ਨਰ੍ਮਵਾਦੀ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਜਹਿ ਕੋਪਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਰਚਿਤਸ੍ਤੇ ਮਯਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨੇਹੇਨਾਪ੍ਯਵਮਾਨੇਨ ਨਿਨ੍ਦਿਤੇਨੈਤਿ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਜਾਤੁ ਰੁष੍ਟਸ੍ਯ ਨਰ੍ਮਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਜਨਃ ਕਿਲ
ਮੁਹੱਬਤ, ਬੇਅਦਬੀ ਜਾਂ ਨਿੰਦਿਆ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਨੇਕੈਸ਼੍ਚਾਟੁਭਿਰ੍ਦੇਵੀ ਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਾ ਕੋਪਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਨ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਤੀ ਮਰ੍ਮਣਿ ਘਟ੍ਟਿਤਾ
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਦੇਵੀ ਸਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਗਹਿਰੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਅਵष੍ਟਬ੍ਧਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਫਾਲ੍ਯ ਵਾਸਃ ਸ਼ਂਕਰਪਾਣਿਨਾ ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਾਲਕਾ ਵੇਗਾਦ੍ ਯਾਤੁਮੈਚ੍ਛਤ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਕਪੜਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਵਿਗੜ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕੋਪੇਨ ਪੁਨਰਾਹ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵੈਃ ਸੁਤਾਸਿ ਸਦृਸ਼ੀ ਪਿਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ: 'ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਧੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈਂ।'
ਹਿਮਾਚਲਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ੍ਤੈਰ੍ ਮੇਘਜਾਲਾਕੁਲੈਰ੍ਨਭਃ ਤਥਾ ਦੁਰਵਗਾਹ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਹृਦਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤਵਾਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਵੀ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ।
ਕਾਠਿਨ੍ਯਾਙ੍ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਵਨੇਭ੍ਯੋ ਬਹੁਧਾ ਗਤਾ ਕੁਟਿਲਤ੍ਵਂ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਮਭ੍ਯੋ ਦੁਃਸੇਵ੍ਯਤ੍ਵਂ ਹਿਮਾਦਪਿ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵੇਤਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਹਿਮਸ਼ੈਲਰਾਟ੍
ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਖਤੀ ਲੈ ਲਈ, ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਟੇਢਾਪਨ ਲੈ ਲਈ, ਹਿਮ ਤੋਂ ਤੂੰ ਔਖਾ ਪਹੁੰਚਣ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਡਕ ਲੈ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਸ਼ੈਲਜਾ ਤਦਾ ਕੋਪਕਮ੍ਪਿਤਮੂਰ੍ਧਾ ਚ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਦੰਦ ਭੀੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੋषਦਾਨੇਨ ਨਿਨ੍ਦਾਨ੍ਯਾਨ੍ਗੁਣਿਨੋ ਜਨਾਨ੍ ਤਵਾਪਿ ਦੁष੍ਟਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਕੇ ਨਿੰਦਿਆ ਨਾ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਖਾਮੀਆਂ ਤੇਰੇ ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੀ ਆਈਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਲੇਭ੍ਯੋ ऽਨੇਕਜਿਹ੍ਵਤ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਨਾ ਸ੍ਨੇਹਬਨ੍ਧਨਮ੍ ਹृਤ੍ਕਾਲੁष੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਾਤ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਬੋਧਿਤ੍ਵਂ ਵृषਾਦਪਿ
ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਲੈ ਲਈ, ਭਸਮ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਮੋਹਬਤ ਦੀ ਡੋਰ ਬਣੀ, ਚੰਦ ਤੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ, ਤੇ ਬਲਦ ਤੋਂ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾਪਨ ਲੈ ਲਈ।
ਤਥਾ ਬਹੁ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਅਲਂ ਵਾਚਾ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਤੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਾਸਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਭੀਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਗ੍ਨਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਤਵ ਤ੍ਰਪਾ ਨਿਰ੍ਘृਣਤ੍ਵਂ ਕਪਾਲਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਦਯਾ ਤੇ ਵਿਗਤਾ ਚਿਰਮ੍
ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਤੇਰੀ ਥਕਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਸ ਹੋਈਆਂ। ਤੂੰ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ, ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਖੋਪੜੀ ਫੜ ਕੇ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਚੁਕਿਆ, ਤੇ ਦਇਆ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਜਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਦੇਵੇਸ਼ਗਣੈਃ ਕਿਲਕਿਲੋ ਧ੍ਵਨਿਃ ਕ੍ਵ ਮਾਤਰ੍ਗਚ੍ਛਸਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦਨ੍ਤੋ ਧਾਵਿਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਪੁਕਾਰ ਉਠੇ: 'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ?' ਤੇ ਰੁੰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ।
ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਚਰਣੌ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੀਰਕੋ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਮ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਤਃ ਕਿਂਤ੍ਵੇਤਤ੍ ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਕੁਪਿਤਾਨ੍ਤਰਾ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੀਰਕਾ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ?'
