ਗੇਯਨृਤ੍ਯੋਪਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਰਵਪ੍ਰਿਯਾਃ ਨ ਹ੍ਯੇषਾਂ ਵੈ ਅਨਨ੍ਤਤ੍ਵਾਦ੍ ਗੁਣਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਗੀਤ, ਨੱਚ, ਭੇਟ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਨੰਤ ਹਨ।
ਮਾਰ੍ਗਤ੍ਵਗੁਤ੍ਤਰਾਸਙ੍ਗਸ਼ੁਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਮੁਞ੍ਜਮੇਖਲੀ ਮਾਨਸ਼ਿਲੇਨ ਕਲ੍ਕੇਨ ਚਪਲੋ ਰਞ੍ਜਿਤਾਨਨਃ
ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨਿਆ, ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੁੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ।
ਪਿਨਦ੍ਧੋਤ੍ਪਲਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਾ ਸੁਕਾਨ੍ਤੋ ਮਧੁਰਾਕृਤਿਃ ਪਾषਾਣਸ਼ਕਲੋਤ੍ਤਾਨਕਾਂਸ੍ਯਤਾਲਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ, ਪੱਥਰ, ਕਾਂਸੀ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਝੰਝ ਵਜਾਉਂਦਾ।
ਅਸੌ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਕਿਂਨਾਮਾ ਕਿਂਨਰਾਨੁਗਃ ਯ ਏष ਗਣਗੀਤੇषੁ ਦਤ੍ਤਕਰ੍ਣੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਹ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੌਣ ਹੈ—ਜੋ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏष ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਿ ਸਦਾ ਮਦ੍ਧृਦਯਪ੍ਰਿਯਃ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਗੁਣਾਧਾਰੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਗਣਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਇਹ ਵਿਰਕਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਰਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਈਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਮਮੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕ ਕਦਾਹਮ੍ ਈਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਹੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਾਂਗਾ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ?
ਏष ਏਵ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਯਨਾਨਨ੍ਦਹੇਤੁਕਃ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵੀਰਕੋ ऽਪਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ; ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੇਂ ਅਤੇ ਵਿਰਕਾ ਵੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵਿਜਯਾਂ ਹਰ੍षਣੋਤ੍ਸੁਕਾ ਵੀਰਕਾਨਯਨਾਯਾਸ਼ੁ ਦੁਹਿਤਾ ਹਿਮਭੂਭृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਵਿਰਕਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਸਾਵਰੁਹ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦਮ੍ਬਰਸ੍ਪृਸ਼ਃ ਵਿਜਯੋਵਾਚ ਗਣਪਂ ਗਣਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ
ਵਿਜਯਾ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰੀ, ਗਣਪਾ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਆਖੀ।
ਏਹਿ ਵੀਰਕ ਚਾਪਲ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਃ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਦਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਨृਤ੍ਯਰਙ੍ਗੇ ਤੁ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਆ ਵਿਰਕਾ! ਤੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਨ੍ਰਿਤਯ ਮੰਚ ਵਿੱਚ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਸ਼ੈਲਜਾ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਪਾषਾਣਸ਼ਕਲੋ ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨਨਃ ਆਹੂਤਸ੍ਤੁ ਤਯੋਦ੍ਭੂਤਮੂਲਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਸ਼ਂਸਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਜਯਾ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਅਸਲ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ ਵਿਜਯਾਨੁਗੁਪ੍ਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ਫੁਲ੍ਲਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬੁਜਨਿਭਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਵਿਜਯਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਖਿੜੇ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਾਨਲ੍ਪਸ੍ਵਾਦੁਕ੍ਸ਼ੀਰਪਯੋਧਰਾ ਗਿਰਿਜੋਵਾਚ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਗਿਰਾ ਮਧੁਰਵਰ੍ਣਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਤਨ ਮਿੱਠੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਯਾਤੋ ऽਸਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਤਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦਤ੍ਤੋ ऽਧੁਨਾ ਵੀਰਕ
ਆ, ਆ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਵਿਰਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਙ੍ਕੇ ਨਿਧਾਯਾਥ ਤਂ ਪਰ੍ਯਚੁਮ੍ਬਤ੍ਕਪੋਲੇ ਕਲਵਾਦਿਨਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਿਰਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂषਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂषਣੈਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਮੇਖਲਾਨੂਪੁਰੈਰ੍ ਮਾਣਿਕ੍ਯਕੇਯੂਰਹਾਰੋਰੁਮੂਲਗੁਣੈਃ
ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੂੰਘਿਆ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ: ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ, ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਰਾਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ।
ਕੋਮਲੈਃ ਪਲ੍ਲਵੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿਤੈਸ਼੍ਚਾਰੁਭਿਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੈਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭੈਸ੍ਤਤੋ ਭੂਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਕਰੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕੈਰ੍ ਅਙ੍ਗਰਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਿਮ੍
