ਮਾ ਵृਥਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨੁਗਚਿਤ੍ਤਤਾ ਏਵਮ੍ ਏਵੈਤਦ੍ ਇਤ੍ਯੂਚੁਰਸ੍ਮੈ ਤਦਾ ਦੇਵਤਾਃ
ਵੇਰਥ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖੋ; ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਹਾ।
ਦੇਵਦੇਵਾਨੁਗਂ ਵੀਰਕਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀ ਵਨਂ ਪਰ੍ਵਤਾ ਨਿਰ੍ਝਰਾਣ੍ਯਗ੍ਨਿਦੇਵ੍ਯਾਨ੍ਯਥੋ ਭੂਤਪਾ ਨਿਰ੍ਝਰਾਮ੍ਭੋਨਿਪਾਤੇषੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤ
ਦੇਵੀ ਨੇ, ਦੇਵ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਝਰਨੇ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਜਾ; ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਝਰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾ।'
ਪੁष੍ਪਜਾਲਾਵਨਦ੍ਧੇषੁ ਧਾਮਸ੍ਵਪਿ ਪ੍ਰੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਨਾਨਾਦ੍ਰਿਕੁਞ੍ਜੇष੍ਵਨੁਗਰ੍ਜਨ੍ਤੁ ਹੇਮਾਰੁਤਾਸ੍ਫੋਟਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਣਾਤ੍ ਕਾਮਤਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਧੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ, ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਹਵਾ ਦੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ।
ਕਾਞ੍ਚਨੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਸ਼ृਙ੍ਗਾਵਰੋਹਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਹੇਮਰੇਣੂਤ੍ਕਰਾਸਙ੍ਗਦ੍ਯੁਤਿਂ ਖੇਚਰਾਣਾਂ ਵਨਾਧਾਯਿਨਿ ਰਮ੍ਯੇ ਬਹੁਰੂਪਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਕਰੇ ਗਣਾਨ੍ਵਾਸਿਤਂ ਮਨ੍ਦਰਕਨ੍ਦਰੇ ਸੁਨ੍ਦਰਮਨ੍ਦਾਰਪੁष੍ਪਪ੍ਰਵਾਲਾਮ੍ਬੁਜੇ ਸਿਦ੍ਧਨਾਰੀਭਿਰ੍ ਆਪੀਤਰੂਪਾਮृਤਂ ਵਿਸ੍ਤृਤੈਰ੍ ਨੇਤ੍ਰਪਾਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਨੁਨ੍ਮੇषਿਭਿਰ੍ ਵੀਰਕੇ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰੀ ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਰਤ੍ਪੁਤ੍ਰਗृਧ੍ਰੀ ਵਿਨੋਦਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਸੋ ऽਪਿ ਤਾਦृਕ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਵਾਪ੍ਤਪੁਣ੍ਯੋਦਯੋ ਯੋ ऽਪਿ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਤ੍ਵਂ ਗਤਃ ਕ੍ਰੀਡਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਜਾਯਤੇ ਯੋ ऽਪਿ ਭਾਵਿਜਗਦ੍ਵੇਧਸਾ ਤੇਜਸਃ ਕਲ੍ਪਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਗੀਤਕ੍ਸ਼ਣੋ ਨृਤ੍ਯਲੋਲੋ ਗਣੇਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਣਤਃ
ਉਹ ਵੀ, ਉਸ ਪਲ ਵਿਚ ਮਿਲੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਉਹ ਵੀ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜਗਤ-ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਹਰ ਪਲ, ਦੇਵ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਨੱਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਿਂਹਨਾਦਾਕੁਲੇ ਗਣ੍ਡਸ਼ੈਲੇ ਸृਜਦ੍ਰਤ੍ਨਜਾਲੇ ਬृਹਤ੍ਸਾਲਤਾਲੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਫੁਲ੍ਲਨਾਨਾਤਮਾਲਾਲਿਕਾਲੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਵਿਲੋਲੋ ਮਰਾਲੇ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੇ ਗੰਧ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ; ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਚ; ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਜੜ ਹੇਠ, ਹੰਸ ਫਿਰਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸ੍ਵਲ੍ਪਪਙ੍ਕੇ ਜਲੇ ਪਙ੍ਕਜਾਢ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾਤੁਰਙ੍ਕੇ ਸ਼ੁਭੇ ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰੀਡਤੇ ਬਾਲਲੀਲਾਵਿਹਾਰੀ ਗਣੇਸ਼ਾਧਿਪੋ ਦੇਵਤਾਨਨ੍ਦਕਾਰੀ ਨਿਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈਰ੍ਗੀਤਸ਼ੀਲਃ ਪਿਨਾਕੀਵ ਲੀਲਾਵਿਲਾਸੈਃ ਸਲੀਲਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਿਕਣੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ; ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ; ਸਹਾਇਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਨਾਕੀ ਵਾਂਗ, ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ, ਸੁਹਾਵਾ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯ ਭੁਵਨਾਭੋਗੀ ਤਤੋ ਦਿਨਕਰੇ ਗਤੇ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦੂਰਮਸ੍ਤਾਵਨੀਧਰਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਫਿਰ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰੋਭਾਵੀ ਯੋ ਹਿ ਚਾਸ੍ਤੇ ऽਵਨੀਧਰਃ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਸੁਦृਢਂ ਹृਦਯੇ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਪਹਾੜ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਗਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਸਮਝੋ।
ਨਿਤ੍ਯਮਾਰਾਧਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪृਥੁਮੂਲਃ ਸਮੁਨ੍ਨਤਃ ਨਾਕਰੋਤ੍ਸੇਵਿਤੁਂ ਮੇਰੁਰ੍ ਉਪਹਾਰਂ ਪਤਿष੍ਯਤਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ, ਚੌੜੀਆਂ ਜੜਾਂ ਤੇ ਉੱਚਾ, ਮੇਰੂ ਨੇ, ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤੋਹਫਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਜਲੇ ऽਪ੍ਯੇषਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥੇਤਿ ਸਂਸ਼ਯੇਤਾਖਿਲਂ ਬੁਧਃ ਦਿਨਾਨ੍ਤਾਨੁਗਤੋ ਭਾਨੁਃ ਸ੍ਵਜਨਤ੍ਵਮਪੂਰਯਤ੍
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਕ੍ਰਮ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਮੁਨਯੋ ऽਭਿਮੁਖਾ ਰਵਿਮ੍ ਯਾਚਨ੍ਤ੍ਯਾਗਮਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਵਾਰ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਭਾਵਿਤਾਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਜृਮ੍ਭਤ ਤਥਾ ਲੋਕੇ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵੈਭਾਵਰਂ ਤਮਃ ਕੁਟਿਲਸ੍ਯੇਵ ਹृਦਯੇ ਕਾਲੁष੍ਯਂ ਦੂषਯਨ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਟੇਢੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬੁਰਾਈ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਫਣਿਫਣਾਰਤ੍ਨਦੀਪੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਿਤਭਿਤ੍ਤਿਕੇ ਸ਼ਯਨਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸਂਘਾਤਸ਼ੁਭ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦਮ੍
ਚਮਕਦੇ ਸੱਪ ਦੀ ਫਣ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ ਸੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਦ੍ਯੁਤਿਲਸਚ੍ਛਕ੍ਰਚਾਪਵਿਡਮ੍ਬਕਮ੍ ਰਤ੍ਨਕਿਙ੍ਕਿਣਿਕਾਜਾਲਂ ਲਮ੍ਬਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪਕਮ੍
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਤੇ ਲਟਕਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਮਨੀਯਚਲਲ੍ਲੋਲਵਿਤਾਨਾਚ੍ਛਾਦਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਮਨ੍ਦਸਂਚਾਰਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਗਿਰਿਸੁਤਾਯੁਤਃ
ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣੀਆਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਰਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਸੁਤਾਬਾਹੁਲਤਾਮੀਲਿਤਕਂਧਰਃ ਸ਼ਸ਼ਿਮੌਲਿਸਿਤਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸ਼ੁਚਿਪੂਰਿਤਗੋਚਰਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਜਫ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾਈ ਖੜਾ ਸੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਗਿਰਿਜਾਪ੍ਯਸਿਤਾਪਙ੍ਗੀ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਃ ਵਿਭਾਵਰ੍ਯਾ ਚ ਸਂਪृਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵਾਤਿਤਮੋਮਯੀ ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਕ੍ਰੀਡਾਕੇਲਿਕਲਾਯੁਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਰਾਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਈ। ਫਿਰ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੀਰੇ ਮਮ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸਿਤੇ ਭਾਸ੍ਯਸਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ ਭੁਜਂਗੀਵਾਸਿਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਚਨ੍ਦਨੇ ਤਰੌ
