ੍ਮੁਖਂ ਮੁਖ੍ਯਸ਼ਃ ਸੁਰਾਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਗੁਟkneel ਹੋ ਕੇ, ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਨਮਃ ਕੁਮਾਰਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਯ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਿਤਦਾਨਵਾਯ ਨਵਾਰ੍ਕਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਦ੍ਯੁਤਯੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁਤੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ षਣ੍ਮੁਖ ਕਾਮਰੂਪ
ਕੁਮਾਰਾ, ਮਹਾਂ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਸਕੰਦ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਛੇ-ਮੁਖੀ ਕਾਮਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਿਨਦ੍ਧਨਾਨਾਭਰਣਾਯ ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ਰਣੇ ਦਾਨਵਦਾਰਣਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ऽਰ੍ਕਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਾਯ ਗੁਹਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਵਾਮੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਗੁਹਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭਯਾਪਹਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਬਾਲ ਕृਪਾਪਰਾਯ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਮਲਲੋਚਨਾਯ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਾਖਾਯ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਯ
ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੇਅੰਤ ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਬਾਲਕ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਮਹਾਂਵ੍ਰਤਧਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।