ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਭਵਦਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਨ੍ਮੇषਾਜਰੂਪਿਣਃ ਅਨੇਕਪ੍ਰਾਣਿਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਸ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਭੇਡ ਤੇ ਬਕਰੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਕਈਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸੌਮ੍ਯਾ ਭੀਮਾਃ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਃ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਜਟਾਸਟਾਃ ਨਾਨਾਵਿਹਙ੍ਗਵਦਨਾ ਨਾਨਾਵਿਧਮृਗਾਨਨਾਃ
ਕਈ ਸੁਭਾਵਕ, ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ, ਕਈ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੀਲੀਆਂ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ।
ਕੌਸ਼ੇਯਚਰ੍ਮਵਸਨਾ ਨਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਰੂਪਿਣਃ ਗੋਕਰ੍ਣਾ ਗਜਕਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਵਕ੍ਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋਦਰਾਃ
ਕਈ ਰੇਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਨੰਗੇ ਤੇ ਵਿਅੰਗ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਤੌਂਦਾਂ।
ਬਹੁਪਾਦਾ ਬਹੁਭੁਜਾ ਦਿਵ੍ਯਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ਅਨੇਕਕੁਸੁਮਾਪੀਡਾ ਨਾਨਾਵ੍ਯਾਲਵਿਭੂषਣਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੈਰ, ਬਹੁਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਕਈਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਵृਕਾਨਨਾਯੁਧਧਰਾ ਨਾਨਾਕਵਚਭੂषਣਾਃ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਾਰੂਢਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਵਿਯਚ੍ਚਰਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਭੇੜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਵਚ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ।
ਵੀਣਾਵਾਦ੍ਯਮੁਖੋਦ੍ਘੁष੍ਟਾ ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨਕਨਰ੍ਤਕਾਃ ਗਣੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਕਈਆਂ ਵੀਂਨਾ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਗਣੇਸ਼ਾਃ ਕਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਕਿਂਨਾਮਾਨਃ ਕਿਮਾਤ੍ਮਕਾਃ ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਧਿष੍ਠਿਤਾ ਯੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਇਹ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕਿੰਨੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕੀ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਹਨ? ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।
ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾ ਹ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਨਾਨਾਵਿਖ੍ਯਾਤਪੌਰੁषਾਃ ਜਗਦਾਪੂਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਏਭਿਰ੍ਭੀਮੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ
ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਹਨ, ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਇਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਬਾਲੇषੂਨ੍ਮਤ੍ਤਕੇषੁ ਚ ਏਤੇ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮੁਦਿਤਾ ਨਾਨਾਹਾਰਵਿਹਾਰਿਣਃ
ਸਿੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਉਜੜੇ ਬਾਗਾਂ, ਘਰਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਿੱਚ—ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਦਰ ਵੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਊष੍ਮਪਾਃ ਫੇਨਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਧੂਮਪਾ ਮਧੁਪਾਯਿਨਃ ਰਕ੍ਤਪਾਃ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਪਾ ਹ੍ਯਮ੍ਬੁਭੋਜਨਾਃ
ਕਈ ਗਰਮੀ ਪੀਂਦੇ, ਕਈ ਝੱਗ, ਕਈ ਧੂੰਆਂ, ਕਈ ਮਧੁ, ਕਈ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ, ਕਈ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦੇ, ਕਈ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਦੇ, ਕਈ ਪਾਣੀ 'ਤੇ।
ਗੇਯਨृਤ੍ਯੋਪਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਰਵਪ੍ਰਿਯਾਃ ਨ ਹ੍ਯੇषਾਂ ਵੈ ਅਨਨ੍ਤਤ੍ਵਾਦ੍ ਗੁਣਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਗੀਤ, ਨੱਚ, ਭੇਟ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਨੰਤ ਹਨ।
ਮਾਰ੍ਗਤ੍ਵਗੁਤ੍ਤਰਾਸਙ੍ਗਸ਼ੁਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਮੁਞ੍ਜਮੇਖਲੀ ਮਾਨਸ਼ਿਲੇਨ ਕਲ੍ਕੇਨ ਚਪਲੋ ਰਞ੍ਜਿਤਾਨਨਃ
ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨਿਆ, ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੁੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ।
ਪਿਨਦ੍ਧੋਤ੍ਪਲਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਾ ਸੁਕਾਨ੍ਤੋ ਮਧੁਰਾਕृਤਿਃ ਪਾषਾਣਸ਼ਕਲੋਤ੍ਤਾਨਕਾਂਸ੍ਯਤਾਲਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ, ਪੱਥਰ, ਕਾਂਸੀ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਝੰਝ ਵਜਾਉਂਦਾ।
ਅਸੌ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਕਿਂਨਾਮਾ ਕਿਂਨਰਾਨੁਗਃ ਯ ਏष ਗਣਗੀਤੇषੁ ਦਤ੍ਤਕਰ੍ਣੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਹ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੌਣ ਹੈ—ਜੋ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏष ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਿ ਸਦਾ ਮਦ੍ਧृਦਯਪ੍ਰਿਯਃ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਗੁਣਾਧਾਰੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਗਣਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਇਹ ਵਿਰਕਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਰਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਈਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਮਮੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕ ਕਦਾਹਮ੍ ਈਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਹੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਾਂਗਾ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ?
ਏष ਏਵ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਯਨਾਨਨ੍ਦਹੇਤੁਕਃ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵੀਰਕੋ ऽਪਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ; ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੇਂ ਅਤੇ ਵਿਰਕਾ ਵੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵਿਜਯਾਂ ਹਰ੍षਣੋਤ੍ਸੁਕਾ ਵੀਰਕਾਨਯਨਾਯਾਸ਼ੁ ਦੁਹਿਤਾ ਹਿਮਭੂਭृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਵਿਰਕਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਸਾਵਰੁਹ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦਮ੍ਬਰਸ੍ਪृਸ਼ਃ ਵਿਜਯੋਵਾਚ ਗਣਪਂ ਗਣਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ
ਵਿਜਯਾ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰੀ, ਗਣਪਾ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਆਖੀ।
ਏਹਿ ਵੀਰਕ ਚਾਪਲ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਃ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਦਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਨृਤ੍ਯਰਙ੍ਗੇ ਤੁ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਆ ਵਿਰਕਾ! ਤੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਨ੍ਰਿਤਯ ਮੰਚ ਵਿੱਚ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਸ਼ੈਲਜਾ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਪਾषਾਣਸ਼ਕਲੋ ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨਨਃ ਆਹੂਤਸ੍ਤੁ ਤਯੋਦ੍ਭੂਤਮੂਲਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਸ਼ਂਸਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਜਯਾ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਅਸਲ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ ਵਿਜਯਾਨੁਗੁਪ੍ਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ਫੁਲ੍ਲਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬੁਜਨਿਭਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਵਿਜਯਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਖਿੜੇ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਾਨਲ੍ਪਸ੍ਵਾਦੁਕ੍ਸ਼ੀਰਪਯੋਧਰਾ ਗਿਰਿਜੋਵਾਚ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਗਿਰਾ ਮਧੁਰਵਰ੍ਣਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਤਨ ਮਿੱਠੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਯਾਤੋ ऽਸਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਤਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦਤ੍ਤੋ ऽਧੁਨਾ ਵੀਰਕ
ਆ, ਆ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਵਿਰਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਙ੍ਕੇ ਨਿਧਾਯਾਥ ਤਂ ਪਰ੍ਯਚੁਮ੍ਬਤ੍ਕਪੋਲੇ ਕਲਵਾਦਿਨਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਿਰਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂषਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂषਣੈਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਮੇਖਲਾਨੂਪੁਰੈਰ੍ ਮਾਣਿਕ੍ਯਕੇਯੂਰਹਾਰੋਰੁਮੂਲਗੁਣੈਃ
ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੂੰਘਿਆ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ: ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ, ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਰਾਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ।
ਕੋਮਲੈਃ ਪਲ੍ਲਵੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿਤੈਸ਼੍ਚਾਰੁਭਿਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੈਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭੈਸ੍ਤਤੋ ਭੂਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਕਰੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕੈਰ੍ ਅਙ੍ਗਰਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਿਮ੍
ਨਰਮ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥ ਜੋ ਸਿਦਧਾਰਥ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮਾਦਾਯ ਚੋਵਾਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਰਜਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗੋਰੋਚਨਾਪਤ੍ਰਭਙ੍ਗੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛਾਧੁਨਾ ਕ੍ਰੀਡ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਣੈਰਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਨਗੇ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਵਰ੍ਜ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵ੍ਯਾਲਮਾਲਾਕੁਲਾਃ ਸ਼ੈਲਸਾਨੁਦ੍ਰੁਮਦਨ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਭਿਨ੍ਨਸਾਰਾਃ ਪਰੇ ਸਙ੍ਗਿਨਃ
ਹੁਣ ਜਾ, ਜਾ ਕੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ। ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ; ਖੱਡਾਂ ਤੋਂ ਬਚ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹ ਥਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਿੱਥੇ ਸੱਪ, ਦਰੱਖਤ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਯਂ ਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਤੋਯਾਕੁਲਂ ਕੂਲਂ ਮਾ ਵਿਸ਼ੇਥਾ ਬਹੁਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦੁष੍ਟੇ ਵਨੇ
ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਬਾਘ ਹਨ।