ਨਰਮ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥ ਜੋ ਸਿਦਧਾਰਥ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮਾਦਾਯ ਚੋਵਾਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਰਜਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗੋਰੋਚਨਾਪਤ੍ਰਭਙ੍ਗੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛਾਧੁਨਾ ਕ੍ਰੀਡ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਣੈਰਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਨਗੇ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਵਰ੍ਜ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵ੍ਯਾਲਮਾਲਾਕੁਲਾਃ ਸ਼ੈਲਸਾਨੁਦ੍ਰੁਮਦਨ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਭਿਨ੍ਨਸਾਰਾਃ ਪਰੇ ਸਙ੍ਗਿਨਃ
ਹੁਣ ਜਾ, ਜਾ ਕੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ। ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ; ਖੱਡਾਂ ਤੋਂ ਬਚ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹ ਥਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਿੱਥੇ ਸੱਪ, ਦਰੱਖਤ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਯਂ ਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਤੋਯਾਕੁਲਂ ਕੂਲਂ ਮਾ ਵਿਸ਼ੇਥਾ ਬਹੁਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦੁष੍ਟੇ ਵਨੇ
ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਬਾਘ ਹਨ।
ਵਤ੍ਸਾਸਂਖ੍ਯੇषੁ ਦੁਰ੍ਗਾ ਗਣੇਸ਼ੇष੍ਵੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰਕੇ ਪੁਤ੍ਰਭਾਵੋਪਤੁष੍ਟਾਨ੍ਤਃਕਰਣਾ ਤਿष੍ਠਤੁ
ਹੇ ਵਿਰਕਾ, ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਭਾਵ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪਿਤृਜਨਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਭਵ੍ਯਮਾਯਾਤਿਭਾਵਿਨ੍ਯਸੌ ਭਵ੍ਯਤਾ
ਉਸਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਹੀ ਗਈ ਇਹ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ; ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦਾਤ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਣੀ ਰਹੇ।
ਸੋ ऽਪਿ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਣਾਨ੍ ਸਸ੍ਮਯਮਾਹ ਬਾਲਤ੍ਵਲੀਲਾਰਸਾਵਿष੍ਟਧੀਃ
ਉਹ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਮਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏष ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਯਂ ਮੇ ਕृਤਭੂषਣੋ ऽਤ੍ਰ ਏष ਪਟਃ ਪਾਟਲੈਰ੍ਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ ਸਿਨ੍ਦੁਵਾਰਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪੈਰਿਯਂ ਮਾਲਤੀਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਮਾਲਿਕਾ ਮੇ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਹਿਤਾ
ਇੱਥੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਖੁਦ ਮੈਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਲਾਲ ਬਿੰਦੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿੰਦੂਵਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਲਤੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ।
ਕੋ ऽਯਮਾਤੋਦ੍ਯਧਾਰੀ ਗਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹਸ੍ਤਾਦਿਦਂ ਕ੍ਰੀਡਨਮ੍
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਹਾਇਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਾਦਯ ਯੰਤਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਖਿਡੌਣਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਦੁਤ੍ਤਰਮੁਤ੍ਤਰਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਖ੍ਯਾ ਯੁਤਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੀ ਤਂ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਾਦ੍ਵੀਰਕਂ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰੀ ਬਹਿਃ ਕ੍ਰੀਡਨਂ ਯਜ੍ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਰਪ੍ਯੇष ਚਿਤ੍ਤਭ੍ਰਮਃ
ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਪੱਛਮ, ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਉੱਤਰ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਪੂਰਬ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖਿੜਕੀ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖਿਆ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਬਾਹਰ ਖੇਡਦੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਤ੍ਰਲੁਬ੍ਧੋ ਜਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੋ ਮੋਹਮਾਯਾਤਿ ਨ ਸ੍ਵਲ੍ਪਚੇਤਾ ਜਡੋ ਮਾਂਸਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਸਂਘਾਤਦੇਹਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਓ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ? ਸਿਰਫ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਘੱਟ ਹੈ, ਮੂਰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਸ, ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸਾਬ ਦਾ ਗਠ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਨਾਕਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ ਇਨ੍ਦੁਮੌਲਿਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇषੁ ਕਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਆਏ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵੇਖਣ ਆਏ।
ਵਾਹਨਾਤ੍ਯਾਵਰੋਹਾ ਗਣਾਸ੍ਤੈਰ੍ਯੁਤੋ ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤ੍ਰਮੂਰ੍ਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਖਡ੍ਗੋ ਵਿਖਡ੍ਗਕਰੋ ਨਿਰ੍ਮਮਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਕਸ੍ਯ ਕੇਨਾਹਤੋ ਬ੍ਰੂਤ ਮੌਨੇ ਭਵਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਦਣ੍ਡੇਨ ਕਿਂ ਦੁਃਸ੍ਪृਹਾਃ
ਸਹਾਇਕਾਂ, ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਇਹ ਰੂਪ ਖੜਗ ਹੈ, ਖੜਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਲੇਪ, ਮੌਤ ਆਪ; ਇਹ ਕਿਸ ਨੇ ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਵੱਜਿਆ? ਦੱਸੋ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲਾਠੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ?
ਭੀਮਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾਨਨੇਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਗਿਰੌ ਯ ਏषੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੇਨ ਕਿਂ ਵਧ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵਲੋਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀ ਹਾਸਲ ਹੋ ਸਕਦਾ?