ਸਾਰ੍ਵਵਰ੍ਣਿਕਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਸਂਨੀਯਾਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਵਾਰਿਣਾ ਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਦ੍ਭੁਕ੍ਤਵਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਤੋ ਵਿਕਿਰੇਦ੍ਭੁਵਿ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਜੀਵਾ ਯੇ ऽਪ੍ਯਦਗ੍ਧਾਃ ਕੁਲੇ ਮਮ ਭੂਮੌ ਦਤ੍ਤੇਨ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮੇਰੇ ਕੁਲ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਾ ਸੜੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।
ਯੇषਾਂ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਨ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਨ ਗੋਤ੍ਰਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਤਥਾਨ੍ਨਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤृਪ੍ਤਯੇ ऽਨ੍ਨਂ ਭੁਵਿ ਦਤ੍ਤਮੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੁਖਾਯ ਤਦ੍ਵਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਕੁਲ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ, ਨਾ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਇਹ ਭੋਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੇਵੇ।
ਅਸਂਸ੍ਕृਤਪ੍ਰਮੀਤਾਨਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕੁਲਯੋषਿਤਾਮ੍ ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਭਾਗਧੇਯਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦਰ੍ਭੇ ਵਿਕਿਰਯੋਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਬਿਨਾ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਛੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤृਪ੍ਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੋਦਕਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਕृਦ੍ਵਿਪ੍ਰਕਰੇ ਤਥਾ ਉਪਲਿਪ੍ਤੇ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਗੋਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਵਾਰਿਣਾ
ਅਣਜਾਣ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਗੋ-ਛਕਰ, ਪਿਸਾਬ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਧਾਯ ਦਰ੍ਭਾਨ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇਨ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤੁ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਵਤ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਟਿੱਪ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਵਨੇਜਨਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਮਾਨਵਃ ਗਨ੍ਧਧੂਪਾਦਿਕਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਨੇਜਨਮ੍
ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਦੱਸ ਕੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਫਿਰ ਸਾਫ਼ੀ ਕਰੇ।
ਜਾਨ੍ਵਾਚ੍ਯ ਸਵ੍ਯਂ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾਥ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਮਾਨੀਯ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਨਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਫੜ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ।
ਦੀਪਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਨਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਚਨਂ ਬੁਧਃ ਅਥਾਚਾਨ੍ਤੇषੁ ਚਾਚਮ੍ਯ ਵਾਰਿ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਕृਤ੍ਸਕृਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦੀਵਾ ਜਲਾਵੇ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਤੇ ਆਖਰੀ ਰਸਮ 'ਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ।
ਅਥ ਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੋਦਕਮ੍ ਏਵ ਚ ਸਤਿਲਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਫੁੱਲ, ਅਕਸ਼ਤ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਮਰ ਪਾਣੀ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਦੱਸ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਵਾਸਾਂਸਿ ਭਵ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿष੍ਟਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਿਤੁਰੇਵ ਚ
ਉਹ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਚੰਗੀ ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਰਹਿਤਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹਨ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਵਧਾਵਾਚਨਕਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੇषੁ ਚੋਦਕਮ੍
ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਲਈ 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੀਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਬੁਧਃ ਅਘੋਰਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਅਸੀਸ ਲਵੇ; 'ਪਿਤਰਾਂ ਨਰਮ ਹੋਣ' ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਦੁਹਰਾਵਣ।
ਗੋਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਨਸ੍ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਪੁਨਃ ਦਾਤਾਰੋ ਨੋ ऽਭਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਚੈਵਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿਣ, 'ਸਾਡਾ ਗੋਤ ਵਧੇ', ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇ, 'ਦਾਨੀ ਵਧਦੇ ਰਹਣ', ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਕਹੇ।
ਏਤਾਃ ਸਤ੍ਯਾਸ਼ਿषਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿਣ, 'ਇਹ ਅਸੀਸਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹੋਣ', ਤਾਂ ਉਹ 'ਸਵਸਤਿ' ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਹਟਾਏ।
ਉਚ੍ਛੇषਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਯਾਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਃ ਤਤੋ ਗ੍ਰਹਬਲਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਤਲੇ ਰਹੇ ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲੇ ਨਾ ਜਾਣ; ਫਿਰ ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾਏ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।
ਉਚ੍ਛੇषਣਂ ਭੂਮਿਗਤਮ੍ ਅਜਿਹ੍ਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਦਾਸਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਭਾਗਧੇਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਿੱਧੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਤੇ ਦਾਸ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਪਿਤृਭਿਰ੍ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਸਦਾ ਅਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ, ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪਰਿਗृਹ੍ਯੋਦਪਾਤ੍ਰਕਮ੍ ਵਾਜੇ ਵਾਜ ਇਤਿ ਜਪਨ੍ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਲੈ ਕੇ 'ਵਾਜੇ ਵਾਜਾ' ਜਪੇ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਦਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟਾਵ੍ ਅਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਕਦਮ ਚੱਕਰ ਲਗਾਏ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਥ ਪਰ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਬਲਿਮੇਵ ਚ
ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰਸਮ ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਭੋਗ ਲਗਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਨ੍ਤੇ ਸਭृਤ੍ਯਸੁਤਬਾਨ੍ਧਵਃ ਭੁਞ੍ਜੀਤਾਤਿਥਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤृਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਏ।
ਏਤਚ੍ਚਾਨੁਪਨੀਤੋ ऽਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਰ੍ਵਸੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਾਧਾਰਣਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਉਪਨਯਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਥਕ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਰਹਿਤੋ ऽਪ੍ਯੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਵਾਸਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਬੁਧਃ
ਭਾਵੇਂ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਦੇਸ਼ 'ਚ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾ ਹੋਣ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤृਤੀਯਮਾਭ੍ਯੁਦਯਿਕਂ ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤੇ ਉਤ੍ਸਵਾਨਨ੍ਦਸਮ੍ਭਾਰੇ ਯਜ੍ਞੋਦ੍ਵਾਹਾਦਿਮਙ੍ਗਲੇ
ਤੀਜਾ ਵਧਾਈ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਵਿਆਹਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਤਤੋ ਮਾਤਾਮਹਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਿਤਾਵਾਂ ਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਤਾ-ਪੱਖ ਦੇ ਦਾਦਿਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਪਚਾਰੇਣ ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਫਲੋਦਕੈਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਦੂਰ੍ਵਯਾ ਚ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਯੁਤਾਨ੍
ਘੜੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਵਾ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿੰਡਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮ੍ ਇਤ੍ਯਭ੍ਯੁਦਯੇ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਯੁਗ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਾਦਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਵਧਾਈ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਯਵੈਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਦੀਸ਼ਬ੍ਦਾਨੁਪੂਰ੍ਵਕਃ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵੈਃ
ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਜੌ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨੰਦੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ। ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੜ੍ਹਵਾਏ ਜਾਣ।
ਏਵਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ऽਪਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਮਾਨ੍ਨਤਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਮ ਵਧਾਈ ਵਾਲੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹੇ 'ਚ, ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।