ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦਿਤਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਬਹੁਭੂषਣੈਃ ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਾਦਯਨ੍ਤੋ ऽਤਿਮਧੁਰਂ ਜਗੁਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ ਮੂਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ऋਤਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਜਾ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰੁੱਤਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ, ਉਥੇ ਗਾਉਣ ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਚਪਲਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਲੋਲਯਨ੍ਤੋ ਹਿਮਾਚਲਮ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਗ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ
ਚਲਾਕ ਤੇ ਚੰਚਲ ਸਮੂਹ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉੱਠ ਕੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਦਮ ਚੁੱਕਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਚਕਾਰੌਦ੍ਵਾਹਿਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘੋ ਗਿਰਿਰਾਜੇਨ ਸੁਰਵृਨ੍ਦੈਰ੍ ਵਿਨੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਮੌਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਵਸਤ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕਃ ਤਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗੀਤੇਨ ਨृਤ੍ਯੇਨਾਪ੍ਸਰਸਾਮਪਿ
ਪੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ,
ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਬੁਦ੍ਧੋ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚੋਮਯਾ ਸਹ ਜਗਾਮ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਾ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੇਰੇ ਉਮਾ ਨਾਲ, ਹੌਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਨੀਲਲੋਹਿਤੇ ਸਹੋਮਯਾ ਰਤਿਮਲਭਨ੍ਨ ਭੂਧਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵੋ ਭਵਤਿ ਚ ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਮਨੋ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਚ ਜਗਤਿ ਹਿ ਕਨ੍ਯਕਾਪਿਤੁਃ
ਜਦ ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉਮਾ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਬੰਧੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿਓ ਦਾ ਮਨ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦਾ?
ਜ੍ਵਲਨ੍ਮਣਿਸ੍ਫਟਿਕਹਾਟਕੋਤ੍ਕਟਂ ਸ੍ਫੁਟਦ੍ਯੁਤਿ ਸ੍ਫਟਿਕਗੋਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ ਹਰੋ ਗਿਰੌ ਚਿਰਮਨੁਕਲ੍ਪਿਤਂ ਤਦਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਮਰਨਿਵਹੋ ऽਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਕਮ੍
ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਰਾ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਿਆਰ, ਜਲਦੇ ਰਤਨਾਂ, ਸਫ਼ੇਦ ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਫ਼ੇਦ ਗੋਪੁਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਉਥੋਂ ਚਲਿਆ ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਤਦੋਮਾਸਹਿਤੋ ਦੇਵੋ ਵਿਜਹਾਰ ਭਗਾਕ੍ਸ਼ਿਹਾ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੁਰਕ੍ਤਹृਦਯੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਕਰਾਙ੍ਕਪੁਰਃਸਰਃ ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਸੁਤਕਾਮਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੇਵੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ।
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਰਿਮਪੁਤ੍ਰਕੈਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਨ੍ਧਤੈਲੇਨ ਗਾਤ੍ਰਮਭ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਕਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਲਿਆ।
ਚੂਰ੍ਣੈਰੁਦ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਲਿਨਾਨ੍ਤਰਿਤਾਂ ਤਨੁਮ੍ ਤਦੁਦ੍ਵਰ੍ਤਨਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਜਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਾਊਡਰ ਨਾਲ ਮਲਿਆ। ਉਸ ਪਾਊਡਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰਕਂ ਕ੍ਰੀਡਤੀ ਦੇਵੀ ਤਂ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਪਯਦਮ੍ਭਸਿ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਵਾਸਖ੍ਯਾਸ੍ ਤਤਃ ਸੋ ऽਭੂਦ੍ਬृਹਦ੍ਵਪੁਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਯੇਨਾਤਿਵਿਸ਼ਾਲੇਨ ਜਗਦਾਪੂਰਯਤ੍ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤੇ ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੂਚੇ ਚ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਿਹਾ, ਜਾਹਨਵੀ ਨੇ ਵੀ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਿਹਾ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਇਤਿ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤੋ ऽਭੂਦ੍ਗਜਾਨਨਃ ਵਿਨਾਯਕਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਦਦਾਵਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ 'ਗਾਂਗੇਯ' ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਿਆ। ਉਸਦੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸਾ ਕ੍ਰੀਡਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਮਨੋਜ੍ਞਮਙ੍ਕੁਰਂ ਰੂਢਮ੍ ਅਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਮਹਾਨ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਖੇਡਿਆ। ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਕਲੀ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ।
ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਤਂ ਚਾਪਿ ਕृਤਸਂਸ੍ਕਾਰਮਙ੍ਗਲਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਖੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲ-ਕਰਮ ਕਰਕੇ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ।
ਤਤੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਿਦਂ ਵਚਃ ਭਵਾਨਿ ਭਵਤੀ ਭਵ੍ਯਾ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਲੋਕਭੂਤਯੇ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਭਵਾਨੀ, ਤੂੰ ਭਵਤੀ, ਭਾਗਵਤੀ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਾਯਃ ਸੁਤਫਲੋ ਲੋਕਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਲਭ੍ਯਤੇ ਅਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਾਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੈਵਹੇਤਵਃ
ਅਕਸਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਫਲਂ ਕਿਂ ਭਵਿਤਾ ਦੇਵਿ ਕਲ੍ਪਿਤੈਸ੍ਤਰੁਪੁਤ੍ਰਕੈਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚੋਮਾ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਰਾਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਿਯਮ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਏਵਂ ਨਿਰੁਦਕੇ ਦੇਸ਼ੇ ਯਃ ਕੂਪਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ ਬਿਨ੍ਦੌ ਬਿਨ੍ਦੌ ਚ ਤੋਯਸ੍ਯ ਵਸੇਤ੍ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਦਿਵਿ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਰ ਬੂੰਦ ਲਈ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਕੂਪਸਮਾ ਵਾਪੀ ਦਸ਼ਵਾਪੀਸਮੋ ਹ੍ਰਦਃ ਦਸ਼ਹ੍ਰਦਸਮਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਪੁਤ੍ਰਸਮੋ ਦ੍ਰੁਮਃ ਏषੈਵ ਮਮ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨਿਯਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ
ਇੱਕ ਵਾਪੀ ਦਸ ਕੁਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਝੀਲ ਦਸ ਵਾਪੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਸ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਯਮ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਫ਼ਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਾਣ੍ਯੇਵ ਭਵਾਨੀਂ ਵਨ੍ਦ੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਿਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ਪਾਣਿਨਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਵਾਮੇਨ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਚ੍ਛੁਭਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਸਾਦਜਨਨਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਨੁਗੋਪੁਰਮ੍ ਲਮ੍ਬਮੌਕ੍ਤਿਕਦਾਮਾਨਂ ਮਾਲਿਕਾਕੁਲਵੇਦਿਕਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਲ ਸੀ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਦਰਵਾਜਾ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਧੌਤਕਲਧੌਤਂ ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਗੁਹਮਨੋਰਮਮ੍ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੁਸੁਮਾਮੋਦਮਤ੍ਤਾਲਿਕੁਲਕੂਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਤੀ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਮਸਤ ਮਾਦਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿਂਨਰੋਦ੍ਗੀਤਸਂਗੀਤਗृਹਾਨ੍ਤਰਿਤਭਿਤ੍ਤਿਕਮ੍ ਸੁਗਨ੍ਧਿਧੂਪਸਂਘਾਤਮਨਃਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰਲੀ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੀ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਮਯੂਰਨਾਰੀਭਿਰ੍ ਵृਤਂ ਵੈ ਤਤਵਾਦਿਭਿਃ ਹਂਸਸਂਘਾਤਸਂਘੁष੍ਟਂ ਸ੍ਫਟਿਕਸ੍ਤਮ੍ਭਵੇਦਿਕਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਾਦਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਮੰਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਨਾਵਿਲਮਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕਿਂਨਰਾਕੁਲਮ੍ ਸ਼ੁਕੈਰ੍ਯਤ੍ਰਾਭਿਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੋਤੇ ਪਦਮਰਾਗ ਦੇ ਜੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਚ ਮਾਰਦੇ ਸਨ।
ਭਿਤ੍ਤਯੋ ਦਾਡਿਮਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤਮੌਕ੍ਤਿਕਾਃ ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਕ੍ਰੀਡਯਾ ਦੇਵੀ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਈਆਂ ਨਾਲ ਦਾਦੀਮ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਾਸੇ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।