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਮਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਨੇਹਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ ਨੋ ਚੇਤ੍ਪਤਿष੍ਯੇ ਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ ਤਪੋਨਿष੍ਠੇ ਤ੍ਵਯੋਜ੍ਝਿਤਃ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੋਹ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਕੁਦ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਉਨ੍ਨਾਮ੍ਯ ਵਦਨਂ ਦੇਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਪਾਣਿਨਾ ਉਵਾਚ ਵੀਰਕਂ ਮਾਤਾ ਸ਼ੋਕਂ ਪੁਤ੍ਰਕ ਮਾ ਕृਥਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।'
ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਾਤ੍ਪਤਿਤੁਂ ਨੈਵ ਨ ਚਾਗਨ੍ਤੁਂ ਮਯਾ ਸਹ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਢਲ ਜਾਵੇਂ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਵੇਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਕृष੍ਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰੇਣਾਹਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਚਾਪ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਸਾਰ੍ਹਂ ਤਪਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਗੌਰੀਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਐਸਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਗੌਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਏष ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਮ੍ਪਟੋ ਦੇਵੋ ਯਾਤਾਯਾਂ ਮਯ੍ਯਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਚੌਕਸ ਰਹਿ ਕਿ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਲੱਭੇ।
ਯਥਾ ਨ ਕਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦ੍ ਯੋषਿਦਤ੍ਰ ਹਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਚਾਤ੍ਰ ਵਦੇਥਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਹਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਔਰਤ ਵੇਖੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀਂ, ਪੁੱਤਰ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵੀਂ ਸ ਵੀਰਕਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗੀ। 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇਾ।
ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾਮृਤਾਹ੍ਲਾਦਪ੍ਲਾਵਿਤਾਙ੍ਗੋ ਗਤਜ੍ਵਰਃ ਜਗਾਮ ਕਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀਂ ਸਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੀਂ ਸਖੀਂ ਮਾਤੁਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਸਹੇਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ, 'ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ' ਨਾਮ ਦੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਮਾਨਸਾ ਕ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਿ ਗਚ੍ਛਸੀਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵਤਾ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਭਰ ਗਿਆ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਸਾ ਚਾਸ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਕੋਪਕਾਰਣਮ੍ ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵਤਾਂ ਮਾਤृਸਂਮਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੋਲੇਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੈਲਾਧਿਰਾਜਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਨਿਧਾਨਂ ਤੇ ਮਮ ਚਾਤੀਵ ਵਤ੍ਸਲਾ
ਅਨਿੰਦਿਤੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।
ਅਤਸ੍ਤੁਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵਿਧੇਯਂ ਤਦਾ ਧਿਯਾ ਅਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਰਹਸ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸਤਤਂ ਗਿਰੌ ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾਨਘੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗੁਪਤ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵਾਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫੌਰਨ ਦੱਸੀਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤਤੋ ऽਹਂ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗਿਰਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਮਾਪਿ ਪਿਤੁਰੁਦ੍ਯਾਨਂ ਜਗਾਮਾਦ੍ਰਿਸੁਤਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮੇਘਮਾਲਾਮਿਵ ਪ੍ਰਭਾ
ਉਮਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ।