ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਵਾਸਾਂਸਿ ਭਵ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿष੍ਟਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਿਤੁਰੇਵ ਚ
ਉਹ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਚੰਗੀ ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਰਹਿਤਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹਨ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਵਧਾਵਾਚਨਕਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੇषੁ ਚੋਦਕਮ੍
ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਲਈ 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੀਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਬੁਧਃ ਅਘੋਰਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਅਸੀਸ ਲਵੇ; 'ਪਿਤਰਾਂ ਨਰਮ ਹੋਣ' ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਦੁਹਰਾਵਣ।
ਗੋਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਨਸ੍ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਪੁਨਃ ਦਾਤਾਰੋ ਨੋ ऽਭਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਚੈਵਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿਣ, 'ਸਾਡਾ ਗੋਤ ਵਧੇ', ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇ, 'ਦਾਨੀ ਵਧਦੇ ਰਹਣ', ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਕਹੇ।
ਏਤਾਃ ਸਤ੍ਯਾਸ਼ਿषਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿਣ, 'ਇਹ ਅਸੀਸਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹੋਣ', ਤਾਂ ਉਹ 'ਸਵਸਤਿ' ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਹਟਾਏ।
ਉਚ੍ਛੇषਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਯਾਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਃ ਤਤੋ ਗ੍ਰਹਬਲਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਤਲੇ ਰਹੇ ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲੇ ਨਾ ਜਾਣ; ਫਿਰ ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾਏ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।
ਉਚ੍ਛੇषਣਂ ਭੂਮਿਗਤਮ੍ ਅਜਿਹ੍ਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਦਾਸਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਭਾਗਧੇਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਿੱਧੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਤੇ ਦਾਸ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਪਿਤृਭਿਰ੍ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਸਦਾ ਅਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ, ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪਰਿਗृਹ੍ਯੋਦਪਾਤ੍ਰਕਮ੍ ਵਾਜੇ ਵਾਜ ਇਤਿ ਜਪਨ੍ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਲੈ ਕੇ 'ਵਾਜੇ ਵਾਜਾ' ਜਪੇ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਦਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟਾਵ੍ ਅਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਕਦਮ ਚੱਕਰ ਲਗਾਏ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਥ ਪਰ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਬਲਿਮੇਵ ਚ
ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰਸਮ ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਭੋਗ ਲਗਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਨ੍ਤੇ ਸਭृਤ੍ਯਸੁਤਬਾਨ੍ਧਵਃ ਭੁਞ੍ਜੀਤਾਤਿਥਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤृਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਏ।
ਏਤਚ੍ਚਾਨੁਪਨੀਤੋ ऽਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਰ੍ਵਸੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਾਧਾਰਣਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਉਪਨਯਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਥਕ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਰਹਿਤੋ ऽਪ੍ਯੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਵਾਸਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਬੁਧਃ
ਭਾਵੇਂ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਦੇਸ਼ 'ਚ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾ ਹੋਣ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤृਤੀਯਮਾਭ੍ਯੁਦਯਿਕਂ ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤੇ ਉਤ੍ਸਵਾਨਨ੍ਦਸਮ੍ਭਾਰੇ ਯਜ੍ਞੋਦ੍ਵਾਹਾਦਿਮਙ੍ਗਲੇ
ਤੀਜਾ ਵਧਾਈ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਵਿਆਹਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਤਤੋ ਮਾਤਾਮਹਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਿਤਾਵਾਂ ਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਤਾ-ਪੱਖ ਦੇ ਦਾਦਿਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਪਚਾਰੇਣ ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਫਲੋਦਕੈਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਦੂਰ੍ਵਯਾ ਚ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਯੁਤਾਨ੍
ਘੜੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਵਾ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿੰਡਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮ੍ ਇਤ੍ਯਭ੍ਯੁਦਯੇ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਯੁਗ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਾਦਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਵਧਾਈ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਯਵੈਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਦੀਸ਼ਬ੍ਦਾਨੁਪੂਰ੍ਵਕਃ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵੈਃ
ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਜੌ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨੰਦੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ। ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੜ੍ਹਵਾਏ ਜਾਣ।
ਏਵਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ऽਪਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਮਾਨ੍ਨਤਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਮ ਵਧਾਈ ਵਾਲੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹੇ 'ਚ, ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਪ੍ਰਧਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਂਜਾਯਤੇ ਯਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਮਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਾ ਮृਤੇ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਯਥਾ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼ੌਚਂ ਚ ਪਿਤਰ੍ਯਪਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ: ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਅਸ਼ੌਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਹਂ ਸ਼ਾਵਮਾਸ਼ੌਚਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਵਿਧੀਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਦਸ਼ ਦ੍ਵੇ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈਸ਼੍ਯੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਅਸ਼ੌਚ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦਸ ਦਿਨ ਹੈ; ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ; ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਪੱਖ (ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ) ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਮਾਸਮਾਸ਼ੌਚਂ ਸਪਿਣ੍ਡੇषੁ ਵਿਧੀਯਤੇ ਨੈਸ਼ਂ ਵਾਕृਤਚੂਡਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਪਰਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੀੰਡਿਆਂ ਲਈ ਅਸ਼ੌਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੂੜਾ ਕਟਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ।
ਜਨਨੇ ऽਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਥਾਸ੍ਥਿਸਂਚਯਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਨਮ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਪਾਥੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਮਹਤ੍
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪਿੰਡਾ ਦਾਨ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਪਾਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਨ ਨੀਯਤੇ ਗृਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤਕ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਧੇਯਮਾਕਾਸ਼ੇ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਪਯਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਦਾਹੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਧ੍ਵਸ਼੍ਰਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।
ਤਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਹੇ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਨੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਦਿਃ ਸੂਤਕਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਭੋਜਯੇਦਯੁਜੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਫਿਰ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਅਸ਼ੌਚ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ऽਹ੍ਨਿ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਆਵਾਹਨਾਗ੍ਨੌਕਰਣਂ ਦੈਵਹੀਨਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵੀ, ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਬੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਪਰ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਬਿਨਾ।