ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਾਦ੍ ਅਪਕृष੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਃ ਰੁਰੋਧ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵੀਂ ਹੇਮਵੇਤ੍ਰਲਤਾਧਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੀਰਕਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਟੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਸ ਕੋਪੇਨ ਰੂਪਾਤ੍ਤੁ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍ ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਨ ਤੇ ऽਸ੍ਤੀਹ ਗਚ੍ਛ ਯਾਵਨ੍ਨ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਨਾ ਜਾਵੇਂ।'
ਦੇਵ੍ਯਾ ਰੂਪਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਂ ਵਞ੍ਚਯਿਤੁਂ ਤ੍ਵਿਹ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਨ ਚ ਦृष੍ਟੋ ऽਸੌ ਸ ਵੈ ਦੇਵੇਨ ਘਾਤਿਤਃ
'ਇੱਕ ਦੈਤ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।'
ਘਾਤਿਤੇ ਚਾਹਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨੀਲਕਣ੍ਠੇਨ ਕੋਪਿਨਾ ਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਨਾਵਧਾਨਂ ਤੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਤਤਃ
'ਉਸ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਨੀਲਕੰਠ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ: "ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੌਕਸੀ ਰੱਖ," ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਮਦ੍ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੋ ਵਰ੍षਪੂਗਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ ਅਤਸ੍ਤੇ ऽਤ੍ਰ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
'ਤੂੰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਖੜੀ ਰਹੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ—ਤੁਰ ਜਾ ਫਟਾਫਟ!'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾ ਮਾਤਾ ਮੇ ਸ੍ਨੇਹਵਤ੍ਸਲਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਲਭਤੇ ਨਾਨ੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਕਮਲਲੋਚਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ—ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚੇਤਸਾ ਨ ਸਾ ਨਾਰੀਤਿ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਸੌ ਵਾਯੁਰ੍ਮੇ ਯਾਮਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: 'ਉਹ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਦੈਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।'
ਵृਥੈਵ ਵੀਰਕਃ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਯਾ ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮੂਢੈਃ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮੀਰਿਤੈਃ
'ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਮੂਰਖ ਲੋਕ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਕਸਰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰੋਧੋ ਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ਅਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਪਿਤਵਤ੍ਯਹਮ੍ ਵਿਪਰੀਤਾਰ੍ਥਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਸੁਲਭੋ ਵਿਪਦੋਦਯਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਜ਼ਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗੁੱਸਾ ਪੱਕੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣੀ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵੀਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੈਲਜਾ ਲਜ੍ਜਾਸਜ੍ਜਵਿਕਾਰੇਣ ਵਦਨੇਨਾਮ੍ਬੁਜਤ੍ਵਿषਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਗਲ ਕੀਤੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਜ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਅਹਂ ਵੀਰਕ ਤੇ ਮਾਤਾ ਮਾ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਮਨਸੋ ਭ੍ਰਮਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਦਯਿਤਾ ਸੁਤਾ ਤੁਹਿਨਭੂਭृਤਃ
ਵੀਰਕਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵ ਨਾ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ।
ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਚ੍ਛਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਭਾਵਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਗੌਰਤਾ ਦਤ੍ਤਾ ਮਮੇਯਂ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨਾ
ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੰਗ ਬਦਲਣ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਗੋਰਾਈ ਮੈਨੂੰ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਯਵਿਦਿਤੇ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੇ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਮੈਂ ਦੈਤ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਇਕਲੇ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਤੇ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ।
ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ਼ਾਪਃ ਕਿਂ ਤੁ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇष੍ਯਸਿ ਮਾਨੁष੍ਯਾਤ੍ ਸ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸ਼ਾਪ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੁ ਤਤੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ ਉਵਾਚੋਦਿਤਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਦ੍ਯੁਤਿਂ ਚ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍
ਫਿਰ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਗਲ ਕੀਤੀ।
ਨਤਸੁਰਾਸੁਰਮੌਲਿਮਿਲਨ੍ਮਣਿਪ੍ਰਚਯਕਾਨ੍ਤਿਕਰਾਲਨਖਾਙ੍ਕਿਤੇ ਨਗਸੁਤੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲੇ ਤਵ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਤਾਰ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਨਤ ਹੋਏ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਨਤ ਹੋਏ ਦੀ ਦੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈਂ— ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਪਨਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਕਂਧਰੇ ਪृਥੁਸੁਵਰ੍ਣਸੁਵਰ੍ਣਨਗਦ੍ਯੁਤੇ ਵਿषਭੁਜਂਗਨਿषਙ੍ਗਵਿਭੂषਿਤੇ ਗਿਰਿਸੁਤੇ ਭਵਤੀਮਹਮਾਸ਼੍ਰਯੇ
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਗੋਲ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ— ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਜਗਤਿ ਕਃ ਪ੍ਰਣਤਾਭਿਮਤਂ ਦਦੌ ਝਟਿਤਿ ਸਿਦ੍ਧਨੁਤੇ ਭਵਤੀ ਯਥਾ ਜਗਤਿ ਕਾਂ ਚ ਨ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਸ਼ਂਕਰੋ ਭੁਵਨਧृਤ੍ਤਨਯੇ ਭਵਤੀਂ ਯਥਾ
ਜਗਤ ਵਿਚ ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਨਤ ਹੋਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ? ਜਗਤ ਵਿਚ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਥੰਮਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ?
ਵਿਮਲਯੋਗਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਦੁਰ੍ਜਯਸ੍ਵਤਨੁਤੁਲ੍ਯਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮਣ੍ਡਲੇ ਵਿਦਲਿਤਾਨ੍ਧਕਬਾਨ੍ਧਵਸਂਹਤਿਃ ਸੁਰਵਰੈਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤ੍ਵਮਭਿष੍ਟੁਤਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਗ ਨਾਲ ਬਣੀ ਤੇਰੀ ਅਜਿੱਤ ਰੂਪ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਸਮਾਨ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਸਿਤਸਟਾਪਟਲੋਦ੍ਧਤਕਂਧਰਾਭਰਮਹਾਮृਗਰਾਜਰਥਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿਮਲਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਖਾਨਲਪਿਙ੍ਗਲਾਯਤਭੁਜੌਘਵਿਪਿष੍ਟਮਹਾਸੁਰਾ
ਤੂੰ ਮਹਾਂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪੀਲੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਗਦਿਤਾ ਭੁਵਨੈਰਿਤਿ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਜਨਨਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿषੂਦਨੀ ਪ੍ਰਣਤਚਿਨ੍ਤਿਤਦਾਨਵਦਾਨਵਪ੍ਰਮਥਨੈਕਰਤਿਸ੍ਤਰਸਾ ਭੁਵਿ
ਜਗਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਡਿਕਾ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਮਾਂ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਨਤ ਹੋਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਵਿਯਤਿ ਵਾਯੁਪਥੇ ਜ੍ਵਲਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲੇ ऽਵਨਿਤਲੇ ਤਵ ਦੇਵਿ ਚ ਯਦ੍ਵਪੁਃ ਤਦਜਿਤੇ ऽਪ੍ਰਤਿਮੇ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਂ ਭੁਵਨਭਾਵਿਨਿ ਤੇ ਭਵਵਲ੍ਲਭੇ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਵਾ ਦੇ ਜਲਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨ ਵਾਲੀ, ਭਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।
ਜਲਧਯੋ ਲਲਿਤੋਦ੍ਧਤਵੀਚਯੋ ਹੁਤਵਹਦ੍ਯੁਤਯਸ਼੍ਚ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਫਣਸਹਸ੍ਰਭृਤਸ਼੍ਚ ਭੁਜਂਗਮਾਸ੍ ਤ੍ਵਦਭਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਮਯ੍ਯਭਯਂਕਰਾਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ— ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਣਗੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਤਿ ਸ੍ਥਿਰਭਕ੍ਤਜਨਾਸ਼੍ਰਯੇ ਪ੍ਰਤਿਗਤੋ ਭਵਤੀਚਰਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਕਰਣਜਾਤਮਿਹਾਸ੍ਤੁ ਮਮਾਚਲਂ ਨੁਤਿਲਵਾਪ੍ਤਿਫਲਾਸ਼ਯਹੇਤੁਤਃ
ਹੇ ਭਗਵਤੀ, ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਇੱਥੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਸਕੇ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤੁ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਵੀਰਕਸ੍ਯੇਤਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੁਭਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਭਵਨਂ ਭੂਧਰਾਤ੍ਮਜਾ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਵੀਰਕਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੁਭ ਦਿਵਾਨ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ।
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹਾਗੌਰੀਂ ਗੌਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ ਚਿਤ੍ਤਵ੍ਯਾਮੋਹਨਾਕਾਰਾਂ ਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਮਹਾਗੌਰੀ, ਸੋਹਣੀ ਗੌਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮਸਤ ਚੱਲਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਨਿਤਮ੍ਬੋਰੁਘਨਸ੍ਤਨੀਮ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ੀਣਲਾਵਣ੍ਯਾਮृਤਵਰ੍षਿਣੀਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਤਲੀ, ਚੌੜੇ ਕਮਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਹ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਪੂਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਮਦੋ ਮਨ੍ਦੇਨ ਕਾਰਿਣੀਮ੍ ਸਕਾਮਃ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋ ਦੀਨੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਵੀਰੋ ਭਯਾਨਕਃ
ਉਹ ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਨ, ਚਿੰਤਤ, ਉਦਾਸ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਕਰੁਣਾਹਾਸ੍ਯਬੀਭਤ੍ਸਕਿਂਚਿਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਜਿਘਾਂਸੁਰ੍ਦੇਵਵਾਕ੍ਯੇਨ ਭੈਰਵਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਪੁਃ
ਉਹ ਕੁਝ ਦਇਆਲੂ, ਹੱਸਦਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸਾ ਚਾਪਿ ਭੈਰਵੀ ਜਾਤਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਿਣੀ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਗੋਚਰਃ
ਉਹ ਵੀ ਭੈਰਵੀ ਬਣ ਗਈ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੰਗੀ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਵੇਖੇ।