ਜਲੇ ऽਪ੍ਯੇषਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥੇਤਿ ਸਂਸ਼ਯੇਤਾਖਿਲਂ ਬੁਧਃ ਦਿਨਾਨ੍ਤਾਨੁਗਤੋ ਭਾਨੁਃ ਸ੍ਵਜਨਤ੍ਵਮਪੂਰਯਤ੍
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਕ੍ਰਮ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਮੁਨਯੋ ऽਭਿਮੁਖਾ ਰਵਿਮ੍ ਯਾਚਨ੍ਤ੍ਯਾਗਮਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਵਾਰ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਭਾਵਿਤਾਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਜृਮ੍ਭਤ ਤਥਾ ਲੋਕੇ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵੈਭਾਵਰਂ ਤਮਃ ਕੁਟਿਲਸ੍ਯੇਵ ਹृਦਯੇ ਕਾਲੁष੍ਯਂ ਦੂषਯਨ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਟੇਢੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬੁਰਾਈ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਫਣਿਫਣਾਰਤ੍ਨਦੀਪੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਿਤਭਿਤ੍ਤਿਕੇ ਸ਼ਯਨਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸਂਘਾਤਸ਼ੁਭ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦਮ੍
ਚਮਕਦੇ ਸੱਪ ਦੀ ਫਣ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ ਸੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਦ੍ਯੁਤਿਲਸਚ੍ਛਕ੍ਰਚਾਪਵਿਡਮ੍ਬਕਮ੍ ਰਤ੍ਨਕਿਙ੍ਕਿਣਿਕਾਜਾਲਂ ਲਮ੍ਬਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪਕਮ੍
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਤੇ ਲਟਕਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਮਨੀਯਚਲਲ੍ਲੋਲਵਿਤਾਨਾਚ੍ਛਾਦਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਮਨ੍ਦਸਂਚਾਰਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਗਿਰਿਸੁਤਾਯੁਤਃ
ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣੀਆਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਰਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਸੁਤਾਬਾਹੁਲਤਾਮੀਲਿਤਕਂਧਰਃ ਸ਼ਸ਼ਿਮੌਲਿਸਿਤਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸ਼ੁਚਿਪੂਰਿਤਗੋਚਰਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਜਫ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾਈ ਖੜਾ ਸੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਗਿਰਿਜਾਪ੍ਯਸਿਤਾਪਙ੍ਗੀ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਃ ਵਿਭਾਵਰ੍ਯਾ ਚ ਸਂਪृਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵਾਤਿਤਮੋਮਯੀ ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਕ੍ਰੀਡਾਕੇਲਿਕਲਾਯੁਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਰਾਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਈ। ਫਿਰ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੀਰੇ ਮਮ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸਿਤੇ ਭਾਸ੍ਯਸਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ ਭੁਜਂਗੀਵਾਸਿਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਚਨ੍ਦਨੇ ਤਰੌ
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਤਨ ਵਾਲੀ, ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਕਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੱਪ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਤਪੇਨ ਸਂਪृਕ੍ਤਾ ਰੁਚਿਰਾਮ੍ਬਰਯਾ ਤਥਾ ਰਜਨੀਵਾਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਦृष੍ਟਿਦੋषਂ ਦਦਾਸਿ ਮੇ
ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਛੂਹੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਕਣ੍ਠਾ ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਉਵਾਚ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਖੁੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਭਰੂਕਟੀ ਨਾਲ ਟੇਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਜਾਡ੍ਯੇਨ ਪਰਿਭੂਯਤੇ ਅਵਸ਼੍ਯਮਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਖਣ੍ਡਨਾਂ ਜਨਮਣ੍ਡਲੇ
ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਸੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਪੋਭਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘਚਰਿਤੈਰ੍ ਯਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਵਤ੍ਯਹਮ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਮੇ ਨਿਯਤਸ੍ਤ੍ਵੇष ਹ੍ਯ੍ ਅਵਮਾਨਃ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵਾਸ੍ਮਿ ਕੁਟਿਲਾ ਸ਼ਰ੍ਵ ਵਿषਮਾ ਨੈਵ ਧੂਰ੍ਜਟੇ ਸਵਿषਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਤਃ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਦੋषਾਕਰਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਮੈਂ ਟੇਢੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਰਵ, ਨਾ ਹੀ ਕਰੜੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਧੂਰਜਟ; ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਠਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋ।
ਨਾਹਂ ਪੂष੍ਣੋ ऽਪਿ ਦਸ਼ਨਾ ਨੇਤ੍ਰੇ ਚਾਸ੍ਮਿ ਭਗਸ੍ਯ ਹਿ ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਭਗਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ
ਮੈਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ; ਦਵਾਦਸ਼ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ-ਦੇਵਤਾ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੂਲਂ ਜਨਯਸਿ ਸ੍ਵੈਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਮਾਮਧਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਾਹ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਮਹਾਕਾਲੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਲੀ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲੀ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਪਸਾ ਗਿਰਿਮ੍ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਧੂਰ੍ਤੇਨ ਪਰਿਭੂਤਯਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਜੀਵਦੀ ਔਰਤ ਲਈ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਕੋਪਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਭਵਃ ਉਵਾਚਾਵਿष੍ਟਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਪ੍ਰਣਯੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਵ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਸਿ ਗਿਰਿਜੇ ਨਾਹਂ ਨਿਨ੍ਦਾਪਰਸ੍ਤਵ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕृਤਵਾਂਸ੍ ਤਵਾਹਂ ਨਾਮਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਚਿਤ੍ਤੇ ऽਪਿ ਗਿਰਿਜੇ ਨੈਵ ਕਲ੍ਪਨਾ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਕੁਪਿਤਾ ਭੀਰੁ ਤ੍ਵਂ ਤਵਾਹਂ ਨ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਜੇ ਐਸਾ ਹੈ, ਡਰਪੋਕੀਏ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ।
ਨਰ੍ਮਵਾਦੀ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਜਹਿ ਕੋਪਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਰਚਿਤਸ੍ਤੇ ਮਯਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨੇਹੇਨਾਪ੍ਯਵਮਾਨੇਨ ਨਿਨ੍ਦਿਤੇਨੈਤਿ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਜਾਤੁ ਰੁष੍ਟਸ੍ਯ ਨਰ੍ਮਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਜਨਃ ਕਿਲ
ਮੁਹੱਬਤ, ਬੇਅਦਬੀ ਜਾਂ ਨਿੰਦਿਆ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਨੇਕੈਸ਼੍ਚਾਟੁਭਿਰ੍ਦੇਵੀ ਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਾ ਕੋਪਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਨ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਤੀ ਮਰ੍ਮਣਿ ਘਟ੍ਟਿਤਾ
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਦੇਵੀ ਸਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਗਹਿਰੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਅਵष੍ਟਬ੍ਧਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਫਾਲ੍ਯ ਵਾਸਃ ਸ਼ਂਕਰਪਾਣਿਨਾ ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਾਲਕਾ ਵੇਗਾਦ੍ ਯਾਤੁਮੈਚ੍ਛਤ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਕਪੜਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਵਿਗੜ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕੋਪੇਨ ਪੁਨਰਾਹ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵੈਃ ਸੁਤਾਸਿ ਸਦृਸ਼ੀ ਪਿਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ: 'ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਧੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈਂ।'
ਹਿਮਾਚਲਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ੍ਤੈਰ੍ ਮੇਘਜਾਲਾਕੁਲੈਰ੍ਨਭਃ ਤਥਾ ਦੁਰਵਗਾਹ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਹृਦਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤਵਾਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਵੀ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ।
ਕਾਠਿਨ੍ਯਾਙ੍ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਵਨੇਭ੍ਯੋ ਬਹੁਧਾ ਗਤਾ ਕੁਟਿਲਤ੍ਵਂ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਮਭ੍ਯੋ ਦੁਃਸੇਵ੍ਯਤ੍ਵਂ ਹਿਮਾਦਪਿ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵੇਤਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਹਿਮਸ਼ੈਲਰਾਟ੍
ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਖਤੀ ਲੈ ਲਈ, ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਟੇਢਾਪਨ ਲੈ ਲਈ, ਹਿਮ ਤੋਂ ਤੂੰ ਔਖਾ ਪਹੁੰਚਣ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਡਕ ਲੈ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਸ਼ੈਲਜਾ ਤਦਾ ਕੋਪਕਮ੍ਪਿਤਮੂਰ੍ਧਾ ਚ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਦੰਦ ਭੀੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੋषਦਾਨੇਨ ਨਿਨ੍ਦਾਨ੍ਯਾਨ੍ਗੁਣਿਨੋ ਜਨਾਨ੍ ਤਵਾਪਿ ਦੁष੍ਟਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਕੇ ਨਿੰਦਿਆ ਨਾ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਖਾਮੀਆਂ ਤੇਰੇ ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੀ ਆਈਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਲੇਭ੍ਯੋ ऽਨੇਕਜਿਹ੍ਵਤ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਨਾ ਸ੍ਨੇਹਬਨ੍ਧਨਮ੍ ਹृਤ੍ਕਾਲੁष੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਾਤ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਬੋਧਿਤ੍ਵਂ ਵृषਾਦਪਿ
ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਲੈ ਲਈ, ਭਸਮ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਮੋਹਬਤ ਦੀ ਡੋਰ ਬਣੀ, ਚੰਦ ਤੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ, ਤੇ ਬਲਦ ਤੋਂ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾਪਨ ਲੈ ਲਈ।