ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਸਾਧੁ ਤੇ ਭਾਵੋ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਕृਤ੍ਰਿਮਃ ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦਾਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਹ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।’
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਯੁਕ੍ਤਮੇਵਂਵਿਧਂ ਤ੍ਵਯਿ
‘ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਐਸਾ ਵਿਵਹਾਰ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।’
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਦਾਭਾषਤ੍ਸ੍ਮਯਞ੍ਛਨੈਃ ਨ ਚਾਬੁਧ੍ਯਦਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ।
ਯਾਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਵਾਲ੍ਲਭ੍ਯਾਯ ਤਵਾਤੁਲਮ੍ ਰਤਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਭੂਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਿਹਰ ਲਈ ਤਪ ਕਰਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਧਾਰਯਤ੍ ਹृਦਯੇਨ ਸਮਾਧਾਯ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕੁਪਿਤਾ ਮਯਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਿਮੇਤਤ੍ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਮ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੈ, ਪਤਲੀ ਕਦ ਦੀ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਧਾਰਯਨ੍ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਤਦਙ੍ਗੇ ਪਦ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਲੋਮਾਵਰ੍ਤਂ ਤੁ ਰਚਿਤਂ ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਅਬੁਧ੍ਯਦ੍ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਮ੍ ਆਕਾਰਂ ਗੂਹਯਂਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਥੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਮੇਢ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਦਾਨਵਂ ਤਮਸੂਦਯਤ੍ ਅਬੁਧ੍ਯਦ੍ਵੀਰਕੋ ਨੈਵ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿषੂਦਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਹਰੇਣ ਸੂਦਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਹਰੇ ਵੱਲੋਂ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੂਤੇਨ ਮਾਰੁਤੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ ਨਗਦੇਵਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਮੁਖਾਦ੍ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਵਿਲੋਚਨਾ ਅਸ਼ਪਦ੍ਵੀਰਕਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਹਵਾ-ਮੁਖੀ ਦੂਤ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀ।
ਮਾਤਰਂ ਮਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾਮ੍ ਵਿਹਿਤਾਵਸਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਰਹੋਵਿਧੌ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਗੁਪਤ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਪਰੁषਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਜਡਾ ਹृਦਯਵਰ੍ਜਿਤਾ ਗਣੇਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਾਰਸਦृਸ਼ੀ ਸ਼ਿਲਾ ਮਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਣੇਸ਼, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੜੀ, ਰੁੱਖੀ, ਸੁੰਨ, ਤੇ ਦਿਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਚੂਨੇ ਵਾਂਗ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਮੇਤਦ੍ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਵੀਰਕਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲੋਦਯੇ ਸੋ ऽਭਵਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਖ੍ਯਾਨਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਇਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਜੋ ਵੀਰਕਾ ਪੱਥਰ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏਵਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਸ਼ਪਾਯਾ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮੁਖਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਃ ਸਿਂਹਰੂਪੀ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਸ ਤੁ ਸਿਂਹਃ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯੋ ਜਟਾਜਟਿਲਕਂਧਰਃ ਪ੍ਰੋਦ੍ਧੂਤਲਮ੍ਬਲਾਙ੍ਗੂਲੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਕਟਮੁਖਾਤਟਃ
ਉਹ ਸਿੰਘ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜਟਾਂ ਗਲ ਉੱਤੇ, ਪੁੱਛ ਉਚੀ ਤੇ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ—
ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯੋ ਲਲਜ੍ਜਿਹ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ਼੍ਚਿਖਾਦਿषੁਃ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਰ੍ਤਿਤੁਂ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤ ਸਤੀ ਤਦਾ
ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ, ਜੀਭ ਲਟਕਦੀ, ਪੇਟ ਪਤਲਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਨੋਗਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ ਆਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਸਂਪਦਾਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਤਦਾ ਆਗਮ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਸ੍ਪष੍ਟਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸਦੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੌਹਾਂ-ਮੁਖਾ ਭਗਵਾਨ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਸੁਖ-ਸਮਪਦਾ ਦਾ ਥਾਂ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਕਿਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਕਿਮਲਭ੍ਯਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਵਿਰਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ ਤਪਸੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਕਿਹੜਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਵਧੀਕ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਗੁਰੋਰ੍ਗੌਰਤ੍ਵਗਰ੍ਭਿਤਮ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਚਾ ਚਿਰੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਣੀਤਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਪਸਾ ਦੁष੍ਕਰੇਣਾਪ੍ਤਃ ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਸ਼ਂਕਰੋ ਮਯਾ ਸ ਮਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਲਵਰ੍ਣੇਤਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਭਵਃ
ਮੈਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ 'ਸਿਆਹ ਰੰਗ ਵਾਲੀ' ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਕਾਞ੍ਚਨਾਕਾਰਾ ਵਾਲ੍ਲਭ੍ਯੇਨ ਚ ਸਂਯੁਤਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਭੂਤਪਤੇਰਙ੍ਗਮ੍ ਏਕਤੋ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇ ऽਙ੍ਗਵਤ੍
ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਹੋਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਰਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵਾਂ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਮਲਾਸਨਃ ਏਵਂ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤृਦੇਹਾਰ੍ਧਧਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰੇਗੀ।'
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਭृਙ੍ਗਾਙ੍ਗਂ ਫੁਲ੍ਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲਤ੍ਵਚਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਭੰਨੇ ਵਰਗਾ, ਫੁੱਲੇ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਚਾ ਸਾ ਚਾਭਵਦ੍ਦੀਪ੍ਤਾ ਘਣ੍ਟਾਹਸ੍ਤਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾ ਨਾਨਾਭਰਣਪੂਰ੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਧਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੰਟੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਨੇਕ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੀਂ ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਜਤ੍ਵਿषਮ੍ ਨਿਸ਼ੇ ਭੂਧਰਜਾਦੇਹਸਮ੍ਪਰ੍ਕਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਏਕਾਨਂਸ਼ਾ ਪੁਰਾ ਹ੍ਯਸਿ ਯ ਏष ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਰਾਨਨੇ
'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਿਲੱਖਣ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਸਿੰਘ ਦੇਵੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।'
ਸ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਵਾਹਨਂ ਦੇਵਿ ਕੇਤੌ ਚਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ ਗਚ੍ਛ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਚਲਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
'ਉਹ ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਹੋਵੇ, ਦੇਵੀ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ; ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ।'
ਪਞ੍ਚਾਲੋ ਨਾਮ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਪਦਾਨੁਗਃ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕਿਂਕਰੋ ਦੇਵਿ ਮਯਾ ਮਾਯਾਸ਼ਤੈਰ੍ਯੁਤਃ
'ਇਹ ਯਕਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੰਚਾਲਾ ਹੈ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਅਨੁਯਾਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ਼ੈਲਂ ਜਗਾਮ ਹ ਉਮਾਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਜਗਾਮ ਗਿਰਿਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ; ਤੇ ਉਮਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।