ਤਥਾ ਬਹੁ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਅਲਂ ਵਾਚਾ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਤੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਾਸਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਭੀਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਗ੍ਨਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਤਵ ਤ੍ਰਪਾ ਨਿਰ੍ਘृਣਤ੍ਵਂ ਕਪਾਲਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਦਯਾ ਤੇ ਵਿਗਤਾ ਚਿਰਮ੍
ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਤੇਰੀ ਥਕਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਸ ਹੋਈਆਂ। ਤੂੰ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ, ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਖੋਪੜੀ ਫੜ ਕੇ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਚੁਕਿਆ, ਤੇ ਦਇਆ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਜਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਦੇਵੇਸ਼ਗਣੈਃ ਕਿਲਕਿਲੋ ਧ੍ਵਨਿਃ ਕ੍ਵ ਮਾਤਰ੍ਗਚ੍ਛਸਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦਨ੍ਤੋ ਧਾਵਿਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਪੁਕਾਰ ਉਠੇ: 'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ?' ਤੇ ਰੁੰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ।
ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਚਰਣੌ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੀਰਕੋ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਮ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਤਃ ਕਿਂਤ੍ਵੇਤਤ੍ ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਕੁਪਿਤਾਨ੍ਤਰਾ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੀਰਕਾ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ?'
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਮਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਨੇਹਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ ਨੋ ਚੇਤ੍ਪਤਿष੍ਯੇ ਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ ਤਪੋਨਿष੍ਠੇ ਤ੍ਵਯੋਜ੍ਝਿਤਃ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੋਹ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਕੁਦ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਉਨ੍ਨਾਮ੍ਯ ਵਦਨਂ ਦੇਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਪਾਣਿਨਾ ਉਵਾਚ ਵੀਰਕਂ ਮਾਤਾ ਸ਼ੋਕਂ ਪੁਤ੍ਰਕ ਮਾ ਕृਥਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।'
ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਾਤ੍ਪਤਿਤੁਂ ਨੈਵ ਨ ਚਾਗਨ੍ਤੁਂ ਮਯਾ ਸਹ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਢਲ ਜਾਵੇਂ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਵੇਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਕृष੍ਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰੇਣਾਹਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਚਾਪ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਸਾਰ੍ਹਂ ਤਪਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਗੌਰੀਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਐਸਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਗੌਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਏष ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਮ੍ਪਟੋ ਦੇਵੋ ਯਾਤਾਯਾਂ ਮਯ੍ਯਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਚੌਕਸ ਰਹਿ ਕਿ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਲੱਭੇ।
ਯਥਾ ਨ ਕਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦ੍ ਯੋषਿਦਤ੍ਰ ਹਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਚਾਤ੍ਰ ਵਦੇਥਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਹਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਔਰਤ ਵੇਖੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀਂ, ਪੁੱਤਰ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵੀਂ ਸ ਵੀਰਕਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗੀ। 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇਾ।
ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾਮृਤਾਹ੍ਲਾਦਪ੍ਲਾਵਿਤਾਙ੍ਗੋ ਗਤਜ੍ਵਰਃ ਜਗਾਮ ਕਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀਂ ਸਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੀਂ ਸਖੀਂ ਮਾਤੁਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਸਹੇਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ, 'ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ' ਨਾਮ ਦੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਮਾਨਸਾ ਕ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਿ ਗਚ੍ਛਸੀਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵਤਾ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਭਰ ਗਿਆ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਸਾ ਚਾਸ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਕੋਪਕਾਰਣਮ੍ ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵਤਾਂ ਮਾਤृਸਂਮਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੋਲੇਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੈਲਾਧਿਰਾਜਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਨਿਧਾਨਂ ਤੇ ਮਮ ਚਾਤੀਵ ਵਤ੍ਸਲਾ
ਅਨਿੰਦਿਤੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।
ਅਤਸ੍ਤੁਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵਿਧੇਯਂ ਤਦਾ ਧਿਯਾ ਅਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਰਹਸ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸਤਤਂ ਗਿਰੌ ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾਨਘੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗੁਪਤ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵਾਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫੌਰਨ ਦੱਸੀਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤਤੋ ऽਹਂ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗਿਰਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਮਾਪਿ ਪਿਤੁਰੁਦ੍ਯਾਨਂ ਜਗਾਮਾਦ੍ਰਿਸੁਤਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮੇਘਮਾਲਾਮਿਵ ਪ੍ਰਭਾ
ਉਮਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵਿਭੂषਣਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੀ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਵਰ੍षਾਸੁ ਚ ਜਲੋषਿਤਾ
ਉਥੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਪ ਕਰੀ, ਤੇ ਮੀਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹੀ।
ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਾਸੁ ਚ ਰਾਤ੍ਰੀषੁ ਸ਼ੁष੍ਕਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਸ਼ਾਯਿਨੀ ਏਵਂ ਸਾਧਯਤੀ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸਾ ਸਂਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਸਰਦੀ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਡਟ ਕੇ ਰਹੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਵਸ਼ੀ ਅਨ੍ਧਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਦृਪ੍ਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਧਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਜੌ ਬਕਭ੍ਰਾਤਾ ਰਣੋਤ੍ਕਟਃ ਆਡਿਰ੍ਨਾਮਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਸਤਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਬਕਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਆਡੀ ਨਾਮ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਟਕਰ ਲੱਭਦਾ ਸੀ।
ਆਜਗਾਮਾਮਰਰਿਪੁਃ ਪੁਰਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਃ ਸ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਵੀਰਕਂ ਦ੍ਵਾਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਇੱਕ ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਸੀਦ੍ਵਰਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸ ਪੁਰਾ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨਾ ਹਤੇ ਤਦਾਨ੍ਧਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ੇਨਾਮਰਦ੍ਵਿषਿ
ਉਸਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ, ਅੰਧਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਆਡਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ ਤਮਾਗਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਮਾਡੇ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਹ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਤ੍ਵਮਹਂ ਵृਣੇ
‘ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਰਕੇ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?’ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਦੈਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।’
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ ਚ ਵਿਨਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨਰੋ ਦਾਨਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਤਸ੍ਤਤੋ ऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾ
‘ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੈਤ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ।’
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਮ੍ਬੁਜਸਂਭਵਮ੍ ਰੂਪਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤੋ ਮੇ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤਦ ਆਵੇ ਜਦ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਬਦਲੇ।’