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਤਨ ਵਾਲੀ, ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਕਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੱਪ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਤਪੇਨ ਸਂਪृਕ੍ਤਾ ਰੁਚਿਰਾਮ੍ਬਰਯਾ ਤਥਾ ਰਜਨੀਵਾਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਦृष੍ਟਿਦੋषਂ ਦਦਾਸਿ ਮੇ
ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਛੂਹੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਕਣ੍ਠਾ ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਉਵਾਚ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਖੁੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਭਰੂਕਟੀ ਨਾਲ ਟੇਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਜਾਡ੍ਯੇਨ ਪਰਿਭੂਯਤੇ ਅਵਸ਼੍ਯਮਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਖਣ੍ਡਨਾਂ ਜਨਮਣ੍ਡਲੇ
ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਸੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਪੋਭਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘਚਰਿਤੈਰ੍ ਯਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਵਤ੍ਯਹਮ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਮੇ ਨਿਯਤਸ੍ਤ੍ਵੇष ਹ੍ਯ੍ ਅਵਮਾਨਃ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵਾਸ੍ਮਿ ਕੁਟਿਲਾ ਸ਼ਰ੍ਵ ਵਿषਮਾ ਨੈਵ ਧੂਰ੍ਜਟੇ ਸਵਿषਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਤਃ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਦੋषਾਕਰਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਮੈਂ ਟੇਢੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਰਵ, ਨਾ ਹੀ ਕਰੜੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਧੂਰਜਟ; ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਠਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋ।
ਨਾਹਂ ਪੂष੍ਣੋ ऽਪਿ ਦਸ਼ਨਾ ਨੇਤ੍ਰੇ ਚਾਸ੍ਮਿ ਭਗਸ੍ਯ ਹਿ ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਭਗਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ
ਮੈਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ; ਦਵਾਦਸ਼ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ-ਦੇਵਤਾ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੂਲਂ ਜਨਯਸਿ ਸ੍ਵੈਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਮਾਮਧਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਾਹ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਮਹਾਕਾਲੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਲੀ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲੀ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਪਸਾ ਗਿਰਿਮ੍ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਧੂਰ੍ਤੇਨ ਪਰਿਭੂਤਯਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਜੀਵਦੀ ਔਰਤ ਲਈ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਕੋਪਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਭਵਃ ਉਵਾਚਾਵਿष੍ਟਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਪ੍ਰਣਯੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਵ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਸਿ ਗਿਰਿਜੇ ਨਾਹਂ ਨਿਨ੍ਦਾਪਰਸ੍ਤਵ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕृਤਵਾਂਸ੍ ਤਵਾਹਂ ਨਾਮਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਚਿਤ੍ਤੇ ऽਪਿ ਗਿਰਿਜੇ ਨੈਵ ਕਲ੍ਪਨਾ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਕੁਪਿਤਾ ਭੀਰੁ ਤ੍ਵਂ ਤਵਾਹਂ ਨ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਜੇ ਐਸਾ ਹੈ, ਡਰਪੋਕੀਏ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ।
ਉੱਚੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ, ਸਹਾਇਕ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ; ਉਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਾਰ ਫੁੱਲ, ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਸਿੱਧ ਨਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ, ਬਿਨਾ ਝਪਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਆ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦੀ।