ਤਤੋ ਵਿਭੂषਣਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੀ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਵਰ੍षਾਸੁ ਚ ਜਲੋषਿਤਾ
ਉਥੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਪ ਕਰੀ, ਤੇ ਮੀਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹੀ।
ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਾਸੁ ਚ ਰਾਤ੍ਰੀषੁ ਸ਼ੁष੍ਕਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਸ਼ਾਯਿਨੀ ਏਵਂ ਸਾਧਯਤੀ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸਾ ਸਂਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਸਰਦੀ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਡਟ ਕੇ ਰਹੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਵਸ਼ੀ ਅਨ੍ਧਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਦृਪ੍ਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਧਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਜੌ ਬਕਭ੍ਰਾਤਾ ਰਣੋਤ੍ਕਟਃ ਆਡਿਰ੍ਨਾਮਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਸਤਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਬਕਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਆਡੀ ਨਾਮ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਟਕਰ ਲੱਭਦਾ ਸੀ।
ਆਜਗਾਮਾਮਰਰਿਪੁਃ ਪੁਰਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਃ ਸ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਵੀਰਕਂ ਦ੍ਵਾਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਇੱਕ ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਸੀਦ੍ਵਰਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸ ਪੁਰਾ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨਾ ਹਤੇ ਤਦਾਨ੍ਧਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ੇਨਾਮਰਦ੍ਵਿषਿ
ਉਸਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ, ਅੰਧਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਆਡਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ ਤਮਾਗਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਮਾਡੇ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਹ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਤ੍ਵਮਹਂ ਵृਣੇ
‘ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਰਕੇ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?’ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਦੈਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।’
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ ਚ ਵਿਨਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨਰੋ ਦਾਨਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਤਸ੍ਤਤੋ ऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾ
‘ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੈਤ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ।’
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਮ੍ਬੁਜਸਂਭਵਮ੍ ਰੂਪਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤੋ ਮੇ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤਦ ਆਵੇ ਜਦ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਬਦਲੇ।’
ਤਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਮ ਭਵੇਦ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦੋਵਾਚ ਤੁष੍ਟਃ ਕਮਲਸਂਭਵਃ
‘ਤਦ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਮਰ ਹੀ ਰਹਾਂ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਰੂਪਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਦਾ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
‘ਜਦ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲਾਵ ਆਵੇ, ਤਦ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।’
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ऽਮਰਤਾਂ ਮੇਨੇ ਦੈਤ੍ਯਸੂਨੁਰ੍ ਮਹਾਬਲਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਧੋਪਾਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦਾ ਉਪਾਅ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਹਰ੍ਤੁਂ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਵੀਰਕਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ਤਦਾ ਭੁਜਂਗਰੂਪੀ ਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਦृਸ਼ਃ ਪਥਮ੍
ਵੀਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਉਹ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇੱਕ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ऽਸੌ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਥ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਗਣੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ, ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਅਦਿੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੁਜਗਰੂਪਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਭੂਵਾਥ ਮਹਾਸੁਰਃ ਉਮਾਰੂਪੀ ਛਲਯਿਤੁਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਮੂਢਚੇਤਨਃ
ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਮੱਤ ਭਟਕਾ ਕੇ ਆਇਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਂ ਤਤੋ ਰੂਪਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮਨੋਹਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਭਿਜ੍ਞਾਨਸਂਵृਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਨਮੋਹਣ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ, ਤੇ ਪਛਾਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੁਕਾ ਕੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਖਾਨ੍ਤਰੇ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰੋਪਮਾਨ੍ਦृਢਾਨ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹੇਨ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨੁੱਕਦਾਰ ਦੰਦ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਮੱਤ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵੋਮਾਰੂਪਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਪਾਪੋ ਰਮ੍ਯਾਕृਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭੂषਣਾਮ੍ਬਰਭੂषਿਤਃ
ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸੁੰਦਰ, ਅਜੀਬ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਹਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ ਤਦਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵਾਨ੍ਤਰੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਸਾਧੁ ਤੇ ਭਾਵੋ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਕृਤ੍ਰਿਮਃ ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦਾਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਹ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।’
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਯੁਕ੍ਤਮੇਵਂਵਿਧਂ ਤ੍ਵਯਿ
‘ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਐਸਾ ਵਿਵਹਾਰ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।’
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਦਾਭਾषਤ੍ਸ੍ਮਯਞ੍ਛਨੈਃ ਨ ਚਾਬੁਧ੍ਯਦਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ।
ਯਾਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਵਾਲ੍ਲਭ੍ਯਾਯ ਤਵਾਤੁਲਮ੍ ਰਤਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਭੂਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਿਹਰ ਲਈ ਤਪ ਕਰਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਧਾਰਯਤ੍ ਹृਦਯੇਨ ਸਮਾਧਾਯ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕੁਪਿਤਾ ਮਯਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਿਮੇਤਤ੍ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਮ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੈ, ਪਤਲੀ ਕਦ ਦੀ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਧਾਰਯਨ੍ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਤਦਙ੍ਗੇ ਪਦ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਲੋਮਾਵਰ੍ਤਂ ਤੁ ਰਚਿਤਂ ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਅਬੁਧ੍ਯਦ੍ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਮ੍ ਆਕਾਰਂ ਗੂਹਯਂਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਥੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਮੇਢ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਦਾਨਵਂ ਤਮਸੂਦਯਤ੍ ਅਬੁਧ੍ਯਦ੍ਵੀਰਕੋ ਨੈਵ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿषੂਦਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਹਰੇਣ ਸੂਦਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਹਰੇ ਵੱਲੋਂ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।