ਤਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਮ ਭਵੇਦ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦੋਵਾਚ ਤੁष੍ਟਃ ਕਮਲਸਂਭਵਃ
‘ਤਦ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਮਰ ਹੀ ਰਹਾਂ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਰੂਪਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਦਾ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
‘ਜਦ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲਾਵ ਆਵੇ, ਤਦ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।’
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ऽਮਰਤਾਂ ਮੇਨੇ ਦੈਤ੍ਯਸੂਨੁਰ੍ ਮਹਾਬਲਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਧੋਪਾਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦਾ ਉਪਾਅ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਹਰ੍ਤੁਂ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਵੀਰਕਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ਤਦਾ ਭੁਜਂਗਰੂਪੀ ਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਦृਸ਼ਃ ਪਥਮ੍
ਵੀਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਉਹ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇੱਕ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ऽਸੌ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਥ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਗਣੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ, ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਅਦਿੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੁਜਗਰੂਪਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਭੂਵਾਥ ਮਹਾਸੁਰਃ ਉਮਾਰੂਪੀ ਛਲਯਿਤੁਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਮੂਢਚੇਤਨਃ
ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਮੱਤ ਭਟਕਾ ਕੇ ਆਇਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਂ ਤਤੋ ਰੂਪਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮਨੋਹਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਭਿਜ੍ਞਾਨਸਂਵृਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਨਮੋਹਣ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ, ਤੇ ਪਛਾਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੁਕਾ ਕੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਖਾਨ੍ਤਰੇ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰੋਪਮਾਨ੍ਦृਢਾਨ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹੇਨ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨੁੱਕਦਾਰ ਦੰਦ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਮੱਤ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵੋਮਾਰੂਪਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਪਾਪੋ ਰਮ੍ਯਾਕृਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭੂषਣਾਮ੍ਬਰਭੂषਿਤਃ
ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸੁੰਦਰ, ਅਜੀਬ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਹਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ ਤਦਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵਾਨ੍ਤਰੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਸਾਧੁ ਤੇ ਭਾਵੋ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਕृਤ੍ਰਿਮਃ ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦਾਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਹ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।’
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਯੁਕ੍ਤਮੇਵਂਵਿਧਂ ਤ੍ਵਯਿ
‘ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਐਸਾ ਵਿਵਹਾਰ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।’
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਦਾਭਾषਤ੍ਸ੍ਮਯਞ੍ਛਨੈਃ ਨ ਚਾਬੁਧ੍ਯਦਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ।
ਯਾਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਵਾਲ੍ਲਭ੍ਯਾਯ ਤਵਾਤੁਲਮ੍ ਰਤਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਭੂਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਿਹਰ ਲਈ ਤਪ ਕਰਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਧਾਰਯਤ੍ ਹृਦਯੇਨ ਸਮਾਧਾਯ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕੁਪਿਤਾ ਮਯਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਿਮੇਤਤ੍ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਮ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੈ, ਪਤਲੀ ਕਦ ਦੀ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਧਾਰਯਨ੍ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਤਦਙ੍ਗੇ ਪਦ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਲੋਮਾਵਰ੍ਤਂ ਤੁ ਰਚਿਤਂ ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਅਬੁਧ੍ਯਦ੍ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਮ੍ ਆਕਾਰਂ ਗੂਹਯਂਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਥੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਮੇਢ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਦਾਨਵਂ ਤਮਸੂਦਯਤ੍ ਅਬੁਧ੍ਯਦ੍ਵੀਰਕੋ ਨੈਵ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿषੂਦਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਹਰੇਣ ਸੂਦਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਹਰੇ ਵੱਲੋਂ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੂਤੇਨ ਮਾਰੁਤੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ ਨਗਦੇਵਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਮੁਖਾਦ੍ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਵਿਲੋਚਨਾ ਅਸ਼ਪਦ੍ਵੀਰਕਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਹਵਾ-ਮੁਖੀ ਦੂਤ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀ।
ਮਾਤਰਂ ਮਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾਮ੍ ਵਿਹਿਤਾਵਸਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਰਹੋਵਿਧੌ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਗੁਪਤ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਪਰੁषਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਜਡਾ ਹृਦਯਵਰ੍ਜਿਤਾ ਗਣੇਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਾਰਸਦृਸ਼ੀ ਸ਼ਿਲਾ ਮਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਣੇਸ਼, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੜੀ, ਰੁੱਖੀ, ਸੁੰਨ, ਤੇ ਦਿਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਚੂਨੇ ਵਾਂਗ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਮੇਤਦ੍ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਵੀਰਕਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲੋਦਯੇ ਸੋ ऽਭਵਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਖ੍ਯਾਨਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਇਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਜੋ ਵੀਰਕਾ ਪੱਥਰ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏਵਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਸ਼ਪਾਯਾ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮੁਖਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਃ ਸਿਂਹਰੂਪੀ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਸ ਤੁ ਸਿਂਹਃ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯੋ ਜਟਾਜਟਿਲਕਂਧਰਃ ਪ੍ਰੋਦ੍ਧੂਤਲਮ੍ਬਲਾਙ੍ਗੂਲੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਕਟਮੁਖਾਤਟਃ
ਉਹ ਸਿੰਘ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜਟਾਂ ਗਲ ਉੱਤੇ, ਪੁੱਛ ਉਚੀ ਤੇ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ—
ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯੋ ਲਲਜ੍ਜਿਹ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ਼੍ਚਿਖਾਦਿषੁਃ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਰ੍ਤਿਤੁਂ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤ ਸਤੀ ਤਦਾ
ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ, ਜੀਭ ਲਟਕਦੀ, ਪੇਟ ਪਤਲਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਨੋਗਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ ਆਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਸਂਪਦਾਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਤਦਾ ਆਗਮ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਸ੍ਪष੍ਟਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸਦੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੌਹਾਂ-ਮੁਖਾ ਭਗਵਾਨ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਸੁਖ-ਸਮਪਦਾ ਦਾ ਥਾਂ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਕਿਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਕਿਮਲਭ੍ਯਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਵਿਰਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ ਤਪਸੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਕਿਹੜਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਵਧੀਕ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਗੁਰੋਰ੍ਗੌਰਤ੍ਵਗਰ੍ਭਿਤਮ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਚਾ ਚਿਰੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਣੀਤਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।