ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵੀਂ ਸ ਵੀਰਕਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗੀ। 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇਾ।
ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾਮृਤਾਹ੍ਲਾਦਪ੍ਲਾਵਿਤਾਙ੍ਗੋ ਗਤਜ੍ਵਰਃ ਜਗਾਮ ਕਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀਂ ਸਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੀਂ ਸਖੀਂ ਮਾਤੁਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਸਹੇਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ, 'ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ' ਨਾਮ ਦੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਮਾਨਸਾ ਕ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਿ ਗਚ੍ਛਸੀਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵਤਾ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਭਰ ਗਿਆ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਸਾ ਚਾਸ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਕੋਪਕਾਰਣਮ੍ ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵਤਾਂ ਮਾਤृਸਂਮਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੋਲੇਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੈਲਾਧਿਰਾਜਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਨਿਧਾਨਂ ਤੇ ਮਮ ਚਾਤੀਵ ਵਤ੍ਸਲਾ
ਅਨਿੰਦਿਤੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।
ਅਤਸ੍ਤੁਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵਿਧੇਯਂ ਤਦਾ ਧਿਯਾ ਅਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਰਹਸ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸਤਤਂ ਗਿਰੌ ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾਨਘੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗੁਪਤ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵਾਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫੌਰਨ ਦੱਸੀਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤਤੋ ऽਹਂ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗਿਰਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਮਾਪਿ ਪਿਤੁਰੁਦ੍ਯਾਨਂ ਜਗਾਮਾਦ੍ਰਿਸੁਤਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮੇਘਮਾਲਾਮਿਵ ਪ੍ਰਭਾ
ਉਮਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵਿਭੂषਣਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੀ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਵਰ੍षਾਸੁ ਚ ਜਲੋषਿਤਾ
ਉਥੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਪ ਕਰੀ, ਤੇ ਮੀਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹੀ।
ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਾਸੁ ਚ ਰਾਤ੍ਰੀषੁ ਸ਼ੁष੍ਕਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਸ਼ਾਯਿਨੀ ਏਵਂ ਸਾਧਯਤੀ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸਾ ਸਂਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਸਰਦੀ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਡਟ ਕੇ ਰਹੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਵਸ਼ੀ ਅਨ੍ਧਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਦृਪ੍ਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਧਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਜੌ ਬਕਭ੍ਰਾਤਾ ਰਣੋਤ੍ਕਟਃ ਆਡਿਰ੍ਨਾਮਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਸਤਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਬਕਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਆਡੀ ਨਾਮ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਟਕਰ ਲੱਭਦਾ ਸੀ।
ਆਜਗਾਮਾਮਰਰਿਪੁਃ ਪੁਰਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਃ ਸ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਵੀਰਕਂ ਦ੍ਵਾਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਇੱਕ ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਸੀਦ੍ਵਰਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸ ਪੁਰਾ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨਾ ਹਤੇ ਤਦਾਨ੍ਧਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ੇਨਾਮਰਦ੍ਵਿषਿ
ਉਸਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ, ਅੰਧਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਆਡਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ ਤਮਾਗਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਮਾਡੇ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਹ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਤ੍ਵਮਹਂ ਵृਣੇ
‘ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਰਕੇ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?’ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਦੈਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।’
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ ਚ ਵਿਨਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨਰੋ ਦਾਨਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਤਸ੍ਤਤੋ ऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾ
‘ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੈਤ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ।’
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਮ੍ਬੁਜਸਂਭਵਮ੍ ਰੂਪਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤੋ ਮੇ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤਦ ਆਵੇ ਜਦ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਬਦਲੇ।’
ਤਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਮ ਭਵੇਦ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦੋਵਾਚ ਤੁष੍ਟਃ ਕਮਲਸਂਭਵਃ
‘ਤਦ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਮਰ ਹੀ ਰਹਾਂ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਰੂਪਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਦਾ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
‘ਜਦ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲਾਵ ਆਵੇ, ਤਦ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।’
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ऽਮਰਤਾਂ ਮੇਨੇ ਦੈਤ੍ਯਸੂਨੁਰ੍ ਮਹਾਬਲਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਧੋਪਾਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦਾ ਉਪਾਅ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਹਰ੍ਤੁਂ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਵੀਰਕਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ਤਦਾ ਭੁਜਂਗਰੂਪੀ ਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਦृਸ਼ਃ ਪਥਮ੍
ਵੀਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਉਹ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇੱਕ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ऽਸੌ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਥ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਗਣੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ, ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਅਦਿੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੁਜਗਰੂਪਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਭੂਵਾਥ ਮਹਾਸੁਰਃ ਉਮਾਰੂਪੀ ਛਲਯਿਤੁਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਮੂਢਚੇਤਨਃ
ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਮੱਤ ਭਟਕਾ ਕੇ ਆਇਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਂ ਤਤੋ ਰੂਪਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮਨੋਹਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਭਿਜ੍ਞਾਨਸਂਵृਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਨਮੋਹਣ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ, ਤੇ ਪਛਾਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੁਕਾ ਕੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਖਾਨ੍ਤਰੇ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰੋਪਮਾਨ੍ਦृਢਾਨ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹੇਨ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨੁੱਕਦਾਰ ਦੰਦ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਮੱਤ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵੋਮਾਰੂਪਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਪਾਪੋ ਰਮ੍ਯਾਕृਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭੂषਣਾਮ੍ਬਰਭੂषਿਤਃ
ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸੁੰਦਰ, ਅਜੀਬ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਹਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ ਤਦਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵਾਨ੍ਤਰੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ।