ਨਿਗਦਿਤਾ ਭੁਵਨੈਰਿਤਿ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਜਨਨਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿषੂਦਨੀ ਪ੍ਰਣਤਚਿਨ੍ਤਿਤਦਾਨਵਦਾਨਵਪ੍ਰਮਥਨੈਕਰਤਿਸ੍ਤਰਸਾ ਭੁਵਿ
ਜਗਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਡਿਕਾ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਮਾਂ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਨਤ ਹੋਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਵਿਯਤਿ ਵਾਯੁਪਥੇ ਜ੍ਵਲਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲੇ ऽਵਨਿਤਲੇ ਤਵ ਦੇਵਿ ਚ ਯਦ੍ਵਪੁਃ ਤਦਜਿਤੇ ऽਪ੍ਰਤਿਮੇ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਂ ਭੁਵਨਭਾਵਿਨਿ ਤੇ ਭਵਵਲ੍ਲਭੇ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਵਾ ਦੇ ਜਲਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨ ਵਾਲੀ, ਭਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।
ਜਲਧਯੋ ਲਲਿਤੋਦ੍ਧਤਵੀਚਯੋ ਹੁਤਵਹਦ੍ਯੁਤਯਸ਼੍ਚ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਫਣਸਹਸ੍ਰਭृਤਸ਼੍ਚ ਭੁਜਂਗਮਾਸ੍ ਤ੍ਵਦਭਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਮਯ੍ਯਭਯਂਕਰਾਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ— ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਣਗੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਤਿ ਸ੍ਥਿਰਭਕ੍ਤਜਨਾਸ਼੍ਰਯੇ ਪ੍ਰਤਿਗਤੋ ਭਵਤੀਚਰਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਕਰਣਜਾਤਮਿਹਾਸ੍ਤੁ ਮਮਾਚਲਂ ਨੁਤਿਲਵਾਪ੍ਤਿਫਲਾਸ਼ਯਹੇਤੁਤਃ
ਹੇ ਭਗਵਤੀ, ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਇੱਥੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਸਕੇ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤੁ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਵੀਰਕਸ੍ਯੇਤਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੁਭਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਭਵਨਂ ਭੂਧਰਾਤ੍ਮਜਾ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਵੀਰਕਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੁਭ ਦਿਵਾਨ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ।
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹਾਗੌਰੀਂ ਗੌਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ ਚਿਤ੍ਤਵ੍ਯਾਮੋਹਨਾਕਾਰਾਂ ਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਮਹਾਗੌਰੀ, ਸੋਹਣੀ ਗੌਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮਸਤ ਚੱਲਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਨਿਤਮ੍ਬੋਰੁਘਨਸ੍ਤਨੀਮ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ੀਣਲਾਵਣ੍ਯਾਮृਤਵਰ੍षਿਣੀਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਤਲੀ, ਚੌੜੇ ਕਮਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਹ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਪੂਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਮਦੋ ਮਨ੍ਦੇਨ ਕਾਰਿਣੀਮ੍ ਸਕਾਮਃ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋ ਦੀਨੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਵੀਰੋ ਭਯਾਨਕਃ
ਉਹ ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਨ, ਚਿੰਤਤ, ਉਦਾਸ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਕਰੁਣਾਹਾਸ੍ਯਬੀਭਤ੍ਸਕਿਂਚਿਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਜਿਘਾਂਸੁਰ੍ਦੇਵਵਾਕ੍ਯੇਨ ਭੈਰਵਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਪੁਃ
ਉਹ ਕੁਝ ਦਇਆਲੂ, ਹੱਸਦਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸਾ ਚਾਪਿ ਭੈਰਵੀ ਜਾਤਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਿਣੀ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਗੋਚਰਃ
ਉਹ ਵੀ ਭੈਰਵੀ ਬਣ ਗਈ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੰਗੀ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਵੇਖੇ।
ਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਰੂਪਾਣਾਂ ਤਾਰਾਰੂਪੇ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚਾਥ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਾਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀਂ ਤਾਂ ਤੁ ਰਰਾਮ ਸੁਰਤਪ੍ਰਿਯਃ ਵਿਰਹੋਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਯੋ ਹਿਮਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਸੁਖ-ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਲਪ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਈ।
ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਭਯੋ ਰਹਸਿਸ੍ਥਯੋਃ ਨਾਨਾਕਰਣਬਦ੍ਧੋਤ੍ਥਾ ਕ੍ਰੀਡਾਸੀਤ੍ ਸਂਤਤਾ ਤਯੋਃ
ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਖੇਡ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।
ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥੋ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਯੇਵ ਗृਹਾਣ੍ਯਾਦਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਵੀਰਕਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਾਵਸਰੋ ਦੇਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਵृषਾਕਪਿਃ ਨਿਭृਤਃ ਕ੍ਰੀਡਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਚ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ; ਵੱਛਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਚੁਪ ਚਾਪ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਨਸਾਃ ਜ੍ਵਲਨਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸ਼ਂਕਰਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਜਾਲਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕਰੂਪੀ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਰਤਂ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸਹ
ਅੱਗ ਨੇ, ਸੂਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਲੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਤਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਸ਼ੁਕਰੂਪਿਣਮ੍ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ; ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਨਿषਿਕ੍ਤਮਰ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਮੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕਵਿਗ੍ਰਹ ਲਜ੍ਜਯਾ ਵਿਰਤਿਸ੍ਥਾਯਾਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਧਂ ਪਿਬ ਪਾਵਕ
ਮੇਰਾ ਅੱਧਾ ਵੀਰਯਾ, ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਪਾਵਕਾ; ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੂੰ ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਪੀ ਲੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੋ ਵਿਘ੍ਨਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਅਪਿਬਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਹਿਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਯਾ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਪੂਰ੍ਯਤ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਾਯਵਿਭੇਦਤਃ ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਜਠਰਂ ਤੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਨੁਸਾਰ ਭਰ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਫਟ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਵੀਰਯਾ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਪ੍ਤਹੇਮਾਭਂ ਵਿਤਤਂ ਸ਼ਂਕਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਵਿਮਲਂ ਬਹੁਯੋਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹੇਮਕਮਲਂ ਨਾਨਾਵਿਹਗਨਾਦਿਤਮ੍ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਹੇਮਦ੍ਰੁਮਮਹਾਜਲਮ੍
ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਆਈ।
ਜਗਾਮ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਤਤ੍ਸਰਃ ਕਨਕਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਦਬ੍ਜਕृਤਸ਼ੇਖਰਾ
ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਗਈ; ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੇ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਲਈ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਦੇਵੀ ਸਖੀਯੁਤਾ ਪਾਤੁਕਾਮਾ ਚ ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਨਿਰ੍ਮਲਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਮਿੱਠਾ, ਸਾਫ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕृਤ੍ਤਿਕਾਃ ਸ੍ਨਾਤਾਃ षਡਰ੍ਕਦ੍ਯੁਤਿਸਂਨਿਭਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵੋਪਸ੍ਥਿਤਾ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਛੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਈਆਂ।
ਹਰ੍षਾਦੁਵਾਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਯਃ ਤਤਸ੍ਤਾ ਊਚੁਰਖਿਲਂ ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮੋ ਯਦਿ ਤੇ ਗਰ੍ਭਃ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍ ਭਵੇਲ੍ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਪਰ ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਂ ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਭ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੁਭ ਅੰਗ ਵਾਲੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਕਥਂ ਮਦ੍ਗਾਤ੍ਰਸਂਭਵਃ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤੀਭ੍ਯਃ ਸੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਹੋਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਊਚੁਰ੍ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮੋ ऽਸ੍ਯ ਵੈ ਵਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ; ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ।'