ਨਿਵृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਥ ਪਰ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਬਲਿਮੇਵ ਚ
ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰਸਮ ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਭੋਗ ਲਗਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਨ੍ਤੇ ਸਭृਤ੍ਯਸੁਤਬਾਨ੍ਧਵਃ ਭੁਞ੍ਜੀਤਾਤਿਥਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤृਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਏ।
ਏਤਚ੍ਚਾਨੁਪਨੀਤੋ ऽਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਰ੍ਵਸੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਾਧਾਰਣਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਉਪਨਯਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਥਕ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਰਹਿਤੋ ऽਪ੍ਯੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਵਾਸਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਬੁਧਃ
ਭਾਵੇਂ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਦੇਸ਼ 'ਚ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾ ਹੋਣ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤृਤੀਯਮਾਭ੍ਯੁਦਯਿਕਂ ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤੇ ਉਤ੍ਸਵਾਨਨ੍ਦਸਮ੍ਭਾਰੇ ਯਜ੍ਞੋਦ੍ਵਾਹਾਦਿਮਙ੍ਗਲੇ
ਤੀਜਾ ਵਧਾਈ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਵਿਆਹਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਤਤੋ ਮਾਤਾਮਹਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਿਤਾਵਾਂ ਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਤਾ-ਪੱਖ ਦੇ ਦਾਦਿਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਪਚਾਰੇਣ ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਫਲੋਦਕੈਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਦੂਰ੍ਵਯਾ ਚ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਯੁਤਾਨ੍
ਘੜੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਵਾ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿੰਡਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮ੍ ਇਤ੍ਯਭ੍ਯੁਦਯੇ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਯੁਗ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਾਦਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਵਧਾਈ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਯਵੈਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਦੀਸ਼ਬ੍ਦਾਨੁਪੂਰ੍ਵਕਃ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵੈਃ
ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਜੌ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨੰਦੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ। ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੜ੍ਹਵਾਏ ਜਾਣ।
ਏਵਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ऽਪਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਮਾਨ੍ਨਤਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਮ ਵਧਾਈ ਵਾਲੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹੇ 'ਚ, ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਪ੍ਰਧਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਂਜਾਯਤੇ ਯਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਮਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਾ ਮृਤੇ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਯਥਾ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼ੌਚਂ ਚ ਪਿਤਰ੍ਯਪਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ: ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਅਸ਼ੌਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਹਂ ਸ਼ਾਵਮਾਸ਼ੌਚਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਵਿਧੀਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਦਸ਼ ਦ੍ਵੇ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈਸ਼੍ਯੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਅਸ਼ੌਚ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦਸ ਦਿਨ ਹੈ; ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ; ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਪੱਖ (ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ) ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਮਾਸਮਾਸ਼ੌਚਂ ਸਪਿਣ੍ਡੇषੁ ਵਿਧੀਯਤੇ ਨੈਸ਼ਂ ਵਾਕृਤਚੂਡਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਪਰਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੀੰਡਿਆਂ ਲਈ ਅਸ਼ੌਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੂੜਾ ਕਟਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ।
ਜਨਨੇ ऽਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਥਾਸ੍ਥਿਸਂਚਯਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਨਮ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਪਾਥੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਮਹਤ੍
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪਿੰਡਾ ਦਾਨ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਪਾਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਨ ਨੀਯਤੇ ਗृਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤਕ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਧੇਯਮਾਕਾਸ਼ੇ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਪਯਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਦਾਹੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਧ੍ਵਸ਼੍ਰਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।
ਤਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਹੇ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਨੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਦਿਃ ਸੂਤਕਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਭੋਜਯੇਦਯੁਜੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਫਿਰ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਅਸ਼ੌਚ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ऽਹ੍ਨਿ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਆਵਾਹਨਾਗ੍ਨੌਕਰਣਂ ਦੈਵਹੀਨਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵੀ, ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਬੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਪਰ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਬਿਨਾ।
ਏਕਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮੇਕੋ ऽਰ੍ਘ ਏਕਃ ਪਿਣ੍ਡੋ ਵਿਧੀਯਤੇ ਉਪਤਿष੍ਠਤਾਮਿਤ੍ਯੇਤਦ੍ ਦੇਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਿਲੋਦਕਮ੍
ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ, ਇੱਕ ਅਰਘ ਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਉਹ ਆ ਜਾਵੇ' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦਿਤਂ ਵਿਕਿਰੇਦ੍ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਵਿਸਰ੍ਗੇ ਚਾਭਿਰਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਸ਼ੇषਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੇਦਵਿਦਾ ਪਿਤੁਃ
ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿੰਡਾ ਛਿੜਕ ਦੇਣਾ, 'ਵਿਦਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕਰੇ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਮਾਸਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਸੂਤਕਾਨ੍ਤਾਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ऽਹ੍ਨਿ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਰੇ ਜਾਣ। ਸੁਤਕ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਖਰੀ ਖਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਫਲਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਂ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਣੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਫਲ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਪੂਜੀ ਜਾਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਯਾ ਚ ਕਪਿਲਾ ਸ਼ੁਭਾ ਉਦਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਬਲਦ ਦੀ ਛੁਟਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਤਿਲੋਦਕਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਓਹੋ ਮਾਨਵ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪਾਰ੍ਵਣਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ ਵृਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵੇषੁ ਯੋਗ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰੇਤ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਧਾਈ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੇਵਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਨਿਵਾਸਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪृਥਕ੍ਪ੍ਰੇਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੈਠਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਗਨ੍ਧੋਦਕਤਿਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਅਰ੍ਘਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰੇਤਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੇਚਯੇਤ੍
ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਅਰਘ ਦੇ ਲਈ, ਪ੍ਰੇਤ ਦਾ ਪਾਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚਤੁਰਃ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਦਸ੍ਤਥਾ ਯੇ ਸਮਾਨਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਭਜੇਤ੍ਤ੍ਰਿਧਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚਾਰ ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। 'ਜੋ ਸਮਾਨ ਹਨ' ਕਹਿ ਕੇ, ਆਖਰੀ ਦੋ ਵਿੱਚੋਂ, ਆਖਰੀ ਪਿੰਡ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ।