ਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਰੂਪਾਣਾਂ ਤਾਰਾਰੂਪੇ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚਾਥ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਾਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀਂ ਤਾਂ ਤੁ ਰਰਾਮ ਸੁਰਤਪ੍ਰਿਯਃ ਵਿਰਹੋਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਯੋ ਹਿਮਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਸੁਖ-ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਲਪ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਈ।
ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਭਯੋ ਰਹਸਿਸ੍ਥਯੋਃ ਨਾਨਾਕਰਣਬਦ੍ਧੋਤ੍ਥਾ ਕ੍ਰੀਡਾਸੀਤ੍ ਸਂਤਤਾ ਤਯੋਃ
ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਖੇਡ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।
ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥੋ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਯੇਵ ਗृਹਾਣ੍ਯਾਦਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਵੀਰਕਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਾਵਸਰੋ ਦੇਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਵृषਾਕਪਿਃ ਨਿਭृਤਃ ਕ੍ਰੀਡਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਚ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ; ਵੱਛਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਚੁਪ ਚਾਪ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਨਸਾਃ ਜ੍ਵਲਨਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸ਼ਂਕਰਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਜਾਲਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕਰੂਪੀ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਰਤਂ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸਹ
ਅੱਗ ਨੇ, ਸੂਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਲੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਤਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਸ਼ੁਕਰੂਪਿਣਮ੍ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ; ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਨਿषਿਕ੍ਤਮਰ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਮੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕਵਿਗ੍ਰਹ ਲਜ੍ਜਯਾ ਵਿਰਤਿਸ੍ਥਾਯਾਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਧਂ ਪਿਬ ਪਾਵਕ
ਮੇਰਾ ਅੱਧਾ ਵੀਰਯਾ, ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਪਾਵਕਾ; ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੂੰ ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਪੀ ਲੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੋ ਵਿਘ੍ਨਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਅਪਿਬਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਹਿਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਯਾ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਪੂਰ੍ਯਤ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਾਯਵਿਭੇਦਤਃ ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਜਠਰਂ ਤੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਨੁਸਾਰ ਭਰ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਫਟ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਵੀਰਯਾ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਪ੍ਤਹੇਮਾਭਂ ਵਿਤਤਂ ਸ਼ਂਕਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਵਿਮਲਂ ਬਹੁਯੋਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹੇਮਕਮਲਂ ਨਾਨਾਵਿਹਗਨਾਦਿਤਮ੍ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਹੇਮਦ੍ਰੁਮਮਹਾਜਲਮ੍
ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਆਈ।
ਜਗਾਮ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਤਤ੍ਸਰਃ ਕਨਕਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਦਬ੍ਜਕृਤਸ਼ੇਖਰਾ
ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਗਈ; ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੇ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਲਈ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਦੇਵੀ ਸਖੀਯੁਤਾ ਪਾਤੁਕਾਮਾ ਚ ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਨਿਰ੍ਮਲਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਮਿੱਠਾ, ਸਾਫ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕृਤ੍ਤਿਕਾਃ ਸ੍ਨਾਤਾਃ षਡਰ੍ਕਦ੍ਯੁਤਿਸਂਨਿਭਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵੋਪਸ੍ਥਿਤਾ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਛੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਈਆਂ।
ਹਰ੍षਾਦੁਵਾਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਯਃ ਤਤਸ੍ਤਾ ਊਚੁਰਖਿਲਂ ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮੋ ਯਦਿ ਤੇ ਗਰ੍ਭਃ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍ ਭਵੇਲ੍ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਪਰ ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਂ ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਭ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੁਭ ਅੰਗ ਵਾਲੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਕਥਂ ਮਦ੍ਗਾਤ੍ਰਸਂਭਵਃ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤੀਭ੍ਯਃ ਸੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਹੋਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਊਚੁਰ੍ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮੋ ऽਸ੍ਯ ਵੈ ਵਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ; ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਉਕ੍ਤਾ ਵੈ ਸ਼ੈਲਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਭਵਤ੍ਵੇਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਃ ਤਤਸ੍ਤਾ ਹਰ੍षਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਪਯਃ
ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਵਾਂ।' ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਦੁੱਧ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੁਸ੍ਤਯਾ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪੀਤਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਜਲਮ੍ ਪੀਤੇ ਤੁ ਸਲਿਲੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋਵਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ,
ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮੁਦ੍ਗਤਃ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮਾਦ੍ਭੁਤੋ ਬਾਲਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਭਾਸਕਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਬੱਚਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਭਾਕਰਪ੍ਰਭਾਕਾਰਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਨਕਪ੍ਰਭਃ ਗृਹੀਤਨਿਰ੍ਮਲੋਦਗ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਃ षਡਾਨਨਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਬਰਛੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਮੁੱਖ ਸਨ।
ਦੀਪ੍ਤੋ ਮਾਰਯਿਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਨ੍ਕਨਕਚ੍ਛਵਿਃ ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਦੈਵਃ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਮੰਦੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਯ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਮਾਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਾਮਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੁਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਚ੍ਚ ਵਦਨੇ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਤ੍ਸੁਵਦਨੋ ऽਰਿਹਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਸਕੰਦ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਤਿਕਾਮੇਲਨਾਦੇਵ ਸ਼ਾਖਾਭਿਃ ਸਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸ਼ਾਖਾਭਿਧਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਃ षਟ੍ਸੁ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਸ਼ਾਖਾ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ; 'ਸ਼ਾਖਾ' ਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਸ਼ਾਖੋ ऽਸੌ ਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕੇषੁ षਣ੍ਮੁਖਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਵਿਸ਼ਾਖਃ षਡ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਛੇ-ਮੁੱਖਾ, ਸਕੰਦ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਛੇ-ਮੂੰਹਾ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬਹੁਲੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲੌ ਸਮ੍ਭੂਤਾਵਰ੍ਕਸਦृਸ਼ੌ ਵਿਸ਼ਾਲੇ ਸ਼ਰਕਾਨਨੇ
ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ।
ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਬਾਲਕਾਭ੍ਯਾਂ ਚਕਾਰੈਕਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚਾਮਰਭੂਤਯੇ
ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬਣਨ ਲਈ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ।